Zelfmoord

Heey iedereen.
Ik wist niet precies bij wel onderwerp ik dit moest zetten dus ik zet het maar hier.
Ik ben 14 jaar oud en heb al best veel meegemaakt , ik heb mezelf gesneden , ben gebruikt en heb boulimia gehad , ik heb gelukkig super lieve vrienden en vriendinnen die me helpen en het gaat ook al veel beter!.
Alleen ik heb de laatste 2 weken heel veel ruzie met mijn ouders. Ze vertrouwen me niet meer en denken dat ik geld heb gestolen. Ik merk heel erg dat de band tussen mij en me ouders verminderd. Ik ben veel stiller , ik praat niet meer echt tegen ze. Ook ben ik elke avond heel verdrietig. Ik denk zelf heel erg aan zelfmoord omdat ik t echt niet meer aankan. Me ouders willen me niet meer als dochter en vinden me waardeloos… wat moet ik doen?

Je hebt nog een heel leven voor je, je bent pas 14!
En mag ik vragen hoe je zo zeker weet dat je ouder je ‘niet meer willen als dochter’ ?
Hebben ze dat expliciet zo gezegd?

-

Het begon er allemaal mee dat ik in de herfstvakantie in het ziekenhuis lag omdat ik teveel had gedronken. Sinds toen is alles anders geworden. Ik heb zo erg me best gedaan om me ouders me weer te laten vertrouwen en het is me toen ook gelukt. Maar nu denken ze dat ik geld heb gestolen ( wat echt niet zo is) en ik krijg van alles de schuld. Mijn moeder zei het tegen me toen ze heel boos op me was deze week. Ik denk niet dat ze het meenden maar het blijft alsnog in me hoofd rondspoke

Ik weet echt gewoon niet wat ik moet doen … ik voel me niet meer veilig thuis en wat ik ook doe alles is fout. Ik probeer echt me best te doen maar het lukt gewoon niet. Als het nog zo doorgaat kan ik het echt niet volhouden. Het lijkt misschien of ik overdrijf maar dat is echt niet zo help me alsjeblieft

Maar ze hebben dus niet gezegd dat ze jou niet als dochter wilden, dus die gedachte moet je echt proberen uit je hoofd te zetten.
Ik dacht op mijn 14e ook dat mijn ouders me haatten en dat ik alles verkeerd deed, maar in werkelijkheid is het gewoon de fase waarin alles tussen kind en ouders anders wordt waardoor er heel veel botsingen ontstaan.
Ga eens op zoek naar (nieuwe) leuke dingen in het leven. Zoals creatieve hobby’s, of hardlopen, koken…
Leer te ontdekken dat er ook een heleboel mooie en fijne dingen in het leven zijn, ook al lijkt dat nu even niet zo!

Ga met iemand praten. Een vertrouwenspersoon op school of je huisarts. Zij hebben ervaring met dit soort dingen en kunnen je doorverwijzen naar de juiste mensen van wie je hulp kunt krijgen.

Het voelt alsof het echt niet goed gaat komen, ze hebben letterlijk alles afgepakt , makeup tefoon nagellak. Ik doe echt me best en probeer me op andere dingen te focussen maar als ik dan thuis ben gaat alles weer mis

Ik durf het niet tegen iemand te zeggen

Maar er zelf mee blijven rondlopen is ook niet goed.
Heb je geen mentor of iets op school?

Jawel , ik heb vorige week een nieuwe mentor gekregen en ze is echt super lief , alleen ik weet niet hoe ik dat tegen haar moet zeggen en wanneeer. Want ik heb vrijdag een oudergesprek en dan ben ik bang dat me mentor er over begint

Dan stuur je haar eerst een mailtje met dat je graag een persoonlijk gesprek met haar zou willen ná het oudergesprek.

jeetje wat erg ik zou het echt niet opgeven. Echt gemeen dat je ouders zo boos zijn oke het was niet slim dat je teveel dronk maar ik denk dat je daar zelf ook achter bent gekomen en het niet snel nog een keer doet. Vraag misschien aan je opa en oma (als je die nog hebt) of anders aan je oom en tante of je daar een maandje mag komen wonen. Probeer het wel aan hun te vertellen als ze het nog niet weten hun kunnen je misschien verder helpen. Dit was de eerste tip die in me opkwam ik heb er nog een als je ouders niet willen maar het mag wel van je opa en oma of oom en tante spreek met hun een datum af pak dan je spullen in en ga ´s nachts of na school naar ze toe zij zullen je schuil houden tot het weer beter gaat een nadeel je word dan waarschijnlijk wel gezocht door de politie dus leg op je kamer een briefje neer waar je bent.

Sorry maar dit dus niet doen. Dit gaat de band met je ouders in no way sterker maken.

Het idee van even een tijdje uit huis is misschien wel goed, maar overleg dat met alle partijen goed.

