Zijn ouders vinden dat ik mijn best niet doe

Hey meiden, ik vroeg me af of jullie me kunnen helpen.

De ouders van mijn vriend zijn een beetje klaar met mij.
In hun ogen doe ik niet genoeg mijn best voor de relatie en probeer ik amper dingen te doen.
Ik zit hier heel erg mee, want ik heb wat problemen.
Ik ben ziek, heb een angststoornis en een lichte depressie.
Hierdoor kan ik niet veel leuke dingen doen, zoals naar de bioscoop of uiteten.
Mijn vriend vind het soms lastig, maar hij heeft er vrede mee. Hij vind het leuk om met mij alles stapje voor stapje weer te kunnen doen en heeft er geen problemen mee als we een dag in bed liggen.
Zijn ouders daar in tegen vinden mij geen goede vriendin.

Ik kom eigenlijk nauwelijks naar hun, doordat het 2 uur reizen is. (Wat dus alleen niet gaat met angststoornis) Zij kennen mij dus niet heel goed, ookal hebben ik en mijn vriend al een hele tijd, en dat vinden ze vervelend. (Mijn vriend heeft wel heel veel over mij verteld en ik heb ze wel al paar keren gesproken.) Ik snap dat ze dat vervelend vinden, dat is ook wel begrijpelijk.
Maar ze vinden dus dat ik niet vaak genoeg probeer om naar hun toe te komen.
Maar voor mij is dat heel lastig. Ik heb ook twee keer afgezegd om naar hun te komen wat ze absoluut niet op prijs hebben gesteld. Alle twee de keren was ik ziek en ben ik alsnog de dag erna wel gekomen. Wat voor mij goed voelde dat ik het had gedaan, voelde voor hun dus als niet genoeg en dat ik het niet eens had geprobeerd die dag zelf. Dit doet mij best wel pijn, omdat zulke dingen voor mij allemaal nog heel moeilijk zijn. (Ook zeggen meerdere mensen in de familie en van hun vrienden, die mij nog nooit hebben gezien, dat ze het niet zo mogen laten doorgaan omdat ik dus blijkbaar niet eens wat voor mijn vriend wil proberen)

Nu dacht ik eraan om een brief te schrijven, met een uitleg waarom alles zo moeizaam gaat.
Is dat wel een goed idee? En weet iemand wat ik kan doen om dit anders goed uit te leggen, te laten zien dat ik echt wel om hun zoon geef zonder te erg over mijn eigen grenzen te gaan? (Als ik het face to face vertel denk ik dat ik breek haha) (of vinden jullie dat zijn ouders gelijk hebben?)

Ik vind zeker niet dat zijn ouders gelijk hebben!

Ik weet niet of de opvattingen hier per regio over verschillen, maar ik vind dat je je moet niet zoveel van zijn ouders aan moet trekken. Je hebt tenslotte een relatie met hem en niet met zijn ouders. Het is natuurlijk goed dat zij het beste willen voor hun zoon, maar ik denk dat je vriend zelf wel uit kan maken wat goed of voldoende voor hem is en wat niet.

Uiteindelijk gaat het om de relatie die jij met je vriendje hebt. Als die goed is, is het helemaal prima. Hij heeft er vrede mee, dus daar ligt het niet aan.
Een goede relatie met je “schoonouders” is mooi meegenomen, maar dat is niet waar het om draait in jullie relatie. Probeer je er niet zo veel van aan te trekken, hoe moeilijk het ook is! Succes ermee! :slightly_smiling_face:

Dankje voor het antwoorden!

Jullie hebben wel gelijk natuurlijk… maar het is wel lastig dat zijn ouders mij dan niet goed genoeg vinden ofzo.
Maar uiteindelijk gaat het om mijn vriend en mij en niet om hun.
Dus ik zal proberen er niet zoveel van aan te trekken.

Weten zij dat je ziek bent, een angststoornis hebt en een lichte depressie? Misschien dat je vriend het wel verteld heeft, maar dat hij niet goed heeft uitgelegd hoe erg het jou belemmerd in je doen en laten. Ik zou het dus zelf eens uitleggen. En als jij denkt dat je dat het beste kan doen in de vorm van een brief zou ik dat doen, hoewel ik denk dat zijn ouders het nog beter zouden vinden als je dat persoonlijk doet. Maakt dan ook niet uit dat je breekt, laat alleen maar meer zien dat jij er enorm mee zit.

