woede en haat naar me vriend toe

Een aantal maanden geleden is mijn oma plots overleden.
Het kwam als een klap voor me omdat ik altijd dacht dat ze gezond was.
Ze had nooit ergens last van en ze had alleen wat moeite met lopen dus ik dacht altijd dat dat kwam omdat ze wat ouder werd.
Ze bleek een tumor te hebben waardoor ze hersenbloeding heeft gehad en het was wachten tot ze dood ging.
Nog geen week na het overlijden van mijn oma vroegen de buren of kwam naar hun zoons verjaardag.
Ik kon geen nee zeggen omdat zei mij al met heel veel dingen hadden geholpen.
Ik vroeg of mijn vriend meeging maar dat wilde hij niet want hij moest en zou naar de opendag van Fc Utrecht.
Ik vond dit niet leuk maar dacht laat maar gaan want heb al genoeg aan mijn hoofd.
Ik besloot om die avond in me oma’s huis te slapen.
Ik kon niet goed in slaap komen om het idee dat zij er niet was.
Ik kreeg savonds laat een smsje met dat me vriend nog door ging in de stad.
Dus ik was al kwaad omdat de opendag om 6 uur was afgelopen en het was toen al bij 12 uur.
Ik voelde me eenzaam en verraden en in de steek gelaten door hem.
Hij leuk me ze vrienden de stad in lang leven de lol en ik zat daar alleen.
De volgende dag dat hij kwam wou ik hem eigenlijk ontwijken omdat ik hem niet om me heen kon verdragen.
Hij deed net of er niks aan de hand was en was vrolijk.
Hij zei dat hij me iets moest vertellen dus dacht al gelijk die heeft met een ander staan zoenen maar dat was het niet.
Hij had 200 euro gevonden en was blij dat hij toch was weg gegaan.
Ik heb het maar gelaten en niks over gezegd.
nog geen halve week later zei hij dat hij zin had in de tilburgse kermis en de vakantie.
Mijn hoofd stond hier niet naar en moest hier niks van weten en dat had ik hem ook duidelijk gemaakt.
Zijn reactie was schreeuwen kwaad worden en ik verpeste alles voor hem toen ik begon te huilen begon hij nog harder te schreeuwen.
En sinds die dag is er wat verandert ik heb nooit meer met hem ergens over gepraat qua gevoelens.
Ik neem hem dit heel erg kwalijk en heb op het punt gestaan om het uit te maken .
Ik ben nu bijna 9 maanden verder en kan hem dit nog niet vergeven wat moet ik hier mee?
Ik voel zo veel woede als ik daar weer aan denk en vind hem gewoon egoistisch hij heeft me ook nooit meer gevraagd hoe hoe het met is en hoe ik me voel.
Ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet heeft iemand raad voor me?

Dus je bent al 9 maanden boos op hem en jullie praten al 9 maanden niet meer over gevoelens met elkaar?
Dat klinkt voor mij niet echt als een relatie…

Ja zo is het hij is te druk met ze eigen en wat er in mij omgaat intreseerd hem niet.
Als je het zo leest klinkt het ook niet echt als een relatie nee.
Hij heeft mij zo teleur gesteld wat ik niet van hem had verwacht.

Praat met hem, rustig en beheerst maar vertel hem wat je voelt.

Wat een nare actie van hem…Alsof er gewoon niks gebeurd was en hij lekker vrolijk verder deed. Ik denk dat er gewoon iets geknapt is in jullie relatie, omdat hij jou zo fel gekwetst heeft. Aangezien je na 9 maanden nog steeds kwaad bent, zou ik het toch uitmaken. Het was blijkbaar onvergeeflijk.

Als je hem nog een kans wil geven en denkt dat je hem kunt vergeven, praat er dan alsnog over. Als hij dan niet inziet dat hij je behoorlijk gekwetst heeft, laat hem gaan!

Ik vind eigenlijk niet dat je vriend heel erg egoïstisch is, omdat jij alleen met het rouwproces bezig bent. Ja, het klinkt misschien raar, maar je moet begrijpen dat jouw vriend niet in dat rouwproces zit (althans er staat nergens dat hij jouw oma goed heeft gekend) en dat gaat botsen en dan gaat het - net als bij jullie - heel vaak fout. Je vriend had wel iets meer om jou kunnen denken, maar je zegt nergens dat je hem ook hebt gepraat over het overlijden van je oma. Zoals je verhaal er nu staat lijkt het alsof je heel veel van hem verwacht, maar hem dat niet duidelijk maakt. Dan kun je hem het moeilijk kwalijk nemen, vooral als je in zo’n situatie niet zo goed weet wat je moet doen (bijvoorbeeld als je nog niet veel met dood te maken hebt gehad). Ik heb het idee dat zijn reactie vooral was, omdat hij gewoon niet weet wat hij moet doen, dat hij niet weet wat jij van hem verwacht.
Praat erover met hem, mocht je er niet overheen komen dan moet je het uitmaken.

Ik probeer hem niet echt te verdedigen o.i.d., want het is wel erg vervelend wat er gebeurt is (en hij kan op z’n minst doorvragen, in plaats van meteen te gaan schreeuwen). Maar ik lees gewoon heel erg kritisch en het is allemaal ‘hij dit, hij dat, hij zus, hij zo’ en het zijn meestal fouten van beide partijen waardoor het fout gaat (miscommunicatie, niet assertief zijn, geen empathie tonen etc.).

Ik ben het er ook niet volledig mee eens dat hij alles verkeerd deed. Het is niet omdat jouw leven stil staat, dat dat voor andere mensen ook het geval is. Ik denk dat je zelf ook wel wat meer moeite had mogen doen om toch de “normale gang van zaken” in jullie relatie te blijven volgen. Het wil niet zeggen dat je de ganse dag moest lachen en plezier maken maar 9 maanden aan een stuk treuren, thuis zitten en ruzie maken omdat hij er niet hetzelfde mee om gaat als jij, ligt ook grotendeels aan jezelf.

Probeer een goed gesprek met hem aan te gaan over wat er gebeurt is, stel je niet te verdedigend op en dan zie je zelf wel wat er gebeurt.

hier ben ik het mee eens.
Daarnaast staat er heel vaak in je verhaal: ik zei niets en liet het maar gaan. Ook zeg je dat je doet alsof je vrolijk bent. Sorry, het kan aan mij liggen, maar ik vind niet dat je het je vriend kwalijk kan nemen wat hij doet als jij hem nooit zegt dat je zijn gedrag niet prettig vindt. Zeg hem dat dan gewoon op het moment dat hij iets doet wat voor jou er naar voelt. Want anders kan hij zich ook niet aan jou aanpassen.

Ik ben het ook wel eens met wat degene hier boven me zeggen.

Ik snap het heel erg.
Maar misschien moet je het allemaal tegen hem zeggen?
Ik doe dat bij mijn vriend altijd meteen, daardoor hebben we wel vaak ruzie maar dan weet ik tenminste dat hij weet welke dingen ik niet leuk vind en wat hij de volgende keer moet doen.

Ik snap niet waarom er altijd verwacht wordt dat anderen gaan vragen hoe je je voelt. Vertel het gewoon als je wat te vertellen hebt. Ik word persoonlijk altijd heel erg moe van dat soort mensen :’)

Maargoed verder zou ik er zelf een eind aan maken. Ik heb met m’n ex ook zo’n definitieve ruzie gehad waar hij zich kansloos gedroeg en waarna ik me echt niet meer met hem verbonden voelde ofzo. Alleen heb ik het toen 3 dagen later al uitgemaakt. Ik snap niet hoe je 9 maanden volhoudt. Of je kan proberen wat de rest zegt.

Nou het is best fijn als mensen af en toe wat vragen als jij in een rouwproces zit. Ik verloor mijn vader een half jaar gelden, en ik zou het best fijn vinden als af en toe iemand zou vragen hoe het met me ging. Simpel weg omdat een rouwproces heel lang (kan duren) duurt, ik heb nu pas het grootse verdriet en het besef heb dat hij er niet meer is, en je er zelf niet over begint, omdat het voor anderen helemaal niet meer relevant is. Oordeel niet over mensen die een dierbaren zijn verloren! Voor de 1 is het veel makkelijker dan de ander.

Hoe heb je het in godsnaam zolang laten rusten en niet meer over gevoelens gepraat met hem. Dan heb je toch eigenlijk al geen relatie meer. Daarbij vind ik niet dat het in zijn geheel aan hem ligt. Ik denk dat we te veel van jongens verwachten dat ze onze gevoelens kunnen aflezen van ons gezicht, maar over het algemeen kunnen ze dat niet zo. Jij zit in dat rouwproces, wat heel begrijpelijk is uiteraard, maar hij heeft dat niet (zo erg) en gaat dus verder met zijn leven. Zolang jij niet aangeeft dat je er zo mee zit, kan hij je ook niet helpen en steunen. En hoe moet hij nou weten dat er wat is als je doet alsof er niets aan de hand is en alles weg lacht…

Ik vind het een beetje naar om de schuld op je vriend af te schuiven.

Het beste is denk ik om er gewoon goed met hem over te praten, voordat je een beslissing neemt om het al dan niet uit te maken. Praat over je gevoelens, waarom je het als het ware verborgen hebt en waarom hij niet (na het overlijden van je oma) iets beter zijn best voor je heeft gedaan en zeg dat je daar mee zit.

Communicatie is jullie zwakste punt, maar dingen uit het verleden erbij halen maakt je relatie echt niet beter. Mijn vriend heeft ook dingen gedaan waar hij mij mee heeft gekwetst. Ben ook lange tijd boos op hem geweest, maar wat heeft het voor nut om dingen uit het verleden erbij te betrekken en er boos om te blijven? Het gaat erom hoe je relatie op dat moment is.
Ik begrijp het heus wel dat je je zo voelde en het nog steeds emoties omhoog brengt als je er weer aan denkt, maar je had het gewoon tegen hem moeten zeggen: ‘ik heb je nodig’ en als hij dan weg was gegaan, dan zei dat al genoeg, maar aan de andere kant, je oma was overleden, tuurlijk zit je dan in een dip. Je vriend had daar best rekening mee kunnen houden.
De communicatie moet echt verbeterd worden, anders gaat jullie relatie niet werken. Ook eerlijk zijn over je boosheid die al 9 maanden speelt.