Ga met je ouders een keertje zitten. Vertel ze alles wat er in je hoofd rondgaat. Ja dat is moeilijk.
Alleen ik denk dat je ouders dit allemaal helemaal niet zo bedoelen. Zoals hier boven al is gezegd is 14 echt de fase waarin veel dingen gaan botsen. Op mijn 14e dacht ik er precies hetzelfde over. Ik dacht dat mijn ouders me niet wilden en dat ze liever een ander kind hadden gehad. Ik was er heilig van overtuigd dat ze me echt niet mochten. Nu ben ik 20 en heb ik juist een best goede band met mijn ouders. We botsen nog steeds op veel vlakken, maar op een veel volwassenere manier. Zij respecteren dat ik een eigen mening heb en andersom.

Je hebt nog zo veel mee te maken. Ik weet dat iedereen dit zegt en dat het zo cliche klinkt, maar echt waar het komt allemaal uiteindelijk helemaal goed.

Dat lijkt me echt geen goed idee. Weglopen is nooit de oplossing. Als je even bij familie wil gaan logeren, zeg dit dan ten minste tegen je ouders, bespreek dit met ze.

Maar waarom voel je je precies onveilig thuis, Anna? Het klinkt inderdaad niet als een fijne situatie thuis. Maar als je moeder erge dingen heeft gezegd in een vlaag van woede, bedoelde ze het waarschijnlijk helemaal niet zo. Heb je al eens geprobeerd op een rustig moment met ze te praten? Of een brief te schrijven aan je moeder/vader? (is soms makkelijker om jezelf uit te drukken)

Veel sterkte in ieder geval. Het wordt echt wel beter. Zelfmoord is nooit een oplossing. Kan je niet met je vriendinnen praten? Of een gesprek met je mentor: voor of na het oudergesprek. Het kan misschien niet slecht zijn om je mentor te vertellen waarmee je zit, dat je dat dan samen met haar/hem rustig tegen je ouders kan vertellen? Dan weten zij beter hoe jij je voelt.

Ik dacht zelf ook al aan weglopen , alleen ik denk dat ik daardoor juist meer problemen veroorzaakt. En van dat drank enzo is al best een tijdje geleden en ik heb er echt super veel van geleerd en dat weten mijn ouders zelf ook

Ik moet waarschijnlijk vrijdag met mijn ouders samen naar een therapeut. Omdat ze zien dat het niet goed gaat. Me ouders praten nauwelijks tegen me en als ze tegen me praten vragen ze alles goed en dan denk ik echt wat denk jezelf hoe het gaat. Ik huil mezelf elke avond ik slaap en me ouders hebben geen idee dat ik me zo voel. Tegen over hen toon ik geen gevoelens

Ik voel me onveilig omdat niemand hier achter me staat. Niemand gelooft me hier. Niemand praat tegen me. Me ouders doen zo wisselend. Gisteravond waren ze heel lief en vandaag in de ochtend begonnen we weer te schreeuwen ook al deed ik niks fout. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik wil het wel met me mentor bespreken alleen ik weet gewoon echt niet hoe ik zo’n gesprek met haar moet beginnen,

Aaah wat een rotsituatie. Heel cliché maar inderdaad waar: het wordt beter.
Misschien helpt het voor jou om te proberen je ouders te begrijpen. Ze doen niet zo omdat ze jou niet mogen, ze doen waarschijnlijk zo streng en boos omdat ze heel erg veel van je houden en heel erg geschrokken zijn toen je in het ziekenhuis belandde. Ze durven je nu, ongeacht je goede gedrag van de laatste tijd, waarschijnlijk gewoon niet te veel vrijheid te geven omdat ze heel bang zijn dat je wat zal overkomen. Dit is voor jou niet leuk en het is ook niet helemaal rationeel, maar ze doen het in ieder geval niet om jou te pesten. Ze weten het zelf waarschijnlijk ook allemaal even niet zo goed.
Het kan heel erg helpen om een tijdje bij een familielid te logeren, een paar dagen of iets langer, om even afstand te nemen van de situatie en een beetje rustig te worden. Maar dit moet je wel in overleg met je ouders doen, gewoon wegrennen lost helemaal niks op, daar wordt het alleen maar erger van.
Verder ben ik heel blij voor je dat je leuke vrienden hebt, probeer je vooral op hen (en andere leuke dingen in je leven, ook al lijken dat er misschien nu weinig) te focussen als je het lastig hebt.
Je bent pas 14, je gaat nog zo veel mooie dingen meemaken. Het lijkt nu vast allemaal heel ver weg, maar je gaat in je leven nog zo veel mensen ontmoeten, zo veel mooie plekken zien…

Wat een vreselijke situatie.
Ik heb ook een tijd lang gehad dat ik me echt niet veilig voelde thuis, dus als je met iemand anders wil praten dan een therapeut of mentor kan je mij wel noten.
Ik zou zo snel mogelijk iets tegen je mentor zeggen hierover. Misschien kan je als je haar weer ziet vragen of je een keer met haar mag praten. Dan zal ze ongetwijfeld zelf de eerste vragen stellen tijdens het gesprek en dat scheelt voor jou alweer een hele grote stap.
Daarnaast klinkt het alsof je ouders zich zo gedragen uit bezorgdheid. Dat praat het niet goed, maar is fijn om in je achterhoofd te houden. Misschien dat je toch een keer met ze kan gaan praten, vragen waarom ze zo doen en zeggen hoe jij je erbij voelt.
Heel veel sterkte!!