Heb je ook professionele hulp?

Ze weten het wel ongeveer, mijn vriend heeft wel wat verteld en ze hebben ook ooit met mijn ouders gesproken.
Maar ik denk dat ik het inderdaad zelf het best uit kan leggen.
En misschien is het persoonlijk doen wel beter maar vind het wel echt heel eng haha.

Ja, ik ga al iets van een jaar naar de psycholoog.

Wow, dat is echt erg. Geen begrip tonen voor iemand met een angststoornis, pfffff. Ik heb zelf ook een angststoornis en als iemand er boos over zou worden, zou ik het ook echt niet meer weten. Je voelt je al rot genoeg dat je het hebt. Je kan inderdaad een brief schrijven om de angststoornis uitgebreid uit te leggen. Als je het moeilijk vind kan je misschien ook een brochure zoeken.
Ik leef met je mee en vind het wél heel dapper dat je die keren alsnog gegaan bent de dag er na, en dat met zulke mensen!

Sorry, maar ik vind dat zijn ouders daar niks over te zeggen hebben. Zou je vriend met zoiets komen dan vind ik het goed om erover te praten, maar niet omdat zijn ouders een mening hebben. Wel een goed idee om een brief te schrijven, eventueel kun je daarin vragen of je het er een keer met ze over kan hebben met je vriend erbij.

Uh sorry hoor maar wat een bullshit wat die ouders zeggen. Ik zou lekker bij jezelf blijven en doen wat jij wil en vooral niet dingen doen tegen je zin in voor hen. Als jij geen zin hebt om dat allemaal tegen hen te vertellen, dan boeiend. Het gaat om de relatie tussen jou en je vriend.
Sorry maar hier kan ik echt boos om worden. Pff

Ik ken de ouders van je vriend niet maar ik kan me voorstellen dat zij het moeilijk vinden om zich te verplaatsen. Vooral omdat dit vroeger nog helemaal niet bestond. Ik denk dat het het beste is om je er OF niets van aan te trekken OF het ze uit te leggen

ik herken het wel een beetje
toen mijn vriend luchtig vertelde dat ik opgehaald moest worden op het station en dat ik eerst nog even naar het GGZ moest, vertelden zijn ouders dat hij misschien beter gewoon vrienden met me kon blijven. Nog steeds merk ik van alle kanten dat ze mij niet genoeg vinden. Puur en alleen om dat ggz gedoe en mijn mbo opleiding. Heel frustrerend maar mijn vriend vind mij wel goed genoeg en probeert zich niet te veel aan te trekken van zijn ouders’ mening. Het is denk ook een beetje de generatiekloof. Vroeger werd je al “gek” bestempeld. De ouderen doen dat nog steeds een beetje (eigenlijk massaal) en zeggen dat alles wat psychisch is verzonnen is, tenzij het ouderdoms kwaaltjes zijn. Als je een keer de tijd hebt kan je idd een brief schrijven. Kom daarna eventueel verder uitleg geven zodat ze ook je gevoel kunnen zien zeg maar.

^ is idd ook een goed idee
wel zou ik het even voor jezelf opschrijven
ik vergeet nml altijd een deel te vertellen als mensen willen weten wat er met mij is :wink:

Dankjewel voor jullie reacties!

Ik denk dat ik mijn moed dan ga verzamelen en het ze persoonlijk zeg.
En dan wel voor mezelf het een en ander opschrijf.
Als ze er daarna nog moeilijk over doen zal ik me proberen er niks van aan te trekken, maar ik hoop dat ze het beter gaan snappen.

Dankjewel voor de tips over wat ik het best kan doen :slightly_smiling_face:

Persoonlijk vind ik dat het aan jouw vriend is om de situatie uit te leggen.
Uiteindelijk gaat het om jou en je vriend en als jullie vrede hebben met de situatie, dan telt hun mening echt niet.