Ze pakt álles van me af...

[b]Ik voel me ongelukkig.
Ik heb een pleegzus, voor een halfjaar. Ze is veertien, en ik ben dertien.
Ze is geweldig, en ik ben stront. Ze is ook ontzettend schijnheilig, en iedereen vind er geweldig, wat ze eigenlijk ook wel is.
Ze pakt alles van me af, mijn nichtjes (ook mijn beste vriendinnen zijn zij.) mijn broers en zelfs mijn ouders een beetje. Bv, ik kook nooit met mijn moeder, omdat ik dat niet kan ik meestal ook geen zin heb, maargoed, als zij thuiskomt gaat ze mijn moeder meteen met alles helpen met koken enzo. En dat zie ik ze zo samen, en dan voel ik me jaloers, en dan zegt ze tegen mijn moeder extra hard zodat ik het kan horen ; ‘Fijn he, Mariska, (mijn moeder) dat ik je help met koken, dan hoef je het niet alleen te doen.’ en dan doet dat op de een af andere manier pijn.
Ze is hier nu een maand, en ze blijft dus nog vijf maanden…
Over twee weken komt een meisje, van 17 jaar naar ons huis, ze logeert 3 maanden bij ons. Ik ken haar al goed, omdat ze vorig jaar met een uitwisseling samen met mijn broer mee deed, en een half jaar hier woonde. Ze praat vloeiend engels en spaans. Omdat ze uit Brazilië komt. Ik kon redelijk engels met haar praten. Maar toch wel moeizaam en hakkelig, maar we werden toch goede vriendinnen.
Nu ben ik bang.
Mijn nieuwe pleegzus is een jaar ouder, dus ze zit een jaar dichter in de buur van de leeftijd van die buitelandse, en ze praat vloeiend engels, spaans en duits.
Ik ben bang dat ze alleen maar met zijn tweeËn op gaan trekken, en dit de ergste drie maanden van mijn leven worden.

Ik ben serieus wanhopig, dus ik moest dit ff kwijt. Sorry. xxx [/b]

Hmm praat met je moeder erover, dan kan die er ook rekening mee houden

dit precies aan je moeder vertellen

[i]tuurlijk niet,
haar moeder vindt wss dat meisje geweldig
want ze is zo lief en helpt zo veel blabla.
dus volgensmij heb dat geen nut.

laat gewoon merken dat het JOU familie/vrienden/weetikhet zijn,
en zorg ervoor dat je ze terug krijgt.
makkelijker gezegd dan gedaan, iknow.

succes![/i]

Misschien kun je het meisje van de uitwisseling een e-mailtje schrijven waarin je dit al verteld? Zodat ze ook al weet wat voor type je pleegzus is, dat je bang bent dat je pleegzus haar ‘afpakt’ enzo. Dan weet ze dat, en waarschijnlijk zal ze je heus niet laten vallen, echt niet. :slightly_smiling_face:

maar als ze dan hier is, ziet ze hoe perfect ze is, en maakt het niet meer uit…

niemand is perfect

Je begrijpt wel wat ik bedoel, toch? Ik voel me gewoon mislukt bij haar…

Ze zal echt wel begrip voor je situatie hebben. Je situatie is echt heel rot, ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt en bang bent dat ze je uitwisselingsvriendin ook nog afpakt… maar ik denk dat als ik jou was, toch een e-mailtje zou sturen. Of je stuurt gewoon een e-mail in de trant van; alles goed? met mij niet zo, ik vind het vervelend dat m’n pleegzus mij lijkt te willen ‘vernederen’ enz. Je moet het helemaal zelf weten natuurlijk, en ik bedoel niet een e-mail waarin je je pleegzus helemaal afzeikt, dat is ook weer niet de bedoeling. 't Is gewoon echt een rotsituatie…

ikzou haar inderdaad gewoon mailen, mail dan gewoon wat je tegen ons zei. maar dan in het engels natuurlijk. en anders praat met je pleegzus, zeg tegen haar dat je er niet van gedient bent, dat ze alles van je afpakt. als dat niet helpt, negeer haar dan gewoon. ga zoveel mogelijk met je vriendinnen weg, en praat er desnoods met hun over.

good luck <3

Als ik in zo’n situatie zat dan zag ik twee mogelijkheden:

  1. Je doet heel aardig tegen de rest maar negeert haar gewoon en doet alsof ze lucht is.

En dan nu de meer volwassene optie: Je praat er met iedereen over en je laat duidelijk aan je ouders, nichtjes en je pleegzusje merken hoe je je voelt. Misschien kunnen jullie zelfs wel vriendinnetjes worden en alle mensen die ze ‘afpakt’ delen?

