zwanger...

beste mensen,
ik wist niet zo goed onder welk topic het moest en heb t maar hier neergezet.
ik ben n meid van nog 18, en ik ben 6 weken zwanger.
ik ben 3 jaar bij mijn vriend,hij is 19, en hebben heel wat meegemaakt.
hij was niet zo eerlijk tegen me over wat ie deed, bijv naar vrouwen gaan etc daar mee flirten (geen seks!)
dat is een beetje opgelost, en nu kwam ik dus een paar dagen geleden erachter dat ik zwanger ben.
het is 100% van hem. en het is mis gegaan door mijn operatie omdat ik een narcose heb gehad.
dan kun je niet zeker er van zijn dat de pil werkt.
morgen heb ik een afspraak om het weg te laten halen, maar ik voel me er heel slecht door.
t liefste hield ik t kindje, als ik een vaste baan had en een eigen huis, of dat nou met of zonder vriend was.
mijn vriend wil het absoluut niet, hij vind ons te jong en nog lang niet klaar ervoor.
nu weet ik niet of mijn keuze wel de juiste is.
ik denk niet dat ik t kindje kan geven wat hij verdiend, en er alle aandacht aan kan geven omdat ik een opleiding ga doen.
maar wat als ik dalijk grote spijt heb?
heeft iemand hier een mening over of eigen ervaringen?
dan zou ik t graag willen horen!
alvast bedankt.

Kan je daar waar je het weg gaat laten halen misschien informatie vragen over eventuele verwerking van dit proces? Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk is en dat je misschien wel wat hulp kan gebruiken om het te verwerken.

Ik heb even gegoogled en vond dit, hier staan een paar organisaties waar je misschien kan informeren:
http://www.ongeplandzwanger.be/hulp/na-een-abortus/hulp-na-een-abortus/menu-id-26.html

Je hebt toch verplichte bedenktijd bij een abortus?

Anyway, ik zou het je vriend vertellen, zodat jullie dit samen kunnen beleven en samen tot een beslissing kunnen komen. Sowieso vind ik dat hij het recht heeft om er ook over na te denken, het is tenslotte ook zijn kind. Daarnaast heb je nog een heleboel weken de tijd om het ‘weg te laten halen’ dus als je dat toch nog wil doen, kan dat nog.

Wel sterkte trouwens, nare situatie.

Weten je ouders het? Persoonlijk zou ik schijt hebben aan wat mijn vriend zou denken in jou geval en kiezen wat het beste is voor het kindje en jezelf! Misschien egoïstisch gedacht, maar het groeit in jou buik en het is jou lichaam. Als je nog twijfelt zou ik er eerst goed over nadenken en opties overwegen zoals adoptie. Een kindje weg laten halen lijkt me onwijs heftig!

Ik zou nadenken wat het beste voor het kindje is in dit geval.

mijn vriend wist t meteen we hebben samen de test gedaan.
(had ik er bij moeten vermelden trouwens).

Lieverd heb je een goede band met je ouders? Bespreek dit dan aub nog even met hun voor je morgen gaat. En wat betreft je vriend: Niet naar luisteren. Niet doen. Jongens komen en gaan in je leven maar het leven van je kindje krijg je nooit meer terug. Ookal steunt je vriend je, als het eenmaal is gebeurt sta je er praktisch helemaal alleen voor, en je kan er ontzettend verdrietig van zijn.

Je hebt een heleboel weken de tijd ja… Maar vanaf een week of 8 klopt er een hartje, neemt het kindje vorm aan. Dan is het alleen maar heftiger om het te laten weghalen.

Misschien kun je met iemand van het FIOM praten over de mogelijkheden als je het kindje wel houdt. Spijt van een abortus is heel erg, maar spijt van een kind nog erger. Als je vriend de enige is met wie je er het over je keuze hebt gehad raad ik je aan nog iemand anders in vertrouwen te nemen.
Ik spreek uit ervaring trouwens.

ja het klopt dat ik niet alleen naar mijn vriend moet luisteren.
2 vriendinnen van mij weten het, en een vriend van hem weet het.
mijn vriendinnen zeggen van; ja je moet het wel zeker weten en laat je niet door je vriend overtuigen als je het zelf niet weet.
maar wat ook zo is als ik langer wacht, klopt er idd een hartje en krijgt het al vormpjes en dan kan ik het denk ik al helemaal niet…
mijn ouders wil ik t niet aan kwijt.

