Zijn probleem of mijn probeem?

Beste lezers,

Ik heb een dilemma. Ik ben twee jaar geleden stage gaan lopen bij een klein sportbedrijfje. Hier ben ik ook blijven werken voor 1 x per week. Ik kan goed opschieten met mijn collega’s. Nu is er één leeftijdsgenoot (hij is 4 jaar ouder). Ik kijk best wel tegen hem op en ik mag hem heel erg. We kunnen echt heel gek met elkaar doen. Wanneer hij in de buurt is komt echt het beste van mij naar boven, daar zorgt hij wel voor. :sob::muscle:

Ik ben wel even verliefd op hem (geweest?). Ik weet dat we niet officieel samen kunnen zijn omdat we te veel verschillen en hij veeeeeel meer levenservaring heeft. Dit heb ik ook geaccepteerd. :kissing:

Een poos geleden hebben we dus (in het geheim) gezoend. Dit was echt helemaal top. De dagen erna waren helemaal niet akward en we gedroegen ons gewoon als altijd. Het komt nu wel vaker voor dat we bijvoorbeeld eerst gewoon aan het stoeien zijn (hij geeft kickboksen en judo etc. vandaar) en dat we zoenend op de dodjo-vloer belanden. Voor vele, vele minuten…

Nu is het probleem dat hij een vriendin heeft, voor al 4 jaar! :flushed:
Ik hoef echt zijn vriendin niet te zijn, maar ik zit er nogal mee. HIJ begint elke keer met zoenen. Ik zou er niet aan denken om hem zomaar te zoenen omdat hij een vriendin heeft. Ik heb vaker geprobeerd om erover te beginnen of om gewoon weg te draaien en niet terug te zoenen. Maar ik vind hem gewoon leuk en heb echt een zwak voor hem.
Ik weet dat het niet goed is, ik heb nog nooit zoiets geflikt en ik vind het ook lullig voor zijn vriendin :bored:, maar ik vraag toch een beetje jullie mening… (ik zie hem alleen als we aan het werk zijn).

Liefs, een radeloze meid

Onze mening? Ik denk dat ik voor de meeste mensen hier wel spreek als ik zeg dat dit echt niet kan en dat je zelf net zo fout bezig bent als hem door erin mee te blijven gaan.

Ik heb in een soort gelijke relatie gezeten. Voor mij heeft het uiteindelijk goed uitgepakt en is hij bij zijn vriendin weggegaan, al heeft het wel een tijd geduurd voordat ik hem durfde te vertrouwen in dat hij dit niet bij mij zou flikken.

Van jou is het net zo goed fout als van die van hem, al vind ik dat het meer zijn fout is, maar ik begrijp je wel heel goed en ik denk dat als ik de kans had om mijn ‘situatie’ over te doen dat ik exact hetzelfde zou hebben gedaan als nu. Doe waarvan jij denkt dat het goed is.

Ik had eerst altijd: dit kan echt niet, hij heeft een vriendin, jij bent net zo fout. Zo denkt iedereen, en dat had ik ook.

Punt is dat ik in dezelfde situatie heb gezeten. Ik was wel echt verliefd op hem, en dan is het heel moeilijk om nee te zeggen, ondanks de vriendin. Voor mij pakte het net als hierboven ook goed uit. Maar aangezien jij hem niet als vriend wilt, heeft het weinig zin om er verder mee te gaan. Hij is hier vooral degene die fout is, ook al ben jij ook niet heilig bezig.

Ik zou het toch eens tegen hem zeggen, dat jij je er lullig om voelt en er mee wilt stoppen. Vooral als je niet echt verliefd op hem bent en hem verder niet als vriend wil, misschien dat dat het makkelijker maakt om dit gesprek aan te gaan?

+1

Ik snap dat dit lastig is als je er zelf midden in zit. Zelf heb ik ook ooit met een jongen gezoend die een vriendin had.

Alleen nu ik zelf relaties er op heb zitten zou ik het nooit meer doen, want als je zelf een relatie hebt moet je er niet aan denken dat een of ander meisje zomaar jouw vriendje af loopt te lebberen.

Dus als ik jou was zou ik hem heel duidelijk maken dat dit niet ok is van hem tegenover zijn vriendin. Ook niet tegenover jou trouwens. Hij heeft nu gewoon the best of both worlds

Hij heeft trouwens wel vaker gezegd (in het openbaar) dat hij meerdere keren heeft geprobeerd het met zijn huidige vriendin uit te maken maar dat hij dat zo zielig vind :hammer:
Dat geloofde ik eerst ook wel en dat hoopte ik ook wel. Maar nu…

En ik weet stiekem wel dat het echt niet kan maar als je er midden in zit is het toch even slikken.

Als je nou helemaal hoteldebotel was geweest dan had ik gesnapt dat het een lastige situatie was. Hoe dan ook, het is en blijft die gozer zijn fout. Jij kent die meid niet, dus daar kan je ook minder sympathie voor opbrengen dan ook al weet je dondersgoed dat het fout is. Mensen kiezen uiteindelijk toch voor zichzelf, eigen geluk eerst. Zo is het leven. Maar jij bent niet eens verliefd op hem, daarom vind ik dat je het toch erg laag van je. De stap om het NIET te doen is dan al een stuk kleiner en toch doe je het. Getuigd niet veel van eigenwaarde. En bedenk ook: hij kan de vorige dag zijn vriendin nog hebben gebeft en vervolgens zoen jij met hem. Daar wel eens over nagedacht?

Ergens is dit ook wel heeeeeel herkenbaar voor mij. :’) Met name ook dat tegenspreken van jezelf, je houdt je nu constant voor dat je geen relatie wil, maar hoopt wel dat het uitgaat en vindt hem wel erg leuk.

