What to do what to do...

Oke, ik weet niet of mensen dit echt gaan lezen, maar ik wilde het toch proberen. Dus als je zin hebt in een sad semi-love story… stay tuned.

Ik ken dus een jongen vanaf mijn achtste en toen was het altijd al een crush. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik ging voelen. We praatten niet zo heel vaak, omdat ik hem niet meer zo vaak zag. Maar als we elkaar zagen was het meteen perfect:) Vanaf mijn 15e kon ik echt zeggen: Oke meid, je bent helemaal verliefd. We bleven flirten en op msn praten enzo. Vorig jaar, toen was ik 17, hadden via msn afgesproken dat we elkaar zouden zien bij een concert en samen zouden dansen en al die dingen. Ik praatte gezellig mee en zei: Jaa tuurlijk, leuk! kan niet wachten…
Ik was SUPER nerveus dus toen die avond. Hij was naar mij toegekomen en we hebben even gepraat, maar daarna heb ik het allemaal verpest. Ik heb hem die hele avondniet meer aan te durven kijkjen, helemaal niet. Dansen mij butt, dacht hij zeker toen:( Ik kon het gewoon niet en ugh wil niet eens meer aan die avond denken.
We hebben later diezelfde avond nog even gepraat maar het was niet meer hetzlefde. Ik ging van 3 kussen en hartjes naar 3 zinnen en niet eens een ‘doei’. Toen wist ik dat ik het echt verpest had.

Hij kreeg een vriendin. Aan de ene kant was het kut maar aan de andere kant was ik ook opgelucht dat ze helemaal niks op mij lijkt. Dus ik probeerde mezelf te overtuigen dat ik gewoon niet zijn type ben, dat hij daarom niet meer wilde praten.

Nu, een heel jaar later, denk ik nog steeds aan hem en aan wat als… wat als ik niet als een raar kind hem had genegeerd bij het concert. Wat als helemaal niet was gegaan en een rain check had gevraagd en dat wel een date was geweest.

Ik weet dat het niet goed is om hier over na te denken en dat ik het moet laten gaan. Het is een JAAR geleden nu. maar hij is zo leuk haha

Nouja, ik eerlijk gezegd niet dat iemand dit helemaal gaat lezen geintresseerd, maar maakt niet uit. Het is ook geen vraag of iets anders waar jullie wat aan hebben, maar ik heb er wel iets aan gehad:) So enjoy jullie vakantie nog! ( Hoop niet dat zijn vriendin dit leest:o dat zou genant zijn…)

zoooooo herkenbaar. Ik had dat ook met een jongen, alleen spraken we bij hem thuis af en toen klapte ik ook dicht. Ik snap helemaal hoe je je voelt, alleen kan ik je dus niet echt helpen. Ik ben er nu na ongeveer 1,5 jaar wel overheen, maar als ik hem nog voorbij zie komen op facebook denk ik wel van, ja jammer. Ik kan alleen maar zeggen, probeer een andere jongen te vinden waar je misschien je focus op kan leggen.

Jaa en nu vind ik ook een heel gesprek terug van toen en dan denk ik: wij passen zo goed bij elkaar, waarom zie jij dat niet!
best wel triest eigenlijk haha

Dat zeggen mijn vriendinnnen ook ja, im working on it;) Dank je

Heeft hij nog steeds die vriendin?

Yupp…
ik ben over een maandje weg anders had ik actie ondernomen. Als zou hij zeggen dat hij niet hetzelfde voelt, ik had het op zn minst wel geweten.

Als hij die vriendin nog heeft, zal ik er niet te veel mee bezig zijn. Het lijkt me voor jou ook niet fijn om tussen een relatie proberen te komen.

Klopt, dat zou ik ook echt niet willen. Het enige wat ik kan doen is niks. Ik weet alleen zeker dat ik hem over een paar jaar tegenkomen en we allebei gaan lachen over die tijd we elkaar leuk vonden vroeger. Hopelijk heb ik dan iemand anders gevonden, want anders is het niet zo om te lachen op dat moment xd

Ja ik weet hoe vervelend het is! Ik had het andersom, een goede vriend van mij vond mij leuk maar ik heb zelf al een vriend. Toen had hij besloten om niet meer met me te praten. Ik spreek hem nu nauwelijks meer maar zijn verliefdheid is wel weg (en als hij praat komt het weer terug zegt hij). Ik vind het heel jammer dat ik hem nauwelijks meer spreek maar hij vond dat de beste oplossing. Misschien is het voor jou ook wel de beste oplossing?

Precies dan komt het weer terug!

Dankje:) nee ik ga hem ook niet meer spreken, maar is gewoon zonde van alles. Maarja c’est la vie toch

Denk dat het de beste oplossing is maar niet de leukste! Ik mis die vriend nog vaak en ik vind het jammer dat hij niet gewoon vriendschappelijk met mij om kan gaan. Ik ken hem ook van mijn studentenvereniging dus het is ook regelmatig vervelend als we er allebei zijn. Maarja zo is het leven vrees ik!