zwijgend lawaai -verhaal-

Hey!

Ik ben weer begonnen met schrijven. Ik heb nog geen idee waar het verhaal heengaat, het is meer om mijn emoties en frustraties kwijt te kunnen. Ik zou graag jullie tips en verbeterpunten willen hebben (:

Ik heb geen proloog oid en weet ook zelf de plot van het verhaal nog niet. Het kan dus alle kanten op.

Dit is het eerste stukje. Graag hoor ik jullie commentaar en of het gewenst is dat ik nog een stukje plaats.

[i]Ruig woei de zoute zeewind door mijn bruine haren.
Woedend draaiden de krullen rond mijn oren en mijn groene
ogen glommen van felheid. Boos was ik, kwaad, woedend. Als grote, tere zeepbellen kwam de woede omhoog.
Eerst rustig, toen wilder. Ik gilde, ik gilde zoals ik nog nooit gedaan had.
Mijn schelle gil ging in het niets door het kabaal van de golven die tegen de kade sloegen. Ik gilde nog een keer, en nog eens, en nog eens.
Net zolang totdat de woede uit me was.
Langzaam hield de tinteling in mijn onderbuik op.
Een diep zucht ontglipte mijn lippen en lieten de opkomende woorden zwijgen. Zoveel woorden die zo weinig konden uitdrukken.

Ik keek naast me, ze stond er nog steeds.
Haar lieve wangetjes nog even roze als altijd.
Geduldig stond ze daar, haar kleine handje naar me uitgestoken.
Ik glimlachte, nu kon ik weer helemaal van haar zijn.
De glimmende lakschoentjes die haar kleine voetjes omklemde leken nog mooier dan anders.
Samen liepen we de kade af, richting het mulle zand dat ons zo uit zou putten dat we buiten adem weer terug zouden komen. [/i]

leuk! (:

Dankjewel. :slightly_smiling_face:

wow my god!!!(eigen uitdrukking…sorry kon het ff niet laten… :stuck_out_tongue: )
Jij kan echt goed schrijven…!

Leuk, ik ben heel benieuwd!

awh dankjewel voor jullie reacties! :slightly_smiling_face: Doet me goed!

&zo goed kan ik nu ook niet schrijven hoor, het zijn gewoon de emoties die het even overnemen haha :stuck_out_tongue:

Het wordt een verhaal met flashbacks en forwards. Ik zal de ‘’ data ‘’ boven de stukjes zetten zodat jullie niet hoeven te gissen. Ik hoor graag tips / verbeterpunten :slightly_smiling_face:

Hoofdstuk 1. 1 augustus 2010

[i]Zo lagen we daar. De grassprietjes kriebelden onze lichamen terwijl we daar naast elkaar lagen. Zij een stuk korter dan ik.
Ik zag dat de zon het gevecht met de schaduw begon te verslaan en ons snel zou verblinden.
Ik schoof een zonnebril op haar tere hoofdje zodat de zon haar ogen niet zouden kwellen.
‘’Zo, zo kun je goed blijven zien’’, zei ik, terwijl ik het eindresultaat bekeek.
Ze leek even verbouwereerd van de verandering van haar gezichtsveld, maar ging daarna door met waar ze mee bezig was; alleen zijn in haar gelukkige wereld.
‘’Minke, Minke…’’, fluisterde ik.
Ze reageerde niet.
Dat maakte niet uit, dat ik het kon fluisteren en dat zij hier naast me lag, was al voldoene.

Ruw werd ik opgeschrokken uit mijn gedachten.
‘’Madelon!’’, riep hij.
‘’Ja, wat is er?’’ , ik richtte mezelf uit het gras omhoog zodat ik zat.
‘’De afwas, weet je nog. De afspraak de we gemaakt hadden’’, ik knikte, alsof hij dat aan de andere kant van onze achtertuin zou zijn.
Loom van het lekkere weer stond ik op en liep naar binnen. [/i]

upje

Nieuw stukje (:
Graag tips/commentaar enzo!

Hoofdstuk 1. Nog steeds 1 augustus 2010

‘’Stap uit die dromenwereld, Madelon’’, zei hij.
Ik knikte en staarde naar mijn roodgelakte teennagels. Het zonlicht drong voorzichtig door het raam naar binnen.
Minke lag nog even vredig als altijd op het dekentje in het gras.
‘’En de afwas, alsjeblieft’’, bromde hij daarna.
Ik knikte weer.
‘’Laat ons weten wat je voelt, Lon’’, zei hij en hij richtte met zijn grote handen mijn kin op.
‘’Laat ons niet onbereikbaar zijn’’, in zijn stem klonk verdriet. Rauw en puur verdriet. Verdriet van een man. Verdriet van machteloosheid. Verdriet van een vader.
Ik keek nog steeds naar mijn tenen. Tranen voelde ik niet. De bittere smaak van zijn woorden braken mijn eerst nog vrolijke humeur af.
‘’IK MEEN HET!’’, schreeuwde hij toen. ‘’PRAAT TEGEN ME!’’.
Ik keek hem aan. Ik keek hem recht in zijn furieus blauwe ogen aan.
SMAK. Zijn hand sloeg tegen mijn wang. Ik greep niet naar mijn wang, ik gilde niet, ik huilde niet, ik voelde niets. Hij wel. Tranen stroomden over zijn wangen, in bosjes tegelijk kwamen ze naar beneden biggelen.
‘’Het spijt me’’, zei hij.
‘’Het spijt me zo, Madelon’’.

mooi geschreven!
ik ben benieuwd!

Mooi!

Dankjulliewel! :grinning:
Ik zal zsm weer verder proberen te schrijven.

heel mooi, schrijf je nog verder?