Hm, okay, de voorgaande reacties zeggen vooral dat je je familie weer ‘terug moet pakken.’

Maar bekijk het eens zo: dit pleegkind is pas een maandje bij jullie, en ergens is het wel begrijpelijk dat zij zich een beetje wil bewijzen tegenover jouw ouders/broers/overige familie. Ze weet gewoon nog niet zo goed haar ‘rol’ en probeert in jullie gezin te passen. Wat jij niet moet vergeten, is dat jouw familie jou nooit zou laten vallen voor een ‘buitenstaander’. Je moet je dus niet bedreigd voelen, en zoek gewoon (goed) contact met het meisje. Wellicht kan je haar zeggen hoe je je voelt, ze voelt ze ook misschien nog niet helemaal op haar plaats. Je zegt wel dat ze ‘mensen afpakt’ maar is dat zo? Als er een nieuw iemand in jouw klas komt, is die op het begin ook heel interessant.

Wat dat tweede meisje betreft, dat ligt helemaal aan jou. Als jij open staat voor contact met haar, zal ze je zeker weten te vinden. Laat je niet zomaar naar de achtergrond duwen. Ze kent jóu al, en de kans is groot dat ze weer met jou om zal gaan.

Ja dat is natuurlijk waar.

wat hier staat. ^

Nou, ik weet niet of je hier iets aan hebt:
ik heb een zusje, ze is 4 jaar jonger.
ze wordt echt voorgetrokken bij alles, ook om de domste redenen.
ze is ook heel schijnheilig, en slijmt ontzettend veel bij mijn ouders;
mijn vader wilt altijd dat ik mee help met boodschappen doen, en ik heb er echt geen zin in. dan zegt ze bijv zo van: ‘o, papa, mag ik morgen mee boodschappen doen?’ dan wordt ik echt heel boos in mezelf.
voor de domste dingen: als ze haar kussen te dik vind, pakt mijn vader mijn kussen af om het aan haar te geven. en dan krijg ik haar kussen ,terwijl ik dat niet wil. als mijn moeder boos op me is, gaat me zusje naar beneden, en zegt ze: ‘moet ik met iets helpen?’ en ze gebruikt altijd zo een kut stemmetje die ze nooit gebruikt bij mij.
altijd kijk ik haar vies aan, en dan lacht ze echt zo gemeen naar me.
ik kan er echt niet tegen, ik haat het gewoon. ik weet niet of iemand het begrijpt… het gaat nog veel verder maar het is gewoon niet te beschrijven.
normaal houden zusjes diep van binnen heel veel van elkaar, en vechten ze wel soms.
maar ik voel echt intense haat voor haar, soms wil ik gewoon dat ik enig kind ben of een ander broertje of zusje heb…
ik kan het gewoon niet uitleggen… en het klinkt heel wreed en voor niets, maar het is gewoon niet te begrijpen.
als we ruzieën dan gaat ze altijd huilen, en schreeuwt mijn vader echt alleen naar mij: ‘waarom pest je haar’. ik moet echt heel vaak huilen, en dan denkt ik gewoon; val dood

Als ik jou was zou ik btw gewoon jouw verhaal aan je moeder laten lezen …
of het idd in een mailtje versturen

waarom streep je alles door, het is nogal vervelend lezen

Neem je moeder gewoon even apart, en vertel haar wat je dwars zit. En ze zal heus niet voor dat andere meisje kiezen, want JIJ bent haar dochter. Je hoeft echt niet bang te zijn, maar je moeder kan er ook niets aan veranderen als ze niet weet dat er iets aan de hand is. Dus praat met haar! En misschien is het ook wel slim om met dat meisje te praten, want zij heeft het zelf waarschijnlijk ook niet door natuurlijk.

idd