Wat ik zou doen is hem eens goed tot de orde roepen en zeggen dat dit zo langer niet kan. Je moet hem een keuze laten maken en zelfs als hij dat niet kan, hem duidelijk maken dat jij hem dan wel maakt. Hoe langer je hier mee door gaat hoe moeilijker het ook wordt voor jou. Wat nou als hij straks zegt, oke mijn vriendin weet hier niks van, was leuk avontuurtje, nu hoef ik je niet meer te zien, doei? Dat zou mij enorm geraakt hebben.
En dat zielig vinden voor zijn vriendin herken ik ook, maar als hij de ballen heeft om achter haar rug om dingen te doen, dan moet hij ook de ballen hebben het uit te maken. Ik denk dat die vriendin, ook al weet ze het niet, later heel blij gaat zijn dat ze niets meer met hem heeft.

Maargoed, dit is allemaal grootspraak tot nu toe. Hij laat het allemaal maar een beetje gaan. Ik denk dat je hem het beste even met z’n neus op de feiten drukt en zegt dat hij hiermee op moet houden en eens actie gaat ondernemen. Hoe moeilijk dat ook is, want als je hier te lang mee wacht heb je hier ook jezelf mee.

Even sowieso voor de duidelijkheid misschien, Ik ben dus wel hoteldebotel van hem! Dat is al een reden waarom ik het zo moeilijk vind, anders wist ik het al wel. Ik droom best vaak over hem en moet ook veel aan hem denken. Soms ebt dat weg maar hij is zeker in me gedachten… Ik weet alleen (sinds kort) dat zijn leven en mijn leven niet samen zouden kunnen. (oke klinkt heel dramatisch :dry: maar het is wel zo)

Waarom gaat dat niet samen als ik vragen mag? (En ik heeeel erg op de feiten vooruit loop).

Ben ik het niet mee eens. Het is zijn keuze hierin, zij hoeft zich niet verantwoordelijk te voelen voor zijn gedrag. Maar dat wil niet zeggen dat het goed is.

He le maal mee eens. Beste vriendin van mij ging op een gegeven moment ook met een jongen die al 5 jaar (!!!) een vriendin had. Hij heeft het uiteindelijk uitgemaakt en nu zijn ze al bijna een jaar gelukkig. Soms komt er iemand anders op je pad en ik zou voornamelijk duidelijk uitzoeken waar je staat, je moet je niet aan het lijntje laten houden. Misschien maakt hij het wel uit voor jou. Daar moet je wel over praten, vragen hoe hij jou ziet bijvoorbeeld.

Ben ik ook wel erg benieuwd naar. Klinkt misschien cliché maar leeftijd is maar een getal.

Hij heeft genoeg seksuele ervaring, ik niet, en dat wil ik voorlopig niet zo ver ook. Ook gaat hij gaat naar festivals en feesten als defqon, ik ga in mijn vrije tijd met vrienden bijbelstudies doen. Omdat ik christelijk ben liggen mijn interesses, mijn visie en zicht op het leven totaal anders dan zijne. Los daarvan kunnen we nu wel gewoon ontzettend goed opschieten met elkaar. We respecteren het ook allebei van elkaar hoor, maar het zou toch wel eruug gecompliceerd worden…
(ik ben 17 hij is 22 om jullie een beeld te geven)

Dat maakt toch niet uit, dan kun je elkaar toch aanvullen? En zo’n big deal is het nou ook weer niet als iemand naar festivals of feestjes gaat. Dat geeft je niet per se meer levenservaring. Ook grootste debielen gaan naar feesten en festivals. Zegt niet zo veel over iemand als persoon.

Ik vind dit echt niet kunnen. Van hem niet, maar ook niet van jou.

Verplaats je even in dat meisje. Je zegt dat je christelijk bent, nu ken ik de Bijbel zelf niet goed, maar volgens mij wordt daar wel in benadrukt dat je anderen moet behandelen hoe je zelf behandeld wil worden. Heb je naasten lief etc. Hoe zou jij het vinden als je in haar schoenen zou staan? Om te weten dat je vriend vreemdgaat met een meisje dat niet eens een relatie met hem wil - om welke reden dat ook is. Ik vind het echt niet netjes van je en ik vind dat je hier per direct mee op moet houden.

Ik zie hier ook reacties met ‘het kan ook uitgaan voor jou’ en ‘je moet je niet aan het lijntje laten houden’. Maar zijn vriendin is nu toch eerder degene die aan het lijntje wordt gehouden? En als het inderdaad uitgaat voor jou, zou je daar dan mee kunnen leven, dat jij eraan hebt bijgedragen dat zijn relatie kapotgaat? Plus de klassieker: ‘als hij nu vreemdgaat, wie zegt dat hij dat bij jou niet ook zou doen.’

Ik sta hier misschien wat negatief in, en je moet je niet persoonlijk aangevallen voelen. Maar dit is hoe ik over vrijwel elke situatie m.b.t ‘hij heeft een vriendin maar gaat vreemd met mij’ denk.

Ik vind trouwens ook dat jij zeker wel medeverantwoordelijk bent voor het vreemdgaan als je ervan op de hoogte bent dat hij een vriendin heeft en tóch met hem zoent. Als je het niet zou weten okee, don’t blame you. Maar als je je er bewust van bent dat hij vreemdgaat met jou, dan ben jij net zo goed verantwoordelijk voor de gevolgen.

Dus als die chick zich van het dak gooit omdat haar vriend vreemd gaat met jou is dat jouw verantwoordelijkheid? Sorry hoor maar je kunt niet overal rekening mee houden. En als mijn vriend vreemd zou gaan zou ik ook echt niet pissig zijn op die chick en haar ook niks kwalijk nemen. Mijn vriend is dan juist de gene die geen waarde hecht aan onze relatie.