Woede als bliksem. [verhaal. ]

http://i38.tinypic.com/xm0bkm.jpg

Als mensen boos waren dan hoorden ze niet te lachen. Ze hoorden te schreeuwen en met hun voeten te stampen. Maar later kwam ik erachter dat mensen ook anders reageerde als ze boos waren. Ze konden wel lachen, maar van binnen schreeuwden en stampten ze wel. Hun woede verborgen ze voor de buitenwereld. Maar soms, als ze van binnen echt heel boos waren, waren ze uit op wraak…

Hij is zo knap. Hij is zo lief. Hij is zo perfect. Hij is perfect voor mij.
Jammer dat mijn beste vriendin verkering met hem heeft.
Lieve vond Sam meteen al helemaal geweldig, ik daar in tegen vond het maar niks. Op het eerste gezicht kwam hij arrogant op me over, hij was gewoon té knap. Maar toen we hem leerden kennen kwam ik erachter dat hij ook nog eens een geweldig innerlijk heeft. Té knap werd gewoon knap en arrogant werd aardig. Jammer genoeg was ik te laat. Lieve had hem al. Maar Sam en ik bleven goede vrienden. Achteraf hadden we dat beter niet kunnen zijn, want doordat ik meer over hem te weten kwam werd ik ook steeds meer verliefd.
Ik blijf staren naar zijn foto. Zijn haren zitten door de war en de zon schijnt op zijn gezicht. Zijn getinte huid is nog bruiner dan normaal en hij lacht zijn witte tanden bloot. De foto is genomen in de vakantie toen hij in Turkije was, Lieve was bij hem. Ze hadden in die vakantie precies een half jaar verkering en wilde dat samen vieren. Over de plannen om samen op vakantie te gaan werd niet meer gesproken.
‘Lisa stop!’ hoor ik mijn stem ineens zeggen. Ik heb gelijk, ik moet stoppen met kijken naar hem. Snel leg ik de foto weg en loop naar beneden.
Ik ga naast mijn moeder in de tuin zitten en probeer van de laatste zonnestralen te genieten. Door de heg die onze tuin afscheidt van de tuin van de buren hoor ik Lieve lachen gevolgd door de sexy lach van Sam. Had ik al verteld dat Lieve mijn buurmeisje is?

tips/commentaar/adviezen?

beetje kort stuk, maar snel een langer stuk!

ja, het heeft wel iets.
schrijf door!

meer!

Ik vindhet eerste (schuingedrukte) deel vooral heel erg mooi.
Verder:P

dankje. (A)

In dat eerste schuingedrukte stukje staat een paar keer ze hoorde, wat ze hoorden moet zijn (net als reageerden, en in het onderste stukje wilden), en in dat stuk daaronden staat daar aan tegen, wat daarintegen is (geloof ik, dat weet ik niet zeker).
Dit is trouwens niet om te mierenneuken, want het is wel heel goed geschreven.
Verder (:

haha, nee bedankt juist. :stuck_out_tongue:

verbeterd. en z.s.m een nieuw stuk. :stuck_out_tongue:

nieuw stukje.

