When the sun goes down ..

Eén jaar geleden.

Met de buitenkant van haar hand streek Bo een pluk haar van haar voorhoofd, waarmee ze een grote streep modder veroorzaakte. Ze voelde een zweetdruppel langs haar slaap glijden. Langzaam kwam ze overeind en bestudeerde de grond. Niks meer van te zien. Tevreden knikte ze. Toen ze opkeek zag ze dat de zon al met lichtje straaltjes tussen de donkere bomen doorkwam. Ze moest snel zijn, als ze niet gemist wilde worden tenminste. Ze keek nog één keer naar het resultaat van haar harde werken, gooide er nog wat bladeren overheen en liep toen tevreden weg, met een door modder bedekte schop achter zich aan slepend.

Toen ze bij de bedding van de rivier kwam bleef ze even staan. Haar smerige schoen-neuzen wezen over de rand van de afgrond en ze keek naar beneden. Het water stroomde snel. Als ze nu zou springen zou ze in één klap dood zijn. Nee, dat zou te simpel zijn. Een watje zou ze zijn, als ze dat zou doen. Ze pakte de schop stevig vast en gooide hem met een lange zwaai de rivier in. Daar zou niemand hem vinden, binnen de kortste keren zou hij afgedreven zijn naar een totaal andere plek. Bo liep verder, probeerde haar schoenen nog een beetje schoon te maken met het gras, dat nat was van de ochtend dauw. Toen zette ze het op een rennen en trok een sprintje terug naar het opvanghuis, hopend dat niemand haar gemist zou hebben.

Had jij niet al een verhaal wat dezelfde titel had?

Dat had ik inderdaad, maar dit is een nieuw verhaal waar ten eerste de titel beter bij past en wat ten tweede een stuk spannender is.

verder;p

Hijgend kwam Bo aan bij het opvanghuis. Het had haar geen enkele moeite gekost om over het stevige zwarte hek, dat het huis omringde, heen te klimmen, en ook nu was ze binnen enkele seconden op het terrein. Ze keek schichtig om zich heen, bukte een beetje en sloop langzaam naar het gereedschapsschuurtje. Ze trok zichzelf aan de ijzeren rand omhoog en ging tegen de muur staan. Ze was er bijna. Met haar adem ingehouden pakte ze het raamkozijn vast, en met alle kracht die ze in haar lichaam had trok ze zichzelf omhoog. Opeens begon er een vogel in een boom verderop te fluiten. Bo’s hard begon sneller te bonzen, ze moest snel handelen voor er mensen wakker werden. Ze plantte haar voeten in het raamkozijn en sprong over naar het volgende raam. Hijgend trok ze het raam open. Het raam gaf niet mee. Zenuwachtig gaf Bo een trap tegen het raam, wat een hevig gekraak veroorzaakte. Nog één keer zette Bo met alle kracht af tegen het raam, en godzijdank, hij schoot omhoog. Bo tuimelde haar kamer binnen. Snel schoof ze het raam weer dicht, schopte haar schoenen uit, en sprong onder haar deken. Na een snelle blik op de wekker besefte ze dat over tien minuten de begeleidster zou komen om haar te wekken. Ze had het gered, net aan…

uppp (:

Jaa verder ;d