Writer!

Heeii allemaal!

Ik schrijf heel graag en ik wil jullie wat laten lezen elke keer weer een ander stukje van een ander verhaal.

De waarheid!

Daar sta ik dan aan de rand van het zwarte wout. Of Vodiss genoemd. Zou ik het durven? Zou ik het doen? Merita stapt onrustig heen en weer. Ik klop op haar nek. Ik neem een hap adem en laat het ontsnappen. Stevig hou ik me vast aan haar manen. ‘Avanti’: zeg ik tegen Merita. Dat is in het Italiaans voor voorwaarts. Ooit hoorde het zwarte wout bij ons rijk. Toen was er nog volop groen, bloemetjes en dieren. Nu zie je alleen de kraaien en raven er nog vliegen. Het is eigenlijk letterlijk zwart. Door een grote brand is dit wout wat eerst het vredesbos heette in vlammen opgegaan. Toen was ik nog een klein meisje en woonde ik daar met mijn vader, moeder en kleine broertje. Mijn moeder is omgekomen bij die grootte brand. Het was een tragisch ongeluk. ‘Avanti’: zeg ik nog een keer tegen Merita. Maar Merita verzet zich. Ze durft niet verder. Dan hoor ik een afgrijselijk gegil uit het bos komen. Merita schrikt en draait zich op haar achterhoeven om en galoppeert terug naar het dorp wat Arasdur heet. ‘Rustig maar meisje’: zeg ik. Merita is gelukkig gekalmeerd als we bij het dorp aankomen. ‘Vangen Narisa’: zegt Henrico die achter zijn appelkraampje staat. Ik vang de appel en bijt erin. ‘Dankje’: schreeuw ik terug maar hij is alweer bezig met zijn klant. Als we bij ons boerderijtje aankomen spring ik van Merita af. Ik doe de poort open en laat eerst Merita naar binnen. Mijn broertje Henti die nu zes is komt naar me toegerend. Zelf ben ik nu zestien. Ik ben altijd opzoek naar avontuur met mijn pijl en boog. Geen één meisje in dit dorp doet dat. Ik ben de enige maar daardoor heb ik eigenlijk een soort van een beetje geen vrienden hier. Er is pas wel een nieuwe familie hier komen wonen maar die ken ik niet. Henti trekt me mee naar de schuur. Mijn vader is daar aan het werk. Ik hoor het door de herrie die eruit komt. Maar als we daar binnen komen is het niet mijn vader die daar aan het werk is maar een jongen. De nieuwe jongen wel te verstaan. ‘Papa’: roept Henti. Ik zie mijn vaders hoofd om de hoek komen. Dan zie ik iets glisterends in zijn handen. Ik loop naar hem toe. ‘Wat is dat?’: vraag ik. Maar dan zie ik het. Het is een glinsterend zwaard die in zijn handen rust. ‘Hij is van echt zilver’: zegt hij. ‘Maar dat is toch heel duur’. Uzzagar zo heet mijn pa haalt zijn schouders op. ‘Ik doe alles voor mijn kleine meisje en ik wist dat je dit al heel graag wilde, dus hij is van jouw’. Mijn mond valt open van verbazing. De nieuwe jongen zie ik kijken. Ik pak het zwaard met mijn handen beet.

Xxx Denise

Dit kun je denk ik beter plaatsen in het subform schrijfsels.

Ten 1e het is woud en niet wout. En het is een lang stuk tekst zonder onderbrekingen probeer alinea’s te maken dat maakt het overzichtelijk en makkelijker te lezen. Ik vind het niet fijn lezen “Een soort van een beetje” staat heel raar.

@Denise Het lijkt me een leuk verhaal, het leest vlot en lekker snel. op een paar schoonheisfoutjes na (wout = woud) is het echt leuk. Dus graag verder. Alleen hoort dit volgens mij bij het subforum schrijven! :wink:

Edit: En zoals er eerder is vermeld alinea’s maken een tekst aantrekkelijker en overzichtelijker.

Bedankt allemaal voor het tips geven! Ik zal het zeker doen. Ja sorry ben nieuw hier dus weet nog niet alles hier.

Voor de volgende keer > http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/

Ik verplaats dit in ieder geval naar het subforum Schrijfsels :slightly_smiling_face:

Ga snel verder :slightly_smiling_face: