When two worlds collide.

Het minst populaire meisje van school ziet in dat ze niet alles hoeft te pikken, maar slaat hier een beetje in door…

Mijn koude handen gleden over zijn naakte bovenlichaam. Bij elke aanraking hoorde ik zijn ademhaling versnellen.
Mijn vingers streelden elk stukje huid wat ze tegenkwamen, tot ze bij zijn vingers aankwamen. Liefkozend streek ik met mijn duim over zijn handpalm, waarna hij mijn handen vastpakte. ‘Isa…’ begon hij. Ik schudde mijn hoofd, waarbij mijn blonde haar heftig heen en weer zwiepte.
Hij zweeg en ging rechtop zitten, mijn bed kraakte protesterend. ‘Ik hou van je, maar…’ Ik knipperde met mijn ogen. Ik wilde het hem niet horen zeggen. Niet weer. ‘Je weet dat als ze mij met jou zien, mijn reputatie verpest is.’
Bam. Die zat. Ik liet zijn handen los en knikte. Ook al deed het pijn, ik wist dat het waar was. Hij was David. Dé David. De David die met zijn gebruinde huid, donkere haar en helder blauwe ogen elk meisje voor hem kon laten vallen. De David die geliefd was door alle leerlingen, en zelfs de leraren van het Steenmancollege.
Ik was Isabella. Isabella zonder vrienden. Een niks. Een nul. Een nobody.
Hij stond op en trok zijn shirt aan. ‘Ik ga, ik moet zo voetballen.’ Zonder me nog aan te kijken liet hij de deur met een harde dreun in het slot vallen. Tranen prikten achter mijn ogen, en al snel maakte de smaak van de David’s lippen plaats voor de smaak van zout. Ik liet me achterover vallen in mijn bed en verstopte me onder de dekens.
Dit gebeurde elke keer weer. En toch zei ik nooit nee als David vroeg of hij langs kon komen. Ik wist dat het zo zou eindigen, en toch had ik altijd stiekeme hoop dat het anders zou gaan. Dat hij me mee uit eten zou nemen en de hele wereld mocht weten dat ik zijn vriendin was. Maar dat was nooit het geval. Ik was het meisje waar hij niet mee gezien mocht worden.

Lijkt me een leuk verhaal! Snel verder

**

Vanaf de plek waar ik stond had ik perfect uitzicht op hem. Lachend stond hij met zijn vrienden te praten, en zo nu en dan kwam er een meisje bij staan. Ik wist dat hij me zag, maar ik deed geen moeite om zijn aandacht te trekken. Ik veegde mijn haar uit mijn gezicht en ging op de harde stenen van het schoolplein zitten, mijn rug tegen het muurtje. Het muurtje waar deze ellende begonnen was. Zwijgend at ik van mijn broodje. Mijn blik kruiste die van David, waarna hij snel weg keek. Ik bleef kijken. ‘Haha die freak zit de hele tijd naar je te staren,’ zei een meisje dat tegen David aan hing. ‘LOSER!’ riep ze er achter aan. Ik keek David hoopvol aan, maar hij lachte en draaide zich om. Diep vanbinnen voelde ik me ongelooflijk boos, maar ik wist dat ik er niks aan kon doen. Niemand zou me geloven als ik zou zeggen dat David stiekem een relatie had met mij. Vooral niet omdat hij elke week wel een ander meisje om hem heen had hangen, die het niks uit leek te maken dat hij zo veel met meisjes om ging. Nu ik er goed over nadacht, maakte het mij ook niks uit. David had iets dat, als je bij hem was, je de hele wereld vergat. Hij liet me speciaal voelen. Alsof ik meer was dan ‘dat blonde meisje zonder vrienden van scheikunde’. Alsof ik iets betekende. Maar dat gevoel verdween zodra hij weg was en me weer negeerde. Ik sloot mijn ogen. Iets wat ik altijd deed als ik aan het nadenken was. Wat nou als ik populair zou worden? Zouden we dan wel een normale relatie kunnen hebben? Maar hoe werd je populair? Ik kneep met mijn ogen. Er moest toch iets zijn dat ik kon doen?

meeer =D

Nieuwe volger :slightly_smiling_face: Verder

Ik volg ook! (:
Alleen in je eerste zin van je tweede stukje, staat een woord teveel; Vanaf waar de plek waar ik stond had ik perfect uitzicht op hem.

