Zelfmoord gepleegd.

Vandaag zou ik eigenlijk proefwerken moeten maken, alleen die gaan niet door omdat er dit weekend een meisje bij mij op school zelfmoord heeft gepleegd. Ik kende haar niet van naam, maar wel van gezicht. Zag haar elke schooldag wel voorbij lopen. Ik heb nu een heel raar gevoel omdat er gewoon iemand nu ‘weg’ is. Het rare is nog wel, dit weekend had ik een geweldig weekend, heb ik lol gemaakt, gefeest en zij heeft besloten een einde aan haar leven te maken. Voel me niet verdrietig, maar heb nou ook niet iets van ‘oh, boeiend kende haar toch niet’.

Hebben jullie ook meegemaakt dat iemand zelfmoord heeft gepleegd die je kende of alleen net zoals mij van gezicht? Hoe voelde jij je daarbij? Is het al lang geleden?

toen ik op de middelbare school zat was er ook een jongen die dat had gedaan. Toen zat ik in de tweede of derde klas (hij zat 1 of 2 klassen lager). Kende hem verder niet, maar vond het inderdaad wel een raar idee. Er waren ook wel meiden in mijn klas die hem ook niet kenden maar er wel om moesten huilen, gewoon omdat zo’n jonge jongen zoiets had gedaan.

de papa van een vriendin van mij heeft zelfmoord gepleegd 2 jaar geleden, had zichzelf neergeschoten in de tuin. Ik vond het afschuwelijk om haar zo hard te zien afzien op de begrafenis van haar vader, toen zij iets voorlas in de mis brak mijn hart… Ze heeft er nog heel lang van afgezien, maar is er nu terug bovenop, al heeft ze het soms nog steeds moeilijk.

De beste vriend van mijn ex liefje heeft ook zelfmoord gepleegd, heeft na een hevige ruzie met zijn ouders na het krijgen van zijn resultaten aan het eerste jaar universiteit (allemaal zwaar voor gebuisd helaas), zichzelf opgehangen in het bos. Ik kende hem niet persoonlijk, maar vind het bijzonder erg voor de ouders, omdat hij zelfs blijkbaar vlak daarvoor had gedreigd met zelfmoord… Dit was in mijn ogen puur een impuls, een dag later had hij het zeker niet meer gedaan denk ik. Ook was deze jongen deel van een drieling, wat enorm afzien is voor zijn broer en zus. zelf had ik mijn vriend nog nooit zien wenen, maar toen was hij zo hard aan het wenen, uren lang, dat hij zichzelf gewoon niet meer kon bedwingen, hij kon amper nog ademen tussendoor en zijn handen waren helemaal verkrampt, zo erg dat hij niets meer kon vastnemen. Ik heb nog nooit zoiets erg meegemaakt… en als ik er aan terug denk moet ik weer bijna wenen, ook al is het mijn ex vriend.

De nonkel van een vriend van mij had ook zelfmoord gepleegd, net zoals een jongen op zijn school. Ik kende deze twee allebei helemaal niet, maar vond het toch een heel nare gedachte… ik snap nog steeds niet hoe iemand zoiets kan doen.

Ook hebben 2 kenissen van mijn mama zelfmoord gepleegd, allebei moeders… ik begrijp het gewoon niet.

Ik vind het gewoon ontzettend naar om hier aan te denken, ik kan me niet voorstellen dat iemand die ik echt ken dit doet, en ik vind het ook ontzettend schokkend als ik zie hoeveel mensen wel niet zelfmoord plegen…

Mijn oom heeft zelfmoord gepleegt. Zichzelf opgehangen (kende hem niet, was voor m’n tijd)
Een goede vriend die is met stappen, op de wc gevonden (2005)
En een andere HELE goede vriend die heeft zichzelf van de brug afgeworpen (2006)

Ik voelde me helemaal gebroken en k.t en heb mij eerst de schuld ervan gegeven, omdat ik het idee had: “Dit moest ik toch zien aankomen. M’n beste vriend*en*” en gewoon heel verdrietig allemaal. Ben ook naar de opbaring geweest en naar de crematie enzo

Toen ik in klas 3 zat, was er een jongen van een andere school onder een trein gefietst, volgens mij was het niet express maar echt perongeluk omdat die haast had en niet telaat wilde komen oid, en ik weetnog wel dat iedereen echt superverdrietig was, ook van onze school terwijl heel veel 'm ook niet kenden, maar het idee gewoon, dat is naar heel naar.

Ik snap wel waarom mensen zelfmoord plegen, ik heb er zelf ervaring mee in m’n omgeving en ik snap het echt heel goed, je zit zo in de put dat je geen uitweg weet en dat dit je enige manier is, een vriendin van mij wilde het vroeger doen, ze stond op het punt zichzelf op te hangen totdat d’r vader binnen kwam.
En weetje waardoor? door de achterlijke kinderen op school, door wie zij elke dag gepest werd, geslagen werd, vernedered werd, ze wist geen uitweg meer want iedereen haatte d’r toch.

