When the notes became a melody

Hey there Delilah, how is life in New York City?

Het doet pijn om te weten dat de jongen die je leuk vindt, kilometers ver weg is. En jij niet bij hem kunt zijn, omdat hij niet weet dat je bij hem wil zijn.

When the days are cold

Wanneer deze ene jongen alles is wat je hebt?

It’s time to begin, isn’t it?

Dan moet je het lied van je eigen leven gaan schrijven.

‘Met Elizabeth Davis,’
‘Taylor, hier,’
‘En, geslaagd?’
‘Ja!’
Dat was het moment waarop alles even leek in te storten. Ik hapte naar adem, maar het leek alsof ik die niet kon vinden. Wat moest ik nu ook al weer doen?
Zeggen dat ik het leuk vond, toch? Of geweldig?
‘Gaat het wel Elizabeth?’ vroeg Taylor.
‘Uhm, ja het gaat. Ik ben gewoon heel erg blij voor je,’ fluisterde ik in de telefoon, met een stem die zwakker klonk dan ik zou willen.
‘Ja, ik ben ook heel blij! Goed dat ik onthouden heb dat ik je had beloofd te bellen he?’ zei hij.
Ik knik, nog steeds ontdaan. Maar besef me dan dat hij dat natuurlijk niet kan zien.
‘Ja,’ zeg ik. ‘Maar, ik moet ophangen. Bedankt, doeg,’ zeg ik, en ik wacht niet eens op hem.
Ik hang op. Waarom, waarom ooit heb ik hem gevraagd me te bellen als hij zijn uitslag wist? Het uit zijn mond horen deed me waarschijnlijk nog meer pijn dan het te moeten lezen.
Ik leg mijn telefoon naast me neer en laat mijn gezicht tussen mijn knieën zakken. Je vraagt je vast af waarom ik niet blij ben voor iemand die bevriend met me lijkt te zijn?
Even een kleine introductie.
Ik dènk dat ik bevriend met hem ben. Ik weet het niet eens zeker. Waarom hij me dan belde zojuist? Ik heb hem op een nonchelante manier gedwongen om me te bellen. Waarom ik zo verdrietig ben?
Omdat de jongen op wie ik verliefd ben geslaagd is, en weg gaat. En nooit meer terug komt. Waarschijnlijk. In ieder geval, niet voor mij.
Ik merk eigenlijk nu pas dat ik vergeten ben mezelf voor te stellen.
Ik ben Elizabeth, Elizabeth Maria Davis. Ik ben 15 jaar oud. Ik ga naar school, zoals de meeste Amerikaanse tieners. Ik doe niet aan sport. Ik haat sport, van sport wordt je moe. Dus nee, sport is niet een van mijn hobby’s. Muziek is dat wel. Ik ben dol op muziek. Op alle genre’s en in welke vorm dan ook. Ik maak zelf ook muziek. Ik heb een paar vriendinnen, en dat is alles.
Oh ja. En ik ben verliefd dus.
Verliefd en gebroken.

Interessant! Ik volg. :slightly_smiling_face:

Yeey! Leuk om te horen, dankjewel:)

Als ik me omdraai voel ik het al.
Ik voel hoe de pijn langzaam aan mijn hart vreet. Ik zou me kunnen omdraaien. Ik zou naar hem toe kunnen rennen, hem de tranen laten zien die ik in mijn ogen heb staan. Ik zou hem kunnen vertellen wat ik voor hem voel. Maar ik doe het niet. Ik ben te laf. Later zou ik hier spijt van hebben, maar dat is later.
Ik hoor hoe zijn voetstappen langzaam weg sterven. Ik had dit niet verwacht, zo’n afscheid. Ik was naar de diploma uitreiking gekomen. Uiteindelijk had ik gehoopt dat hij zelf naar me toe zou komen. Maar dat gebeurde niet. Dus ben ik naar hem toe gegaan, heb ik hem gezegd dat ik hem veel succes wenste op de universiteit. Dat ik hem zou gaan missen. En ik knuffelde hem. Ik rook zijn geur, voelde de stof van zijn toga onder mijn huid. Ik zuchtte.
Die knuffel was het enige waar ik me aan vast kon houden. Ik sloeg de hoek om en keek naar de grond. Ik trapte elk steentje wat op mijn pad kwam weg.
Dat klonk precies als mij, alle mensen die op je pad komen wegtrappen.
Alleen de mensen die het blijven proberen worden de tegels die het pad vormen, en niet de stenen er op.
Ik vraag me af wat me nu behoort te doen? Moet ik mijn gevoelens van me af praten tegen een van mijn vriendinnen?
Daar heb ik eigenlijk absoluut geen behoefte aan. Ik denk dat koffie, muziek, chocolade en woorden de enigste dingen zijn waar ik nu behoefte aan heb. Dus ik zet mijn weg voort naar de dichts bijzijnde Starbucks. Het getoeter van de gele taxi’s negerend.
Heb je ooit een eenzaam, klein meisje met een notitieblok, een mp3 speler in haar oren en een kop karamel macchiato in een Starbucks filiaal in New York zien zitten?
Ik was het.

