x

Praat met een volwassene er over. Je vriendin heeft een eetstoornis.

Ik heb geen idee met wie…
M’n ouders zullen gelijk anders naar haar kijken,

Dus? Je wilt toch hulp voor der

Ik ben nog de enigste waarmee ze praat en ze wil al haast niet praten. Ik ben bang dat als ze ergens achterkomt dat ze alles voorzichzelf houdt. Haar ouders zien het zelfs niet…

Ik ga met mn ouders praten,
hopen dat het helpt.

Ik denk dat als het zo erg is als je beschrijft dat je toch echt naar de ouders van je vriendin moet gaan. Zeg duidelijk hoe en wat. En ja grote kans dat je vriendin het niet je in dank zal afnemen maar in de toekomst wel.

Ze heeft niet echt een goede band met haar ouders. Haar vader heeft het 1 keer gezegd en soms mag ze niet meer hardlopen, maar dan verzint ze wel wat anders. Zoals het kotsen dus.

Hebben jullie een leerkracht/vertrouwenspersoon op school? Anders zou ik zo snel mogelijk met die persoon gaan praten voordat het nog meer uit de hand loopt.

Ze moet zelf inzien dat ze een probleem heeft, zoals jij zegt ziet ze dat wel in, maar kan ze het eetgestoorde gedrag niet achter zich laten. Ze kan het beste professionele hulp zoeken voordat ze echt in levensgevaar komt. Maar die stap is natuurlijk heel eng. Alleen als ik jou zo hoor heeft ze al een echte eetstoornis en dan is professionele hulp de beste optie. Wat je misschien ook kan doen, is dun zijn, sporten en eten wat minder belangrijk maken, bijvoorbeeld door dingen met haar te doen die ze leuk vind(geen restaurantjes, zwemmen of winkelen etc, dat vinden mensen met een eetstoornis niet fijn.maar bv een DIY middagje of bezoek aan een pretpark) en haar complimentjes geven(niet over haar lichaam, maar dat haar haar bv leuk zit) dat vind ik zelf ook altijd erg fijn. Succes en ik hoop dat ze geneest! xx

Dit

Dat, en aangezien de vakantie al is begonnen of bijna begint, zou ik als ik jou was veel dagen met haar doorbrengen. Logeren etc. Zo kan je haar eetpatroon een beetje beïnvloeden, en als je geluk hebt aanstalten maken tot meer eten. Succes!

-

Wat voor hulp bedoel je precies?
Ik heb gegoogled maar ik weet niet echt waar ik op moet zoeken.
Een afkickkliniek is voor een meisje van 15 best heel groots en misschien een beetje overdreven,
aangezien het nog niet jaren lang zo is.
Ik dacht zelf aan een psycholoog, maar ik weet niet of het hiervoor ook is.
Het is vooral mentaal, dat weet ze zelf ook.
Ik vroeg net aan haar hoe ze zich voelde
en toen zei ze mentaal super maar fysiek heel zwak. Maar dat boeide haar niks.

Ja een psycholoog inderdaad. Een eetstoornis is inderdaad een mentaal probleem (en op lange termijn krijg je natuurlijk ook fysieke klachten) en ik denk dat het mentaal toch niet zo super gaat, want als ze fysiek heel zwak is en het mentaal super zou gaan zou ze toch haar ES gedachtes aan de kant kunnen zetten en normaal moeten eten en dat kan ze niet meer.

Zo te horen zit zevop de zelfde school als jij, je kan het best naar je zorgcoordinartor gaan, hij/zij zal dan met haar ouders gaan praten en de coordinaror heeft voor zulke dingen geleerd dus kan je vriendin beter helpen dan dat je zelf naar dr ouders zou stappen :slightly_smiling_face:

We hebben afgesproken dat we vanmiddag samen zouden gaan kijken voor een oplossing. Ik zal dit zeker even benoemen. Ik hoop dat ze er iets mee doet. In iedergeval heel erg bedankt!

je kunt ook samen bellen naar een organisatie voor advies.
succes met het zoeken van een oplossing
xx

ps: je kunt ook even vragen of ze ook aan pro-ana doet, ik had dat ook, dan ging ik naar pro-ana sites, daar kwam ik dan in contact met mensen die ook aan pro-ana deden daar whatsappte ik dan mee, en daardoor ging ik dan door omdat ze zeiden dat je niet moest opgeven en ze bleven maar tips geven om door te gaan.

hey,

ik zou gewoon praten met je mentor. zeggen dat zij liever niet heeft dat haar ouders het te weten komen omdat ze dan voor haar gevoel in de problemen komt. je moet wel beseffen dat ze NIET wil en KAN veranderen totdat ze zelf inziet dat ze ziek is. praat met haar. dat helpt altijd wel. niet alleen over shoppen, leuke kleding en al dat soort dingen. maar ook over eten. en hoe zij zich voelt. laat merken dat je haar belangrijk vind en praat in plaats van over jezelf over haar. het is misschien lastig maar OOIT zal ze je toevertrouwen wat er diep in haar gaande is. *een stemmetje of een poppetje die haar tot het uiterste drijft ofzow* of haar diepste gevoelens. je kunt graven wat ik je wel aanraad. of afwachten tot ze in het ziekenhuis komt te liggen. ik denk dat ze dan wel zal begrijpen dat ze beter moet worden.

hoop dat je der wat aan hebt…
xx