Je hebt er een nieuwe volger bij. :slightly_smiling_face: Ik ben wel benieuwd!

bedankt voor de lieve reacties! :]

@Heartattxck
Oja ik zie het haha, zal het even verbeteren. :] bedankt!

Leuk verhaal, ik volg ook

Ik volg (:

***

Ik wuifde het idee weg. Ik zou nooit populair kunnen worden, daar voor had ik al een te slechte reputatie. De bel schalde luid over het schoolplein en mijn klasgenoten slenterden één voor één naar binnen. Ik liep helemaal achteraan. Het symboliseerde een beetje mijn situatie. Ik was altijd de laatste, de langzaamste. Dat wilde ik niet langer.

Tijdens de wiskundeles werd er een briefje in mijn hand gedrukt.
vanmiddag na school bij jou thuis?
Mijn gedachten sloegen op hol, wat als ik hem zou afwijzen? Met mijn mooiste handschrift krabbelde ik iets achter op het blaadje. Ik tikte onopvallend op David’s rug en drukte het briefje in zijn rechterhand. Hij haalde het er uit, las het, en keek verward mijn kant op. Het briefje viel op de grond en geïrriteerd draaide hij zich om. Glimlachend pakte ik het op en bekeek het. Wat ik er op had geschreven was niet veel, maar duidelijk genoeg om te laten weten dat ik het niet meer wilde. Dat ik het zat was. Nee. Stond er in sierlijke letters. Nee. Ik was het zat. En niet alleen David, maar ook hoe anderen me behandelden. Als een klein kind, een stuk vuil, of gewoon als iemand die niet bestond. ‘Isabella, let je ook even op?’ mijn wiskundelerares keek me streng aan vanachter haar kleine brilletje. ‘Nee,’ zei ik en met een glimlach stond ik op, pakte mijn spullen en gooide de deur achter me dicht, mijn klasgenoten vol verbazing achter latend.

Leuke wending ;'D Snel verder ben benieuwd hoe dit verder gaat

Ha, wat leuk! :grinning: Verder!

Je hebt een nieuwe volger!.
IK vind het tot nu toe een leuk verhaal :grinning:

Het zelfde als Penseel! Ben erg benieuwd!

Ik ga nu winkelen, dus er komt vanavond pas een nieuw stukje. Sorry!

Ik volg!

Dit stukje is iets anders, dit keer mogen jullie bedenken wat Isabella gaat doen! :]

****

Dat was de dag dat ik besloot om niet meer naar school te gaan. Vanaf nu was ik niet meer het brave meisje. Bij een alternatieve winkel in de stad kocht ik felroze haarverf, als ik dit wilde doorzetten moest ik het goed doen ook. Toen ik thuis kwam lag er een briefje op het aanrecht. Mijn ouders moesten dit weekend weg voor hun werk, dus ik zou alleen thuis zijn. Alweer. Dit ging bijna elk weekend zo, en door de week zag ik ze ook amper. Boos scheurde ik het briefje door midden en gooide het weg. In de badkamer keek ik voor de laatste keer naar mijn lichtblonde lokken, die bij elkaar gebonden waren in een strakke staart. Ik liet het los en begon met verven.

De volgende dag drukte ik mijn wekker uit, ik zou toch niet naar school gaan dus ik kon net zo goed uitslapen. Toen ik me wilde omdraaien zag ik dat mijn pas geverfde haar roze sporen had achtergelaten op mijn kussen. ‘Shit!’
Snel stond ik op en stopte mijn kussensloop in de was. Ik twijfelde nog even of ik toch wel naar school zou gaan…

Wat gaan Isabella doen?

A: Ze blijft thuis.
B: Ze gaat toch naar school.
C: Ze gaat wel naar school, maar niet naar de les.

B, ben benieuwd wat ze van haar denken.

C!