Zo bang dat ik voor altijd zo blijf..

Hallo meiden,

Ik zou het proberen kort te houden maar er is zoveel wat ik eigenlijk kwijt wil.
Vanaf kleins af aan zit ik al met een minderwaardigheidscomplex.
Ik heb mezelf nooit kunnen accepteren, zei dat ik mezelf haatte en had alle spiegels in het
huis afgeplakt om mezelf niet te hoeven zien.

Toen ik 8 was overleden 4 mensen die mij dierbaar waren, mijn paard en nog een dodelijk ongeluk gezien in 1,5 maand tijd… Daar ben ik angstig door geworden. ( jaren ervoor ook al meerdere overleden) Ik sliep niet meer snachts omdat ik bang was nooit wakker te worden of iemand anders van mijn familie.

Vroeger is er veel voor gedaan ( kinder psychologen, speciaal onderwijs etc.)
Nooit heeft het echt geholpen en ik ging me steeds schuldiger voelen tegenover mijn ouders,
ze wouden me gelukkig zien en het deed hun heel veel pijn.

Ik wist dat het zo niet meer verder kon op mijn twaalde, mijn moeder huilde veel en daardoor voelde ik me nóg slechter.
Toen heb ik mezelf van emoties afgesloten. Heb alles opgekropt en voor me gehouden.
Mijn ouders dachten dat het beter met me ging en was overgeplaatst naar gewoon normaal onderwijs.

Nooit ben ik gelukkig geweest, nooit.
Al die jarenlange opstapelingen, gedachtes en problemen komen er nu uit.
Nu ben ik 17, en heb weer 1x in de week gesprek met de psycholoog en 1x in de week bij riagg.
Ik ben kwaad op mezelf, ik zag dat mijn ouders gelukkig waren. Een paar maanden geleden heb ik het weer verprutst. Elke dag huilen, niet meer naar school gaan of werken maar de hele dag in bed blijven liggen. Het doet hun zoveel pijn.
Psychologen zijn er zeker van dat het een depressie is en zeggen dit ook elke keer.
Ik geloof het niet, heb me altijd zo gevoeld alleen nu erger omdat ik het jarenlang voor me heb gehouden. Wat is er met me aan de hand? Waarom kan ik mezelf niet accepteren en gelukkig zijn? :frowning_face:
Wil mijn ouders geen verdriet meer doen…

ik weet niet wat er met je aan de hand is,
maar het is goed dat je het hier plaatst, het is goed om er over te praten met mensen. je moet nooit zwijgen over zulke dingen. ik vind het moeilijk om iets tegen je te zeggen waardoor je je beter voelt, want wat zou ik tegen je kunnen zeggen?
Is er geen therapie tegen je depressie die je heb volgens de psycholoog?
iig, ik hoop dat het toch stapje voor stapje beter met je zal gaan of gaat. Iedereen verdient het om gelukkig te zijn, ook jij!

^Dankjewel voor je reactie !
Ik heb laatst nog 2 weken een soort therapie gevolgd. Alleen is 2 weken
natuurlijk veel te kort om zoiets grootst te gaan veranderen.
Hoop dat ze snel met iets beters komen want ik ga ook niet meer naar school/ werk enzovoort moet snel mijn leven op gaan pakken.

:sob::muscle:

Ik weet ook niet wat er met je aan de hand is. Maar ik weet wel dat het er niet beter van zal worden als je je schuldig blijft voelen tegenover je ouders! Probeer dat los te laten. Dat ze jou het liefste blij willen zien, wil niet zeggen dat ze teleurgesteld in je zijn als je dat niet altijd bent. Probeer niet te veel te denken aan het ‘verleden’ waarin je je rot voelde, wat er allemaal gebeurd is en hoe alles maar niet hielp, maar kijk vooruit! Doe dingen die je leuk vindt, waar je blij van wordt. Vind iets waaruit je voldoening krijgt. Je hebt vast wel iets dat je blij maakt en probeer je daarop te richten. Maar heb geen spijt als je je een dagje weer rot voelt. Je kan niet in een keer weer pats boem gelukkig zijn en de dag volledig plukken! Heb je een keer een offday waarin je alleen maar in je bed ligt, so be it! Lekker doen zou ik zeggen, maar dan er vervolgens geen spijt van krijgen. En wees niet bang om je hart te luchten: opkroppen is nergens goed voor! Door iets op te kroppen kan je het nooit volledig loslaten, je moet het eruit hebben gegooid en hebben geaccepteerd voordat je een stapje vooruit kan gaan.
Blijkbaar heeft jou verleden je heel erg geraakt en van die beschadiging kom je niet in een keer vanaf, weet dat. Voel je daarover niet schuldig. Het is niet jouw fout! Maar met kleine stapjes kom je er wel! Je kunt het :slightly_smiling_face:

Laat los, en geloof in de hulp die je krijgt.
Natuurlijk zijn je ouders verdrietig, je bent hun dochter en zij willen echt niet dat jij je zo voelt. Geloof dus in de hulp die je krijgt en zet door, dan kan het alleen maar beter gaan en zodra jij je echt goed voelt zien je ouders dit ook en hoef jij je niet schuldig te voelen.

Het is goed dat je gesprekken hebt met mensen. Sinds wanneer heb je die gesprekken? Merk je een beetje verbetering of nog niet? Iig heel dapper dat je hulp hebt gezocht. Sterkte meis, je mag me altijd noten :hugs: x