Zie je het voor je?

Nou dit is mijn eerste stukje van mijn eerste verhaal :cold_sweat: dus ehm veel plezier (hoop ik) :slightly_smiling_face:)

Zie je het voor je?

E茅n seconde. Je leven kan voorbij zijn in 茅茅n m铆liseconde. Alles wat je gepland had, op hoopte, van dr贸贸mde. Alsof het nooit anders geweest was, Alleen nog bittere herinneringen van hoe mooi het was, zonder dat je het toen besefte. Alleen nog vage videootjes die je kunt afspelen en pauzeren, maar nooit herleven. En dan die ene laatste gedachte voordat alles鈥ij had die gedachte liever niet gehad. Hij zou inmiddels een hele lijst kunnen maken met wat hij ervoor zou willen opofferen. Die gedachte zou nog een hele simpele opoffering zijn. Wat is immers een stom denksel vergeleken met je vermogen om te zien?

      \*\**

鈥樷楬ij praat er met werkelijk niemand over, nooit.鈥欌 鈥樷業s ie verandert sinds鈥?鈥欌 鈥樷楾ja, hij was altijd zo鈥︹欌
Dat andere zintuigen zich beter gaan ontwikkelen bij blinden is algemeen bekend en nog zijn er zoveel mensen zo dom om over me te praten vanaf zo鈥檔 afstand, denk ik, om woest van te worden! In de afgelopen jaren heb ik zeker ook voordelen ondervonden aan het feit dat ik nu uitstekend hoor, maar op het moment kon ook m鈥檔 gehoor me gestolen worden. Te moeten horen hoe geslaagd m鈥檔 leven was, dat m鈥檔 toekomst zo rooskleurig leek als een stomme rozenkwekerij! Dat ik het moeilijk heb, maar zo sterk ben geweest, en nog steeds! Want, oh, ik ben zo鈥檔 goed mens en ik verdien het niet en, oh, wat vinden ze het zielig voor mij 茅n mijn familie. Nog zo鈥檔 mooi voordeel aan blind zijn, je zadelt iedereen op met extra zorg, hoe graag je het ook niet wilt.
Depressieve mensen zeggen wel eens dat ze in een diep, donker gat zitten, nou, dan hebben ze de letterlijke betekenis nog niet ervaren, want ik z铆茅 het leven al helemaal nooit meer zitten! Ik heb onvrijwillig een levenslang abonnement afgesloten, geen kabel of satelliet, maar constant zwart beeld, geen signaal. Nooit meer.

***

鈥樷楰om hier jij klootzak!鈥欌 Op dit moment hoopte ik met heel mijn hart dat beschermengelen bestonden. Overleden mensen die je hebt gekend of misschien totaal niet, die nu voor je zorgen. Bij mij zal dat waarschijnlijk zijn鈥k heb wel iemand die van me houdt, toch? Of hield, die persoon moet overleden zijn. M鈥檔 oma? Oma鈥檚 houden altijd van hun kleinkinderen dus dat telt ook gewoon. Blijkbaar deed oma alleen op dit moment haar middagdutje in plaats van haar beschermengelen taak te vervullen. Naast deze gedachte, zweerde ik bij mezelf dat ik zou gaan hardlopen als ik dit heelhuids zou overleven (wist ik toen veel). Een sportman ben ik nooit geweest, maar op dit moment gaf de angst me vleugels, zonder een Redbull, en ik rende m鈥檔 benen uit m鈥檔 lijf. Nu ik beter weet, had ik mezelf die moeite bespaart, maar onwetend als ik was, leek rennen mij de beste, en vrijwel enige, optie.
Ze was dus blijkbaar niet alleen, kwam ik al snel (maar toch was ik al uitgeput, wat zei ik;geen sportman) achter toen een auto mij razendsnel de pas afsneed en me tot stilstand dwong. Hopeloos was ik.

***

Automatische deuren, een zegen, scheelt weer iemand die de deur voor me openhoudt. Misschien heeft de architect van dit oogziekenhuis daar wel mee rekening mee gehouden. Die gedachte kan ik gelijk schrappen. Mensen hebben vooral medelijden met blinden, maar vaak weinig inlevingsvermogen. Ze weten niet hoe te gedragen en wat te doen. Ik snap de verwarring, uiteraard, want met wat voor type blinde heb je te maken? Je hebt namelijk van die stakkers die het presteren om van een gewoon mens te veranderen in een blind lammetje dat de thuiszorg hun eten zou laten voorkauwen als het kon. Ik zie mezelf liever, zonder arrogant over te komen, hoop ik, als het type dat zelfstandig een zo normaal mogelijk leven wil leiden, in hoeverre dat mogelijk is (eigenlijk een verloren zaak dus).

Blind zijn geeft weinig afleiding, dus heb ik genoeg tijd om na te denken in de wachtkamer. Dat heb ik ook wel nodig, aangezien ik nog steeds niet kan bevatten hoe, waarom, en meer van dat soort vragen. Hulp wil ik niet, voor zover ik weet ben ik alleen blind en niet gek. Daarnaast wil ik er niet over praten. M鈥檔 zicht is me al afgenomen, wie weet wat ze me nog meer zullen afnemen zodra mensen me 茅cht kennen?

Wauw, ik ben heel erg onder de indruk. Hele originele invalshoek ook, ik volg!

oh wauw heel erg bedankt! :upside_down_face:

Heel mooi!

okee een stukje erbij :relieved:

***

Ik heb de leeftijd waarop vrouwen versieren bijna het enige zou moeten zijn wat ik doe. Nu is het wat ik deed. Uiterlijk beoordelen op stem is erg lastig, dus ben ik steeds minder kritisch. Zo heb je vrouwen die blaffen als een dronken zeehond maar 鈥榦ogverblindend鈥 blijken te zijn en een prachtig klinkende harmonische stem, waarbij het lijkt alsof deze elke ochtend perfect wordt gestemd, waar dan weer een vrouw bij hoort die blind zijn een zegen zou maken. Ik beoordeel ze op stem, Ronald op uiterlijk. Een vriend die na alles, met al je beperkingen, nog steeds je vriend is, is zeldzaam. Soms verdenk ik mijn welvarende ouders ervan hem om te kopen om maar met me om te gaan, hoewel ik weet dat deze vriendschap oprecht is. Het is alleen lastig te geloven dat iemand denkt net zoveel lol met mij te kunnen hebben zonder zicht, als met. Ik heb dan ook weleens getwijfeld om het hem te vertellen, meerdere malen, maar nee, teveel risico鈥檚.
Bij mijn ouders heb ik daar nooit over getwijfeld. Typische workaholics, beide een hoge functie, succesvol, veel geld, en owja, een zoon. Status, mooie pracht en praal wereld, maar die zie ik nu niet meer, en in 茅茅n klap kreeg ik hierin wel meer zicht. De maskers ( niet alleen die tegen ouderdomsrimpeltjes) vallen af, inmiddels en ik de ware klanken in hun stemmen (bij nieuwe stemmen van leuke vrouwen lukt dit helaas nog niet helemaal). Zo zijn m鈥檔 ouders vol van lof over me, zolang er iemand bij staat, zo niet, dan zien ze me amper staan.

Mooi, ik volg!

Leuk weer (:

Heel mooi!

komt binnenkort een nieuw stukje, heb het helaas nu al druk met examenklasgedoe maar een nieuw gedeelte is bijna af