Wie oh wie herkent zich hierin?

-

Ik herken mijzelf hier niet in omdat het in mijn omgeving heel normaal is dat je, wanneer je gaat studeren, je vol in het studentenleven stort, bij een vereniging gaat en onverstandige keuzes maakt. Dat hoort er bij, zullen we maar zeggen.

Bij mijn vriend echter is het heel normaal om na je studie meteen samen te gaan wonen in een koophuis en een ‘echt volwassen leven te lijden’ zeg maar. Hij is nu 29 maar heeft hier toen hij 22 was en net afgestudeerd van het MBO best wel moeite mee gehad.
Hij heeft zich daar toen tegen afgezet, is nog een studie gaan volgen en heeft zich vol in het studentenleven gestort. Nu weet ik niet of jij daar nog op zit te wachten maar jezelf afzetten kan ook op een andere manier, bijvoorbeeld door in een grote stad te gaan wonen (wellicht met huisgenoten), daar een baan te zoeken en daarnaast te gaan feesten, gek doen, etc. Dat je een baan hebt betekent niet dat je leven over is of zo.

Ik hoop dat ik een beetje in de goede richting denk. Je zou natuurlijk ook hele andere dingen kunnen gaan doen zoals een jaar reizen, een master volgen (in het buitenland), etc.

Je bent 21, dan hoor je lekker te genieten van het leven. Bij gebrek aan fulltime werk woon ik nog thuis (25), maar een eigen huis is ook het enige waar ik behoefte aan heb. Veder doe ik ook gewoon wat ik wil, maak ik ‘onverstandige’ keuzes etc. Do I care? Absoluut niet. Heb nog lang genoeg de tijd om verstandige keuzes te maken. Je kunt niet in de toekomst kijken dus je moet lekker vandaag de dag leven!

ik herken me hier ook in!!
ik ben dan nog maar 17, maar maak me nu al zorgen over de periode na mijn studie. ik zit in het eerste jaar van heb Hbo, maar moet er niet aan denken om op mijn 20e klaar te zijn.
Een 9 tot 5 baan op mijn 25e met een man en een kind is ook mijn grootste angst, op huismoeder zijn na. (begrijp me niet verkeerd, ik respecteer iedereen die dit wel is/heeft. moet er zelf alleen niet aan denken.)
Ik denk dat mensen zoals wij aan het einde van ons leven met een grote glimlach kunnen terugkijken, omdat we mede door de “onverstandige” keuzes die we gemaakt hebben, heel veel mooie dingen hebben meegemaakt die we anders niet zouden meemaken.

En, het is beter om spijt te hebben van de dingen die je hebt gedaan dan van de dingen die je niet hebt gedaan!

Bedankt voor jullie reacties! :slightly_smiling_face: Erg fijn om te horen dat ik niet de enige ben die op haar 21e nog niet exact weet wat ze wil met haar leven haha. Ik denk ook wel dat het inderdaad normaal is in je studententijd, mijn vriendinnen zijn alleen bijna allemaal zo serieus al en hebben uitgaan e.d. al helemaal links laten liggen. Best wel jammer vind ik. Want af en toe is een beetje gek doen best wel leuk?

En Coccolare, een master in het buitenland lijkt mij inderdaad zo gaaf! Kost alleen ook zo veel jammer genoeg haha…

Ik herken me ook! Dit heet het schijnbaar bekende Twintigers dilemma. Anna Nooshin schreef er over in haar boek en ik herkende me zo in haar! Ik ben straks ook klaar met studeren, en waar het lijkt dat iedereen om me heen precies weet wat ze wilt gaan doen. Sta ik hier van ‘ik heb echt geen idee’. Ik heb ook steeds meer de behoefte om van die ‘gekke/wilde’ dingen te gaan doen. Ik heb heel mijn studie netjes doorlopen zonder eens flink uit mijn dak te gaan en daar heb ik nu ook steeds meer behoefte aan! Ik wil dan ook graag nog door gaan studeren en gaan reizen, naar een andere omgeving toe! Om eens iets nieuws te proeven.