‘Lisa stop!’ hoor ik mijn stem ineens zeggen. Ik heb gelijk, ik moet stoppen met kijken naar hem. Snel leg ik de foto weg en loop naar beneden.
Ik ga naast mijn moeder in de tuin zitten en probeer van de laatste zonnestralen te genieten. Door de heg die onze tuin afscheid van de tuin van de buren hoor ik Lieve lachen gevolgd door de sexy lach van Sam. Had ik al verteld dat Lieve ook mijn buurmeisje is?
Ik loop weer naar binnen, mijn moeder is toch verdiept in haar boek en die geluiden maken me niet echt vrolijker. Ik loop net mijn slaapkamer binnen als ik mijn mobiel hoor afgaan. Hij was nog aan het opladen. Snel trek ik mijn mobiel uit de oplader en neem op. ‘Hoi met Lisa.’ Zeg ik mat, want ik had al gezien dat het Lieve was. ‘Hi, Lies. Sammy is hier, kom je zo ook even langs?’ vraagt Lieve. Snel probeer ik een smoes te bedenken. Het lukt niet. ‘Maar willen jullie dan niet alleen samen zijn?’ vraag ik haar in de hoop dat ze toegeeft. Maar dat verwacht ik niet, anders had zo ook niet gebeld. Het is even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Lies, niet raar gaan doen hoor!’ roept Lieve door de telefoon. En dan iets zachter; ‘Natuurlijk willen we jou erbij.’ Oké, hier klets ik mezelf niet meer uit. ‘Oké dan, tot zo.’ Antwoord ik dan maar en ik probeer enigszins opgewekt te klinken. We verbreken de verbinding en laat mezelf op mijn bed vallen. Waarom hebben we dezelfde smaak in jongens?
‘Hi Lisa.’ Begroet Sam me als ik binnenkom. Ik glimlach waterig terug. ‘Waar is Lieve?’ vraag ik meteen. Ik wil liever niet alleen met hem zijn. ‘Ze is even naar de winkel.’ Antwoordt hij en hij glimlacht. Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Maar net belde ze nog of ik kwam.’ Hij lacht. ‘Ja dat klopt, en nu is ze naar de winkel.’ Hij kijkt me lang aan. Ik kijk terug. Het is net alsof ik naar zijn foto kijk.
Dan besef ik dat dit geen foto is en dat ik de echte Sam aan staar. Snel kijk ik weg. ‘Wat moet ze dan kopen?’ vraag ik Sam om het gesprek op gang te houden. ‘Cola. Er was geen cola meer en ik wilde cola.’ Antwoord hij. Weer kijk ik hem verbaasd aan. Eigenlijk is het logisch, Lieve is gek op Sam en daarom doet ze alles voor hem.
Misschien is het daarom maar beter dat Lieve iets met Sam heeft en ik niet. Ik ben niet zo’n persoon dat achter de jongen aanloopt. Als ik van uit mijn ooghoeken een blik op Sam werp zie ik dat hij dichter bij is gaan staan. Snel ga ik zitten met de gedachte dat hij ook gaat zitten. Ik kijk wat hij doet en hij glimlacht. In plaats van aan de andere kant van de tafel te gaan zitten neemt hij de stoel naast mij. Niet doen Sam, zeg ik in gedachte tegen hem. Ik ruik zijn geur en ik voel mijn hoofd rood worden. Ik moet een manier vinden om hier weg te kunnen.

up?

tips/commentaar/adviezen?

afscheid > afscheidT
antwoord > antwoordT

ja, ik wil nog wel meer er van zien! :grin:

dankje&verbeterd.

verder!

Ik moet een manier vinden om hier weg te kunnen.
Sam hangt met zijn hoofd op zijn handen zodat hij dichter naar mij toe leunt. ‘Ze zal zo wel weer terug komen.’ Fluistert hij. Ik voel zijn adem over mijn gezicht. Hm, zijn adem ruikt naar pepermunt. Ik voel mijn hoofd rood worden. Als ik nu stond zouden mijn knieën knikken. Dadelijk ziet hij nog wat ik voor hem voel, terwijl het alleen maar vriendschappelijk bedoelt. ‘Ik, ehm, moet naar de wc.’ Mompel ik. Ruw duw ik de stoel waarop ik zat achteruit en spring op.
Eenmaal thuis ga ik opgelucht weer in de tuin zitten. Hij zal het vast wel vreemd vinden dat ik niet naar de wc ging bij Lieve thuis, maar ik kon niets beters bedenken. Op de tafel vind ik een briefje van mijn moeder waarop staat dat ze even weg is en pas over twee uur thuis is. Ik heb dus het huis voor mij alleen. Als Sam nu niet bestond zou Lieve hier nu zijn en zouden we samen lol maken. Nu kan dat niet meer omdat Sam erbij is gekomen. Waarom vind ik hem eigenlijk leuk? Hij verpest het juist allemaal.
Ik krijg een sms’je van Lieve. ‘Waarom ging je weg?’ stuurt ze. Ze is dus thuis. Eigenlijk moet ik nou terug gaan, anders kwets ik Lieve. ‘Ik kom eraan.’ Sms ik terug.
‘Hallo.’ Roep ik als ik Lieve’s huis binnenkom. Ik krijg geen antwoord. Ik krijg een onbehagelijk gevoel vanbinnen. Ik heb dit huis altijd al een beetje griezelig gevonden als ik er alleen was. Waarschijnlijk omdat er allemaal maskers aan de muren hangen. Eerst hing er nog maar een, maar Lieve’s moeder heeft behoorlijk gespaard. Alle soorten hangen er, en stuk voor stuk kijken ze je griezelig aan. ‘Hallo!’ roep ik nog een keer maar dit keer iets harder. ‘Is daar iemand?!’ Ik loop de gang in en roep nog één keer. Dan hoor ik gestommel van boven en hoor ik Lieve roepen dat ze op haar kamer zijn. Opgelucht dat ik niet meer alleen ben in dit huis loop ik naar boven.

verder:P