woede aanvallen die erger worden..

Hallo lieve meiden. Ik heb een probleem en ik hoop dat jullie mij wat raad kunnen geven…

Ik heb mijn hele leven al een flink temperament gehad. Sommige mensen konden mij uren lang door treiteren en irriteren, en van die mensen stoorde ik me er niet aan. Soms schoot ik uit mijn slof. Als er iets gebeurde in mijn planning vond ik dat ontzettend irritant maar ging er niet helemaal door uit mijn dak.

Toen ik in de puberteit kwam kwamen de ‘normale’ puberteit signalen. Wat sneller snibbiger etc, iets kattiger naar mijn ouders etc. Ik heb een verleden gehad met depressie en andere shit, maar daar ben ik doorheen, maar ik kan niet ontkennen dat ik wat dingen heb weggestopt, en daar kom ik ook liever niet meer aan.

Het probleem is nu, dat ik over de afgelopen tijd redelijke woede aanvallen krijg. Ik ben gewoon sneller snibbig tegen mijn ouders dan dat ze verdienen, zonder daar zelf bij stil te staan. Ik voel me er een vreselijke dochter door.

Een ander probleem is die verandering. Als er iets veranderd in mijn planning, dan ga ik door het lint. Mijn vriend is dan de enige die me redelijk kan bedaren, maar met andere woorden: Ik verander in een raging stuk snibbig katwijf. Het is zo ontzettend moeilijk om dat in te houden, en het duurt een redelijk tijdje. Achteraf als ik rustig ben en weer kan relativeren heb ik door dat het misschien niet zo erg was, maar op het moment vind ik het zo moeilijk om te dealen met een verandering dat ik het niet meer houdt.

Ik vind dit heel vervelend voor mijn vriend, omdat hij altijd degene is die er mee om moet gaan, en ik hem in mijn rage ook afsnauw omdat ik ontzettend chagrijnig ben op dat moment, en dat wil ik gewoon niet. Ik weet dat hij mij wil helpen. Het voelt gewoon alsof ik een opslag heb aan opgeslagen woede die elke keer als er iets veranderd vol raakt en dat punt bereikt waarop ik gewoon breek en losga.

Ik hoop dat jullie mij misschien wat tips kunnen geven, of als jullie hetzelfde hebben maar een oplossing hebben gevonden hoor ik dat graag.

Samenvatting : Ik ga heel snel uit mijn dak en wordt daarbij een snibbig afsnauwend katwijf. Ik was voor de puberteit en in de puberteit nooit zo erg, en ik wil nu graag weten hoe ik dit kan oplossen.

Alvast bedankt :slightly_smiling_face:

ps. tot 10 tellen helpt niet. tot 20, 30, 40, 80 of honderd ook niet.

dankjewel :slightly_smiling_face:

Ja ik heb al tegen mijn vriend verteld dat ik het heel vervelend vind, maar het probleem is dat hij het naar mijn idee niet helemaal snapt… Als ik zeg ‘sorry ik kan er echt niks aan doen’ dan zegt hij ‘natuurlijk wel’ maar dat kan ik misschien ook wel haha. nou ja. Het is een schat dat hij het maar elke keer volhoudt :slightly_smiling_face:

Ik ga niet met borden en lampen gooien, maar ik zit er gewoon de hele tijd over te snibben en kwaad te maken en te huilen etc. Klinkt heel dramatisch haha. Het is ook altijd een miljoen keer erger als ik moe ben :’)

Maar misschien is eens naar de huisarts een goed plan…

jij ook sterkte ermee :slightly_smiling_face:

Ik ben een kwade huiler haha.

Hopelijk vinden we allebei een oplossing :slightly_smiling_face:

Sterktere in iedergeval!

upje iemand?

Ik heb dit ook, heeft met mijn PTSS te maken. (Post traumatische stress stoornis)

Ik las dat je gepest bent vroeger? Ik dus ook en het heeft er dus mee te maken dat ik soms “getriggerd” word door mijn zusje of ouders, en daardoor nogal uit mijn slof schiet soms.

Misschien kan het zijn dat jij ook zoiets hebt?

ja, Ik word vooral ‘getriggerd’ als er iets niet gaat zoals ik het had uitgepland, ik kan ontzettend moeilijk tegen veranderingen.

ik kan soms ook enorme woede uitbarstingen tegen mijn moeder hebben die ze niet verdiend. Bij mij ligt het eraan dat ik dingen opkrop en omdat ik het moeilijk vind over dingen te praten waar ik mee zit. Als ik jouw verhaal lees lijkt het toch misschien door onverwerkte dingen te komen en is het toch is goed als je daarover praat met iemand? of als je geen behoefte hebt daaraan inderdaad een soort therapie volgen hoe je het in de hand kan houden.
Bij mij helpt het soms ook om bewust te proberen om heel rustig te blijven praten.

Ik kan me wel een beetje herkennen in je verhaal, ik ga mijn omgeving ook afsnauwen etc als er iets gebeurt waar ik niet direct controle over heb of wat ik niet verwachtte oid, en daarna word ik heel gesloten en ben ik in stilte woest op alles en iedereen. Ik heb niet echt een oplossing voor je, want die heb ik voor mezelf ook niet echt, maar wat mij soms kan helpen is me gewoon even helemaal afzonderen van mn omgeving (alleen zijn) als ik voel dat ik ontzettend chagrijnig aan het worden ben, totdat ik rustiger ben. Af en toe praat ik ook met een therapeut, is meestal wel een opluchting als ik daar om de zoveel tijd ff flink mn frustraties kan uiten, want liever tegen hem dan tegen mn omgeving. Maar ik weet natuurlijk niet of dit voor jou werkt. Sterkte en succes iig!