Je schrijft echt heel leuk! :bowing_man:

Dankjewel:D

Yay leuk ik volg

Yeey Fijn!

Hier stond per ongeluk al een half afgemaakt stukje… de helemaal afgemaakte komt zo!

Het klinkt misschien cliché, maar ik heb me nooit gerealiseerd hoe groot de inpact van woorden is. Ik vroeg me net namelijk af wat me meer pijn deed, het afscheid nemen van Taylor, of het feit dat hij echt weg gaat. Het eerste was in me op kwam was natuurlijk het feit dat hij echt weg gaat. Ik bedoel, dat is het meest logisch.
Maar toen bedacht ik me, wat nou als hij gewoon weg was gegaan zonder het te zeggen. Zou ik dan zo verdrietig zijn geweest? Nee, in het begin niet. In het begin zou ik waarschijnlijk alleen denken dat hij op vakantie is, zonder dat hij er mij iets over vertelt heeft. Wat hij natuurlijk ook niet verplicht is, want ik bedoel we zijn gewoon vrienden.
Nou ja, ik denk dat we vrienden zijn. Als hij na een tijdje nog niet terug zou komen zou ik bezorgd zijn, en als ik hem niet op school zei zou ik me pas realiseren dat hij geslaagd zou zijn. Dan zou ik verdrietig zijn.Zou verdrietig zijn in de herfst leuker zijn dan verdrietig zijn in de zomer? Ik vraag het me af.
Terwijl ik deze reuze filosofische gedachten had, zat ik in de achtertuin. Ik hoor je denken, meisje, je woont in New York en je hebt like, een achtertuin?
Ja, ja dat klopt ja. Het is geen grote achtertuin, en even even een note:
Ik woon ook niet in het episch centrum van the big apple. Ik woon niet in het klokhuis, om het maar zo te zeggen. Ik woon in het vruchtvlees.
In ieder geval, ik zat dus in de achtertuin. Ik zit veel in de achtertuin deze zomer. Als excuus heb ik dat ik graag bruin wil worden, maar ik heb echt geen zin in mijn ouders.
Ik haat quisi vrolijke mensen die aan vakantie voorbereidingen doen. Ze hebben namelijk bedacht om op vakantie te gaan. Met vrienden. En ik moet mee. En de kinderen van die vrienden moeten mee. En die kinderen hebben een zoon. En nou ja, ik zal nu wel alles kunnen gaan vertellen over die zoon. Maar ik doe het niet. Ik denk dat je wel weet wat ik bedoel.
Als je tenminste ooit in een spookhuis geweest bent…

Weer een leuk stukje!

Bella:
Opzich gezien is het helemaal geen moeite om te reageren op mijn berichtjes hoor. Waarom laat je nooit meer iets van je horen? Zeker die jongen… Je moet echt gaan leven Liz!

Pling! Ik hoor weer een geluid van mijn mobiel maar negeer het. Ik denk nog steeds na over het berichtje van Bella. Gaan leven? Misschien had ze wel gelijk. Ik had gemerkt dat alleen maar in de tuin zitten en treuren over Taylor niet erg leuk was. Maar eigenlijk had ik in andere dingen ook geen zin. Maar zoals mijn moeder altijd zei: Zin moet je maken. En dus moest ik een andere activiteit zoeken dan op de grond in de tuin zitten. Feesten? Goed idee, daar knapte ik meestal wel van op.

Elizabeth:
Misschien heb je gelijk Bella. Ik denk dat ik maar ga beginnen met leven. Doe je mee?

En meteen ontving ik een berichtje terug.

Bella: Okay! Acht uur bij mij? Blijf je logeren? Of blijven we de hele nacht weg?

Ze moest eens weten wat ik van plan was. Over het algemeen was ik een heel erg braaf meisje hoor.
Maakte altijd haar wiskunde huiswerk (of ze het leuk vind is een ander verhaal) en staat op in de bus voor oudere mensen. Maar nu had ik zin om dat brave te laten varen. Ik was niet bewust opzoek naar problemen. Ik was bewust op zoek naar Taylor’s type worden. Een vrouwelijke Taylor. Uitgaan, en de volgende ochtend weer op school verschijnen. Of gewoon niet. Oké ik had dan nu wel geen school, maar het uitgaan gedeelte kon ik wel waarmaken. En feesten is net als een drug, weet je.
Je vergeet even alles.
Alles om je heen.

‘Bel! Heb jij eyeliner? Mag ik hem lenen, ik ben hem vergeten!’ schreeuw ik naar Bella die in de badkamer opzoek was naar haar parfum. ‘Ja, grijze toilettasje!’ schreeuwde ze terug. Precies 2 seconden na dat ze dat zei klonk het geluid, ten tekenen dat ik een berichtje kreeg. Ik keen zo wel, eerst eyeliner. Terwijl ik het grijze tasje open ritste kwam Bella de kamer binnen. ‘Je telefoon brandt,’ Wees gerust, hij staat niet echt in brand. Het betekent alleen dat het lampje brandt. Altijd als ik een berichtje krijg gaat er een lampje in mijn beeldscherm branden. Bella-Liz taal. Ik knik, terwijl ik met het puntje van mijn tong uit mijn mond een poging doe om mijn eyeliner netjes aan te brengen. ‘Kijk maar even,’ zeg ik tegen haar. Ze toetst mijn code in, die ze uit haar hoofd weet. ‘Je denkt nu misschien dat ik een grapje maak,’ begint ze haar zin. Ik leg het eyeliner kwastje op tafel. ‘Nee, ik geloof niet dat we ineens multimiljonair zijn,’ zucht ik. Typisch een Bella grapje. Soms waren ze leuk, maar als je probeerde een kaarsrechte winged eyeliner te zetten niet.
Bella schudt haar hoofd. ‘Nee, maar,’ zegt ze. ‘Het is Taylor,’
Ik, die ondertussen de eyeliner weer opgepakt had, legde hem opnieuw neer. ‘Laat zien!’ Ik weet dat mijn reactie op de reactie van een giebelende puber leek.
Maar ik ben een puber, dus who cares?
Bella zucht. ‘Ik moet je alleen teleurstellen over de inhoud. Je wordt niet zijn koningin, je wordt zijn prinses,’ zegt ze met een grijns om haar mond. Ik schud mijn hoofd en pak mijn mobiel van haar af.
En het enigste wat er op het beeldschermpje van mijn witte telefoon staat is:
Taylor: Hi.

‘Och Bella, een half huwelijksaanzoek,’ zeg ik quisi verrast. Bella grinnikt, dat is het enige nadeel aan haar. Ze lacht te vaak om haar eigen grappen. Ik kijk naar mezelf in de spiegel. Mijn eyeliner is best mooi gelukt. Jammer dat ik Taylor niet tegen kom. Ik weet zeker dat als Bella mijn gedachten kon lezen, er nu een geërgerde zucht zou klinken. Ze vond dat ik Taylor uit mijn hoofd moest zetten. En ze zou daarvoor zorgen vanavond, had ze gezegd. Ik had mijn hoofd geschud en een klein lachje laten horen. Misschien lachte ik haar toe, misschien lachte ik haar uit. Dat laten we maar in ons midden.
Een uur later zitten we beneden aan de cola rum. Ik heb nog nooit cola rum gedronken, maar eens moest de eerste keer zijn. (Bella’s ouders waren niet thuis, mocht je het willen weten) Toch twijfelde ik. Was dit wel de goede manier om Taylor te vergeten? [font=Verdana]

Weer een leuk stukje. :slightly_smiling_face:

‘Bel! Wacht!’ schreeuwde ik naar mijn vriendin. Ik zag haar zwarte kapsel meegevoerd worden door de menigte.
Het was zo druk, en ontzettend warm hier.
Alles draaide, overal lichtflitsen. Ik kan haar nu niet dwingen om te wachten. Het enigste wat ik kon doen is een poging om sneller naar voren te komen. Ik voelde hoe de hitte van de vlammen dichterbij kwam.
Iedereen was in paniek. Maar ik nog het meest. Alcohol was sterk ontvlambaar toch?
Ik durfde niet achterom te kijken, en kon alleen maar bidden dat ik hier levend vandaan kwam. ‘Bella!’ schreeuwde ik nog een keer, met de tranen in mijn ogen. Ik zag haar nergens meer.
Om me heen werden mensen vertrapt.
Daar kon ik nu niet helder over nadenken. Het enige waar ik over na dacht is dat ik hier weg moest komen.
Omdat er mensen vertrapt werden kon ik sneller naar voren.
Ik zag licht. Ik wist niet waar het vandaan kwam, maar ik rende er op af. Toen voelde ik hoe koude lucht mijn wangen schuwde. Buiten.
Eindelijk.
Ik liet me op de grond zakken, ik voelde nog net hoe het asfalt mijn knieën open haalde. Ik hoorde nog net gegil.
En toen niks meer.

Mmm…minder goed dan de andere stukjes…

Dankjewel voor het lezen en je mening. Mag ik vragen waarom je dat vindt? misschien kan ik er dan wat mee!

Het is erg kort…en er is meteen brand. Het was leuker geweest als je eerst nog wat getypt had over het uitgaan zelf en er dan ineens brand kwam. :slightly_smiling_face:

Hi Guys!
Ik ben wel littlelaughinggirl maar ik ben m’n wachtwoord van m’n vorige account vergeten. En uiteindelijk wilde ik ofc een nieuw wachtwoord instellen met m’n mail, maar ik wist niet meer met welk email adres ik ingelogd had. Dus ik heb een nieuw account aangemaakt! In ieder geval, ik ben een paar dagen uit logeren en weet niet of ik kan schrijven. Dankjewel voor de feedback trouwens!
xoxo Littlelaughinggirl