Maar het is gewoon een heel naar idee dat iemand tot zoiets in staat is ja.

toen ik op de middelbare school zat (in de derde geloof ik) is er een meisje uit mijn woonplaats aangereden en ter plekke overleden, ze hadden allemaal vlinders aan 2 gordijnen gehangen en daar tafeltjes met stoelen bij gezet en dan kon je iets voor haar in een boek schrijven etc. en echt de hele school vond het vreselijk ): niemand had nog zin om te leren, en haar klas mocht naar huis. en ik ook omdat mijn beste vriendin bij haar in de klas zat en ze was met mij mee gereden op de scooter.
was echt een nare dag.

ken verder niemand die zelfmoord heeft gepleegd maar op die school hingen foto’s van 4 mensen (waaronder dat meisje van dat ongeluk) waarvan er volgens mij 2 zelfmoord hadden gepleegd.
snap niet waarom mensen dat doen, en dat zal ik misschien ook wel nooit snappen.

Precies zelfde bij mij. Alleen ging t toen om een meisje.
Verder heeft 2 maanden geleden een jongen die ik heel leuk vond zelfmoord gepleegt. Ik vond het echt vreselijk omdat ik hem echt bijna nooit zag, en de laatste x dat ik hem zag vertelde hij mij hoe slecht zn leven was enzo. Maar ik zei alleen maar komt wel goed. Omdat het net uit was met zn vriendin, en het was net uit met mn vriend. Dus ik wist hoe t voelde. Maar hij bedoelde blijkbaar echt dat het slecht met hem ging. Maand later kreeg ik te horen dattie dood was. Door zn hoofd geschoten. Naah ik voelde me zo vreselijk dat ik hem niet serieuzer heb genomen. Tuurlijk ik kon er niks aan doen. Maar ik heb nu zo’n gevoel van misschien had ik toch iets kunnen zeggen waardoor zn gedachte was veranderd :frowning_face:

Toen ik nog op school zat, ging ik om met een meisje, en haar vader had 2 jaar terug zelfmoord gepleegd.
Haar zusje vond 'm zo (hij had zich opgehangen)

Ik denk dat mensen die er geen ervaringen mee hebben het inderdaad nooit zullen snappen, en ook best logisch.
Maar wanneer jij elke dag met tegenzin wakker wordt, en elke dag moet vechten om de dag door te komen, ja dan snap ik heel goed dat je geen andere uitweg meer weet. Er kunnen zoveel dingen meespelen, iemand wordt mishandeld, heel erg gepest, vindt zichzelf walgelijk en komt niet van die gedachten af, raakt in een hele zware depressie, verschillende ziekte’s waar amper mee te leven valt etc.
Er kunnen echt veel dingen zijn waardoor mensen niet meer willen leven, zo’n beslissing om uit het leven te stappen neem je niets voor niets.

Ik kan het ook wel begrijpen. Als ik nu terug denk aan het meisje bij mij op school, kan ik me alleen maar herinneren dat ze altijd alleen stond. Ik zag haar nooit echt met andere mensen. Ze was altijd al een buitenbeentje. Nu denk ik echt zo van, had ik maar ooit keertje met haar een gesprek begonnen. Had ik maar ooit een keertje ‘hoi’ gezegd en gevraagd hoe het met haar ging. Jammer genoeg is het daar nu te laat voor ):
Bij ons op school komt er ook een hoekje met een foto van haar en met zo’n boek waar je dingen in kan schrijven. Ik ga denk ik ook een bloemetje of iets kopen. Of een kaarsje. Omdat ze toch bij mij op school zat, ook al kende ik haar niet zo goed.

Ik heb zoiets nog nooit van dichtbij mee gemaakt. Maar iemand moet echt een heel zwaar leven hebben om zelfmoord te plegen denk ik. Zo’n beslissing neem je niet van de een op de andere dag.

Mijn beste vriend is 3 jaar terug voor de trein gesprongen. Heb zelf de gedachtes niet, maar ik kan het allemaal heel goed begrijpen, zoiets doe je echt niet voor de lol.
En op het moment dat hij overleed werd ik ontmaagd, erg raar, maar FUCK wat heb ik me daar schuldig om gevoeld!

Ja waarschijnlijk zat zij zo diep in de put dat ze niet veel behoefte aan contact had, mensen denken niet van de een op de andere dag “goh laat ik me nu eens gaan ophangen” die gedachten spoken heel lang door iemands hoofd, en er kan van alles aan de hand geweest zijn, misschien had ze wel zo’n erge depressie en daar kom je niet zomaar vanaf, daar moet je hulp voor zoeken maar sommige mensen willen liever niet meer leven, eigenlijk vind ik dat we daar best respect voor mogen hebben al klinkt dit misschien onwijs stom maar dat mensen moedig zijn dat ze deze beslissing durven te nemen, waarom zou je leven met tegenzin?
mensen zijn goed in het verbergen van gevoelens, als jij aan haar had gevraagd hoe het met haar ging had ze ws goed gezegd, omdat veel mensen van binnen huilen, maar van buiten een masker opzetten (: en er is niets om je schuldig om te voelen, maar jij had waarschijnlijk niets aan haar situatie kunnen veranderen.

