ziekenhuiskind

Wat vond je er van?
  • Heel mooi geschreven
  • leuk om een keer overheen te lezen
  • vaag
  • saai

0 stemmers

Een wit kussen, een witte muur om naar te staren, een raam waardoor ik de blauwe lucht zag. Vandaag zijn er al 43 vogels voorbij gekomen. In mijn hoofd zijn het papegaaien en kanaries die voorbij vliegen, maar in het echt zijn het zwarte vlekken die binnen één seconde weer weg zijn, net alsof ze er nooit zijn geweest. Het is vroeg, ik hoor mensen praten, ver weg. Ik kijk naar de grond. 32 en een halve tegel, waarvan negen die eigenlijk vervangen zouden moeten worden. Het plafond zit vol 19 zwarte vlekjes, die allemaal verschillend van vorm zijn. En vandaag, vandaag staat er één operatie op het programma. Niet zo interessant. Ik tel liever veel. Meer dan duizend als het kan. Dan gaat de tijd zo snel als toen ik buiten speelde en me ging verstoppen achter een boom. Één operatie om alles, wat misschien meer dan duizend is, weer heel te maken. Over 60 minuten, 3600 seconde om precies te zijn. Mijn blauwe aapje is van het bed gevallen, ik pak hem op en voel een golf van misselijkheid. Waar is mama nou? Die zou toch komen? Ik voel me alleen en roze, want alles op deze kamer is wit. Zelfs de bloemen met de veertien blaadjes.

Eindelijk, na 3600 seconde wordt ik opgehaald. Mama pakt mijn hand en zegt dat het wel goed komt. ‘Sterk blijven knul’. Wat een gedoe toch, ik hoef toch niks te doen. Ik val langzaam in slaap. Ik droom over schommels, wippen en glijbanen. Eten bij oma en opa een highfive geven. Fietsen naar school en brandweermannetje spelen. Ineens hoor ik: 'Hij valt weg! Wit, weer alleen maar wit. Witter dan mijn hoofdkussen en witter dan de muur. Witter dan de jas van de dokter en mooier dan de lucht buiten. Het pakt me, verpakt me en houdt me vast. “van het lichaam af, 3, 2, 1” Het wit verandert, grijs, roze, paars alles door elkaar. Ik val, dieper dan diep en kom terecht in zwart. Zo donker en onheilspellend. Maar ik voel me er thuis, rust, geen tijd meer en geen tellen. Een oceaan van zwart waarin ik kan vluchten, weg van het wit

Ik zou graag weten wat jullie er van vinden, alsjeblieft een reactie plaatsen als je het hebt gelezen x

Reacties komen vanzelf als je door gaat!
Soms na een paar stukjes pas, is het gebasseerd op je eigen verhaal?

Of is het een kort verhaal ?
Ik vind het wel mooi!

Sorry, ik heb het nog niet gelezen, maar eerste tip:

Is allemaal geen vereiste natuurlijk, maar persoonlijk lees ik nooit zomaar een verhaal. Ik heb liever wat context zodat ik eerst kan bepalen of het wel iets voor mij is, en weet wat ik kan verwachten.