Dus kan ik aan nemen dat je ouders je niet zullen steunen als je besluit het te houden? Dit is heel belangrijk aangezien je waarschijnlijk toch afhankelijk van hun zult zijn. Ik weet hoe jij je voelt, en ik denk dat er nooit een moment komt waarop je voor 100% zeker weet wat je moet doen.

en stel je voor wat is erger?
abortus of de kans dat je niet voor je eigen kind kan zorgen?
ik ga alle sites af wat jullie sturen dankjewel alvast

Dit.

Het is allebei moeilijk, waar je ook voor kiest. Abortus heeft vaak een nasleep. Maar je kindje houden zal sowieso ook heel erg zwaar worden. Als jij steun hebt van je ouders en thuis terecht kunt en als jij dat ook wil, dan zie ik een mogelijkheid, maar stel je geen roze wolk voor. Wat ik al zei: Je kunt beter spijt hebben van een abortus dan van een kind.

precies daarom ik sta er sowieso alleen voor.
een kind verdient een mooie toekomst.
ik ben niet toe aan een kindje.

En adoptie? Is dat een overweging? Dan heeft het kind een mooie toekomst en kan jij het zo nu en dan zien! Afhankelijk van de afspraken die je maakt natuurlijk! Als je het weghaalt ben je het kwijt…

Ik wil dat je weet dat als je abortus laat plegen dat je hebt gedaan wat jij dacht dat het beste was voor jou en je kindje en daar hoef je je niet schuldig over te voelen. En dat als je je verdrietig voelt, dat dat niet hoeft te betekenen dat je er spijt van hebt. Het is een ingrijpende gebeurtenis en het is heel normaal om je rot te voelen. Je lichaam gaat ook weer veranderen, de hormonen verdwijnen weer, dat heeft allemaal grote impact.

Wow, heftig. Ik zou als ik jou was er heel goed over nadenken. Dit is een beslissing die je maakt voor je hele leven. En wel je ouders inlichten, zij kunnen je steunen en ook advies geven!

Jammer dat je dit niet aan je ouders kwijt kunt, zij zouden denk ik wel van grote invloed zijn, of ze willen helpen of niet etc. Maar wat al is gezegd, is adoptie geen mogelijkheid? Op die manier hoef je geen abortus te plegen en hou je je kindje, maar krijgt het wel de toekomst die hij/zij verdient. Ik zou de afspraak van morgen afzeggen of verplaatsen, en er in elk geval nog wat langer over nadenken. Heel veel sterkte hiermee meid, lijkt me een ontzettend lastige situatie.

Meid, ik heb deze ervaring helaas al een paar keer meegemaakt. Ik had besloten het weg te halen. Ik ben heel erg gek op mijn vriend en hij net zo goed ook op mij maar beiden konden we realistisch genoeg denken dat we niet de middelen, het geld of de tijd hebben voor een kind. Laat staan over de leeftijd waarin we verkeerden. (Ik ben op me 16e, 17e en 18e zwanger geweest…), Ook als ik nu zwanger zou worden… Zou ik het niet kunnen houden. Ik begin eindelijk alles op een rijtje te krijgen, en dat is wel gebeurd sinds die abortus(sen). Ik wil iets opbouwen omdat mijn aller grootste droom nu een kindje is! Ik kan niet zeggen dat je er totaal ‘‘litteken-loos’’ van af komt. Mijn kinderwens is nu veel groter, heb een behoorlijke jaloezie bij andere vrouwen of meiden met kinderen. Verder zoek ik mijn troost heel erg in huisdieren. Ik was steeds voor de 7 weken zwanger dat ik ‘’’’’’‘gelukkig’’’’’’ met een abortuspil van af kwam, en niet de hele operatie moest ondergaan. Volgens mij had ik dan er een nog groter ‘‘trauma’’ aan… Zie dit alsjeblieft niet als een sport van me hoor, en met gelukkig bedoel ik zeker niet gelukkig dat het kindje weg moest. Ik heb ‘‘goede’’, maar prive redenen waarom ik zo vaak zwanger ben geworden…
Ik wil je dus alleen mijn ervaring laten weten en dit is dus niet een advies echt…