Toen ik in de tweede klas zat heeft een “vriend” van mij toen zelfmoord gepleegd. Ik was een half jaar daarvoor nog heel erg verliefd op hem en sprak hem ook nog wel vaak hoor, maar “vriend” omdat het een beetje minder werd op dat moment. Zijn tijdstip van overlijden was rond half 4, zo’n uur daarvoor was hij nog op school en ik liep naar de receptie om het klassenboek te halen, toen gooide hij een tas naar mijn hoofd en zei ik tegen hem: “klootzak, tief eens op”. Dat is het laatste wat ik tegen hem heb kunnen zeggen en god wat voelde ik me schuldig hee. Nu is zijn broertje een collega van mij, hij heeft hem gevonden. Hij had zichzelf opgehangen aan de zoldertrap (zo eentje die je uit het plafond kan trekken). Ben op z’n begrafenis geweest en heb nog nooit zoiets vreselijks meegemaakt (was ook mijn eerste begrafenis trouwens). 't Is alweer bijna 4 jaar geleden…

Nee maar het lijkt me echt een raar gevoel.
Toen ik examens had op de middelbare is er overigens wel een jongen waarmee ik een aantal lessen had aangereden, op slag dood. Ik kon hem niet super goed maar we zaten toch best vaak te kletsen tijdens één les die we samen hadden. Ik voelde me echt kut en ik kon me ook totaal niet meer concentreren tijdens mijn examen (kreeg het net voor het examen te horen).

de moeder van een oud klasgenootje van mij heeft 2 jaar geleden zelfmoord gepleegd. ik heb die jongen sindsdien niet meer op school gezien. ik kende die moeder natuurlijk niet, maar ik begrijp gewoon niet hoe een moeder haar kind dit aan kan doen, haar eigen kind zo achter te laten.
ze was van een flat gesprongen

Ja, idd. Ik vind het gewoon heel zielig dat iemand zich zo verschrikkelijk kut kan voelen waardoor hij/zij gewoon niet meer wil leven. En idd, je moet er respect voor hebben. Ik heb ook vaak gehad dat ik bij mezelf dacht van ‘het hoeft allemaal niet meer. Als er nu een auto aan komt, spring ik ervoor’ het is nooit gebeurd, maar die gevoelens heb ik wel ooit gehad. Het is gewoon heel erg naar. Meestal zijn het de stille mensen, die van binnen huilen en niks vertellen over hun gevoelens. De mensen die het elke dag roepen van ‘Ik ga zelfmoord plegen. Ik kan het leven niet meer aan’ die doen het meestal niet. Tuurlijk kunnen hun het ook doen, maar zoiets zég je niet zoiets dóé je.

Nee ik ken niemand die het gedaan heeft.
Maar ik woon tegenover 4 torenflats van 10 verdiepingen hoog, hier springt regelmatig iemand van de flat af.

Ik snap de gevoelens wel hoor van die mensen.

Het vervelende is, dat mensen dat denken wanneer het te laat is.
En mensen leren er ook niks van.

Mijn oma heeft volgens mij zelfmoord gepleegd, maar toen was ik nog maar heel klein. Ik weet ook niet waarom ze het heeft gedaan.

De vriendin van een oud-klasgenoot van me, waar ik in de lessen vaak naast zat en waar ik het heel goed mee kon vinden, is zomaar voor de trein gesprongen. Die ochtend smste ze hem nog dat ze last had van d’r buik, en dat ze thuis mocht blijven van haar moeder. Ze zou rond 10 uur naar de dokter gaan. Toen smste ze dus ook dat ze medicijnen had gekregen voor d’r maag ofzo, en of hij zin had om 's middags langs te komen. Het was toen op een donderdag en we hadden tot 4 uur les maar daarna zou hij bij d’r langskomen.

Tijdens die laatste les werd die jongen een paar keer gebeld, maar omdat we in de les zaten kon hij niet opnemen. Daarna zag hij dat het zijn schoonvader was en belde terug. Die vader vroeg of hij wist waar dat meisje was, maar hij wist het niet.

Bleek dat ze om half 12 's ochtends voor de trein was gesprongen.

Ze woonde in het dorp van onze school, maar zat zelf ergens anders op school. Ze kende daardoor superveel mensen en op de crematie - die op mijn 16e verjaardag was, echt heel dubbel gevoel - stonden mensen zelfs buiten het uitvaartcentrum op schermen te kijken. Iets van 700 mensen waren er. Ook veel die met vrienden/vriendinnen meegingen om te steunen hoor. Ik ben er ook voornamelijk heengegaan omdat ik die jongen zo goed kende, ik had haar maar een paar keer gezien en een paar keer met haar gepraat.

En verder hebben 2 mensen bij mij uit de buurt, allebei vaders, zich opgehangen. Ik kende die mensen maar vaagjes maar als je dat hoort vind ik het toch wel heel erg als ik ze een keer over straat zie lopen.