Where are you, little secret? [VRHL]

Ik schrijf al een tijdje aan een verhaal en wilde het nu eens posten. Tips en kritiek zijn welkom, ik heb niet veel ervaring met schrijven. (:

Aly
Ik gleed met mijn vinger over de foto. Het laagje stof verdween op de plaats waar mijn vinger de foto raakte. Op de foto stond de jongen die ik al zes jaar niet had gezien, die was vertrokken toen mijn moeder hem niet accepteerde zoals hij was. Er ontstonden tranen in mijn ogen. Ik had geen idee waar hij nu was en met wie. Dat was iets dat mij de laatste paar weken bezig hield, ik bleef eraan denken. Eén ding wist ik zeker: Ik moest hem zien.

Veder?

verder !

verder!

Die zin klopt niet. Ja sorry dat valt mij altijd meteen op, maar ga maar verder !

Aly
“Mam,” fluisterde ik toen ik voor haar stond. De moed zonk me in de schoenen. Haar vragende, strenge blik.
“Ik ga op zoek.” Weer die vragende blik. “Naar Thomas,” verduidelijkte ik mijn idee. Ik sloot even mijn ogen, wachtend op de uitbarsting. Maar die kwam niet. Ik opende voorzichtig mijn ogen en keek mijn moeder onzeker aan.
“Nee, sorry Aly.” Ze schudde haar hoofd, alsof ze zich niet kon indenken dat ik dit wilde.
“Ik wil dit.”
“Je bent in de war. Kom lieverd.” Ze trok me mee naar de bank en duwde me in de kussens. Ze leek hoog boven me uit te torenen.
“Wat moeten je vaders zakenrelaties dan wel niet denken?” Dit verafschuwde ik van mijn moeder. Het was altijd maar mijn vaders werk, zijn zakenrelaties en hun mening. Er werd nooit eens rekening gehouden met wat ík wilde.
“Ik weet niet wat zij ervan denken, maar wat ik wel weet is dat ik dit echt wil.” Spijtig schudde ze haar hoofd, zich vast afvragend waar het heen moest met haar, tot nu toe, zo perfecte dochter. Ik stond op en liep zonder nog iets te zeggen naar mijn kamer. Toch ging ik mijzelf dingen afvragen. Deed ik hier wel goed aan? Verpestte ik het dan niet voor mijn ouders, waarbij het net zo goed ging met hun bedrijf? Ik stond voor een dilemma: koos ik voor mijn broer en ging ik mijn ouders teleurstellen? Of koos ik voor mijn ouders?

(kort stukje, maar als er wat reacties zijn ga ik verder.)

Oh ja, bedankt!

vederveder

bedankt voor de reacties, btw. (:

Ben benieuwd! :heart:

wauwww amazigg go little brothaas xD

Aly
Zoals ik al verwachtte klopte er vijf minuten later iemand op de deur, Beata. De meid, zoals mijn moeder haar graag noemde. Ik stond op en haalde een hand door mijn haar. Ik trok de deur op een kier open.
“Je moeder wilt je spreken,” sprak ze in gebrekkig Engels. Ik worp haar een zuinig knikje toe en glimlachte. Toen ik eenmaal beneden was keek ik mijn moeder vragend aan. Ze zat op de bank. Er was, zoals gewoonlijk, niets van haar gezicht af te lezen. Ik liet de deur achter me in het slot vallen en ging tegenover mijn moeder zitten.
“Waarom wil je dat,” vroeg ze rustig.
“Ik wil hem zien, ook al is het maar eventjes. Dat hij niet op het andere geslacht valt is geen schande, vind ik.” Mijn moeder knikte bedenkelijk, alsof ze alles van die paar jaar geleden even moest terughalen. Haar wenkbrauwen schoten de lucht in, alsof ze zich iets herinnerde.
“Je weet hoe je vader hierover denkt,” zuchtte ze. Het was altijd maar mijn vader, zijn werk en zijn kennissen. Het leek bijna alsof er voor mijn moeder geen familie bestond.
“Papa is niet de enige met een mening,” zei ik half schreeuwend.
“Denk aan de buren.”
“Welke buren,” lachte ik spottend. Mijn moeder sloeg haar ogen neer. Ik gaf niet op, ik ging hoe dan ook naar mijn broer. Wat mijn vader, of ieder ander er ook van mocht denken. Ik glimlachte zuinig naar mijn moeder.
“Als je het niet erg vind…” Met die woorden liep ik de kamer uit. Met een blik in de grote, stijlvolle spiegel in de hal zag ik dat mijn lange, blonde haar vrolijk langs mijn gezicht hing. Ik deed nog even gauw wat mascara op en liep naar buiten, waar de zon scheen. Ik sloot voor een moment mijn ogen. Het was nu al heerlijk weer, laat staan als het zomer werd. Ik zag mijn moeder voor het raam staan, mij na kijkend. Ik deed alsof ik haar niet zag en liep weg, naar Charlotte. Al vanaf onze geboorte kenden we elkaar, dankzij onze ouders. Charlottes ouders waren het tegenovergestelde van mijn ouders. Amelia, haar moeder, zorgde altijd voor een gezellige sfeer in huis. Als ik soms bij haar was, dacht ik dat ik liever haar als moeder zou willen hebben als mijn eigen. Maar even later bedacht ik me dan weer dat dat raar was.
Ik liep op het huis heen en keek naar het blauwe chloorwater dat er verleidelijk bij lag. Ik schoof de glazen schuifdeur open en rook de geur van eten.
“Oh, stoor ik?” Amelia kwam naar me toe gerend.
“Nee joh. Wil je mee-eten?” vroeg ze, zo gastvrij als ze was.

sorry dat ik gistier niet heb geschreven, had het druk met moederdag en ben naar het strand geweest. (:

leukkk!

Upje (:

is er iemand die het leest? dan ga ik verder (:

oké, ik ga mn eigen topic volspammen. :slightly_smiling_face:)))

up.