Zijn lot {kort verhaal}

Het is een kort verhaal, wat ik een tijdje geleden geschreven heb… Reactie/Kritiek is altijd welkom!

Hij had haar al eerder gezien, maar ondanks haar schoonheid was ze hem nooit bijzonder opgevallen. Tot nu toe. Hij zag eerst de afgedragen spijkerbroek die losjes om haar heupen hing, waardoor ze nog frêler leek dan ze al was. Daaronder vale, bijna grijze gympen die ooit roze geweest moesten zijn. Toen hij beter keek zag hij dat er met balpen allerlei teksten op de schoenen waren geschreven, in een bijna kinderlijk handschrift. Het te grote poloshirt viel losjes om haar magere ribbenkast. Hij kende haar niet, maar toch wist hij dat ze zichzelf maar heel af en toe toestond om deze kleding te dragen. En dat maakte haar onweerstaanbaar sexy.
Haar hele voorkomen leek vandaag gehaast, bijna warrig. Toch straalde ze een zekere rust uit, en waren de bewegingen van haar slanke vingers beheerst en kalm. Haar dikke bruine krullen waren samengebonden in een slordige paardenstaart, haar pony viel piekerig over de groene ogen. Plotseling keek ze op. Hun blikken kruisten elkaar een moment, de wereld om hen heen leek vloeibaar te worden. Secondes tikten voorbij.
Uiteindelijk wendde zij abrupt, bijna bruut, haar blik af, waarna ze zich omdraaide en wegliep. Verbijsterd bleef hij staan. Nog een keer keek ze om, met een blik in haar ogen die hij met geen mogelijkheid kon thuisbrengen. Maar zonder aarzeling vervolgde ze haar weg. Met bijna verlangende ogen liet hij zijn blik langs haar benen glijden, die met soepele tred door de gang bewogen. Hij slaakte een zucht.

Hij was totaal anders dan zij. Hij miste haar gratie, de onafhankelijkheid die ze uitstraalde. Zoals zo velen wilde hij ontsnappen aan de sleur, de wereld verkennen, iets of iemand vinden die kleur zou geven aan de grijze massa van dagen die overgingen in weken, maanden, jaren.
Wat als hij die persoon nu gevonden had? Wat als zij zijn redding was, de enige met wie hij samen wilde zijn? Op het moment dat haar ogen zich in de zijne hadden geboord, leek het alsof hij recht haar ziel in had gekeken. Ze hoorden bij elkaar.
Aan zijn dromen kwam onmiddellijk een einde toen hij zich realiseerde dat hij niet wist wie ze was. Hij kende niet eens haar naam. En hij was niet het type stalker dat haar dagelijks zou opzoeken, oh nee. Hij had meer klasse dan dat. Hij zou haar nogmaals zien, dat wist hij zeker. Wanneer je, op het allereerste gezicht, zoiets groots en onbeschrijfelijks voor iemand voelde, dan was het voorbestemd dat je elkaar leerde kennen.

Drie dagen gingen voorbij. Hij wachtte geduldig. Waarom zou hij zich haasten om eerder zijn lot te bereiken? Het had tijd nodig, zij hadden tijd nodig, het lot zelf had tijd nodig om te rijpen, net als de appels aan de appelboom die hij vanuit zijn raam kon zien. Toch vloog de adrenaline door zijn lichaam toen het wachten beloond werd.
Het was een warme donderdagmiddag, de zon was net achter de bomen gezakt, toen hun weerzien een feit werd. Hij zat eenzaam op een bankje in het park, hij wist zelf niet goed waarom. Hij was daarheen gestuurd door een onzichtbare kracht, die sterker was dan hijzelf. Pas toen zij zwijgend naast hem kwam zitten wist hij waarom hij daar was.
‘Hoi.’
Dat ene woord raakte hem als een pistoolschot, ging recht door zijn hart. Ze keek hem schalks aan, waardoor haar krullen deels voor haar gezicht vielen. Verwachtingsvol.
‘Hoi,’ antwoordde hij schuchter. Waarom was ze hier? Waarom was ze uitgerekend hier gaan zitten? Het antwoord las hij in haar ogen: ze was zijn lot.
Haar hand zocht de zijne, hun vingers verstrengelden. ‘Je weet waarom ik hier ben, toch?’ vroeg ze. God, wat hield hij onmiddellijk van die stem. Hij wilde hem opvangen en bij zich dragen, maar hij wist dat dat onmogelijk was. Hij knikte, teleurgesteld door dat besef.
Als vanzelf stonden ze op en liepen, nog altijd hand in hand, over het pad richting de horizon. Hij wist niet waar naar toe, maar zolang zij bij hem was wilde hij overal naar toe gaan. Hij zou haar overal volgen.
Bij een enorm grijs gebouw bleef ze staan. Vragend keek hij haar aan. ‘Herken je dit?’ vroeg ze. Hij schudde zijn hoofd. Nee, hij kende deze plaats niet. Hij had sowieso geen idee waar ze waren.
‘Kom.’
‘Waarheen?’ vroeg hij angstig.
‘Vertrouw me.’
En dat deed hij.
Hij volgde haar naar binnen, door de eindeloze witte gangen. Uiteindelijk leidde ze hem een kleine kamer in. De muren waren slordig wit geschilderd, het tapijt was vaalgrijs en het enige meubelstuk in de kamer was een wit bed met spijlen. Hij ging op het bed zitten, en strekte zijn armen naar haar uit. Hij wilde dat ze naast hem zou zitten, dat ze uren zouden praten, lachen, wie weet zou hij haar zelfs durven kussen. Maar ze schudde glimlachend haar hoofd en liep naar de deur. Verbouwereerd keek hij hoe ze de klink naar beneden duwde.
Nog even draaide ze zich om. ‘Niet meer weglopen, afgesproken?’ Ademloos knikte hij, en staarde uitdrukkingsloos naar haar dansende bruine krullen, het laatste wat hij zag voor ze de deur achter zich sloot en het slot omdraaide.

Ze liep hoofdschuddend door de lange gang, het dossier voelde zwaar aan in haar handen. Vier weken werkte ze hier nu, maar het zou nog lang duren voordat ze gewend zou raken aan de toestand van sommige patiënten. De blik in de ogen van de oude man die ze zojuist naar zijn kamer gebracht had, die blik van pure liefde, raakte haar nog het meest. Met pijn in haar hart bedacht ze dat die man hier al jaren zat, gevangen in zijn eigen fantasiewereld. Geen wonder dat hij regelmatig probeerde weg te lopen. Het enige wat hij wilde was wat afleiding in de onontkoombare sleur.
Bijna automatisch vulde ze een nieuw formulier voor zijn dossier in:

Naam: Johannes de Vries
Leeftijd: 71 jaar.
Reden van Opname: Ziekte van Alzheimer
Toestand: In zichzelf gekeerd, weinig verbetering.
Bijzonderheden: Opnieuw weggelopen.

Met een bezwaard gevoel stak ze het formulier in het dossier, dat ze inleverde bij de administratie. De mollige vrouw achter de balie schonk haar een bemoedigende glimlach. ‘Het went wel, kindje’
Ze grimaste, en haastte zich toen terug naar haar appartement, waar haar vriend haar op zou wachten met wijn en kaarsen.

Hij zat op de rand van zijn bed, wachtend tot zijn lot terug zou komen.
Hij wacht nog steeds.

Mooooi… Echt waar, heel mooi geschreven! ^^

Erg mooi geschreven, alleen de twee ‘toen’s’ op het begin zijn wat storend (Toen (…). Toen (…))

Verder niets aan toe te voegen, het is erg goed geschreven…

Dank je, ik heb het aangepast:-P

echt een super verhaal! heel goed bedacht en ook zielig zeg.
Ik zou persoonlijk het gedeelte waar hij verteld dat hij een jongen van 16 is weghalen, dan komt het einde meer als een ‘shock’ over, nu dacht ik aan het einde, ‘huh, er werd net iets gezegd over dat hij 16 was’. maar daar zullen wel verschillende meningen over zijn :wink:
je beschrijft de details echt erg goed, keep on writing, wil wel meer van je lezen.

Bedankt! Klopt idd, alleen toen ik dat stuk over 16 zijn schreef had ik eigenlijk nog geen idee dat het zo zou eindigen xD Ik heb het aangepast en nu klopt het hopelijk wat beter^^

wow, ik vind het echt tof geschreven Ö

ja, zeker beter! stuur je een note o.i.d. als je weer iets hebt geschreven?

Dit is echt heel mooi!

Oh my god, ik hou van jouw verhaal, het is nu precíes perfect. Dikke respect!

Echt heel mooi.
het raakte me echt heel erg toen ik het las.
<3

Schitterend verhaal.
Van jou wil ik meer lezen.

Bedankt voor de reacties allemaal! Als ik nog iets kan verbeteren hoor ik het wel^^ Komende week heb ik toetsweek, maar daarna kan ik hopelijk wat meer schrijfsels gaan posten…

Zal ik doen;-)

lieve bri vindt het geweldig dat je verhalen deelt met ander mensen :slightly_smiling_face:
ga zo door he
maar eerst goed scoren in de toetsweek (K)
je best vriendinnetje

Echt super gaaf geschreven.
Ik kreeg ook echt een steek in mn hart toen ik erachter kwam dat het niet waar was. Of in ieder geval, in de werkelijkheid heel anders.
Ben er nog steeds over na aan het denken merk ik.

Supergaaf!!

Thnx voor jullie lieve reacties!
Ik ben begonnen aan een nieuw verhaal, dat waarschijnlijk wel wat langer wordt. Misschien dat ik daar morgen al een stukje van post. Ik hoop dat jullie daar net zo positief op zullen reageren^^

En nogmaals: Kritiek is ook meer dan welkom! (wat ik kán verbeteren wil ik ook verbeteren)

Vraagje: hoe verander je de titel van je topic? Want dan kan ik gewoon al mijn schrijfseldingetjes in 1 topic houden, lijkt me wat makkelijker:-P

Upje voor mezelf… En sorry voor de dubbel-dubbelpost :slightly_smiling_face:

Wauw, je kan echt goed schrijven! Heel bijzonder verhaal, niet zo’n standaard iets. Ga vooral zo door :slightly_smiling_face:

Thnx =D