Hoe dan ook, waar woon je? Misschien kunnen we samen gek doen, hahah!

l

Ik herken me er ergens wel in. Ik ben heel perfectionistisch, ik heb het gevoel dat ik faal als alles niet klopt en perfect is. Maar juist dit gevoel zorgt er soms voor dat ik expres een domme of verkeerde keuze maak, inderdaad als een soort verzet tegen de eeuwige drang om perfect te zijn.

Ik ga soms naar de kroeg met de gedachte ‘‘ik ga kneiter lam’’.
Ik fiets soms expres alleen naar huis ipv met vrienden, met de gedachte ‘‘ja ja, zie mij eens onverstandig doen’’, de risico’s maar even vergetend.
Ik zoen soms met een jongen, omdat ik weet dat iedereen hem zal afkeuren omdat hij simpelweg slecht is.

Op school doe ik altijd mijn best en werk ik hard. Ik doe het geweldig op school, en ook op mijn werk doe ik het perfect. Maar juist die drang naar perfectie, zorgt er voor dat ik soms buiten school/werk om expres onverstandige en verkeerde dingen doe, om even te ontsnappen aan het idee van perfect moeten zijn ofzo.

Dus ja, ik herken me er wel in :slightly_smiling_face: Mijn vriendinnen worden soms gek van me; aan de ene kant zijn ze jaloers omdat ik zo’n harde werken ben op school. Aan de andere kant kunnen ze me soms wel werken omdat ik zulke domme keuzes maak buiten school. Maar daar doe ik het juist om, zodat het beeld dat ik perfect zou zijn en zou moeten zijn kapot gemaakt wordt. Want die druk is soms gewoon echt te veel, en de domme dingen zorgen er voor dat mensen niet altijd maar goede keuzes van mij verwachten.

Geen tips of advies, maar ik herken me dus :slightly_smiling_face:

Dit is voor mij heel erg herkenbaar! Ik ben ook 21 en ga als het goed is deze zomer afstuderen, en ik vind het echt vreselijk. Hierna zou ik graag een master willen gaan doen, maar omdat ik nog niet precies een richting in mijn hoofd heb begin ik daar volgend jaar pas mee. Ik neem nu dus een tussenjaar. Om mij heen hoor ik veel mensen die een tijdje “gaan reizen” en dat lijkt mij ook heel gaaf, maar ik snap niet hoe iedereen daar zou makkelijk over kan doen. Ik zal toch gewoon moeten gaan werken om mijn huur en levensonderhoud te kunnen betalen.

Het voelt echt heel erg als “settelen”, alsof mijn leven nu voorbij is, ook al weet ik dat dat niet realistisch is. Het vorige semester heb ik een half jaar full-time stage gelopen en dat vond ik best deprimerend. Elke dag hetzelfde doen en inderdaad maar wachten op het weekend of die ene week vakantie die je hebt. Ik voel me daar nog veel te jong voor en wil ook kunnen genieten van mijn leven.

Het enige dat ik niet echt herken is het bewust onverstandige keuzes maken. Daarvoor ben ik dan toch weer te serieus met school bezig. Soms verlang ik best terug naar de tijd dat ik dat nog wel allemaal deed, maar ik heb nu al het gevoel dat ik te veel verantwoordelijkheden heb om zomaar te laten vallen.

Echt waar? Ik had laatst een artikel over haar boek gelezen en vond het al interessant klinken. Denk dat ik het boek toch maar eens ga aanschaffen! Anyways, ik woon in omgeving Rotterdam! Dus mocht je daar wonen :stuck_out_tongue: kunnen we nog eens iets leuks / geks doen haha.

Dankjewel! Ik denk dat het daar inderdaad ook wel erg mee te maken heeft, je omgeving heeft toch in zekere zin wel invloed op je. Zeker als je in een (toch al wel) serieuze relatie zit. Zolang je je daarbij goed voelt is het goed toch?

Je omschrijft wat ik bedoel nog beter als mijn eigen post haha. Dit is exact wat ik bedoel.

Wat toevallig! Ik woon ook in omgeving Rotterdam! Ik zal je een note sturen! :wink: