Zelf niet lekker in je vel zitten en psychologie studeren.

Wat vinden jullie daarvan?
Vinden jullie het onverantwoordelijk / slecht voor die persoon zelf / vreemd of gewoon kunnen?
En zitten hier mensen die zelf psychische problemen hebben en het studeren?

Ik wou een aantal jaren terug altijd graag psychologie studeren. Maar omdat ik nu zelf last heb van depressies vraag ik me af of ik die studie nog wel ooit moet overwegen.

Ik hoef met dit topic trouwens geen adviezen of ik het zou moeten studeren, ik vroeg me gewoon puur af wat jullie van de combinatie psychische problemen en psychologie studeren vinden.

Hmm, ja heeft voordelen en nadelen denk ik. Aan de ene kant weet je denk ik erg goed wat iemand doormaakt en hoe iemand zich voelt. Maar ik denk dat je dan ook zelf een manier moet vinden om met je eigen problemen om te gaan, voordat je een ander hiermee kan helpen.

Ik denk eigenlijk wel dat het een voordeel is. Je kan dus inderdaad vanuit eigen perspectief handelen wat mij als patiënt een fijner gevoel geeft dat er iemand die me wel echt begrijpt en niet handelt volgens alleen een boekje. Daarnaast denk ik dat je studie je echt een hele hoop inzicht en duidelijkheid geeft over je eigen denk wijze, je leert precies dezelfde “technieken” als die op je zouden worden toegepast. Ik denk echt dat het jezelf heel veel kan helpen, het kan ook een beetje moeilijk zijn denk ik maar dat is eigenlijk altijd een fase in een proces. Ik hoop dat je hier wat mee kan :slightly_smiling_face:

Dit kan prima.
Een groot gros van de psychologie studenten heeft vroeger zelf last gehad van psychische problemen. Ze denken dat ze op deze manier de dingen die ze zelf hebben meegemaakt kunnen voorkomen bij andere mensen.

Het is zeker een voordeel als je dingen ook echt hebt ervaren en niet handelt volgens alleen het boekje. Maar dit kan ook confronterend zijn als je iemand tegenkomt waarin je jezelf herkent. Je moet echter wel objectief blijven. Niet iedere patient is hetzelfde, en je kunt dus niet alles voor een patient uitstippelen omdat jij dit zo hebt ervaren. Dit kunnen mensen namelijk nogal vervelend vinden.

Probeer het wel op te lossen, want het is moeilijk anderen te helpen als je jezelf niet eens kan helpen.

Ik heb ook psychische problemen en studeer psychologie, daardoor ben ik er ook een jaartje tussenuit geweest, maar dat kwam niet door de inhoud van de studie. Ik heb het er nog met mijn psychiater over gehad toevallig, gisteren, of het niet apart was dat ik nu zelf in behandeling ben voor van alles en zelf therapeut wil worden later. Ze zei ook dat het juist een voordeel kan zijn, je moet natuurlijk wel je eigen problemen oplossen, maar het zet je toch in een bepaalde ervaringsdeskundige positie.

Sluit ik me bij aan.