what to do (radenloos)

aantal weken geleden ben ik het huis uit getrapt met de reden dat ik mijn moeder ‘negeert’ zou hebben en haar zo behandeld te hebben zoals hoe haar familie het deed ( ze is vroeger lichamelijk en fysiek mishandeld, ik sloeg en schold mijn moeder trouwens niet uit dus hoe ze daar bij komt…). volgens haar zou ik haar ook haten, wat helemaal niet zo is maar als zij zo wilt denken doet ze dat maar. steeds meer ruzies thuis met als gevolg dat ik zonder mijn mobiel het huis uit werd getrapt. (ik woon in een opvang al 9 jaar maar het doel daarvan is nog steeds om mij weer thuis te plaatsen). na ongeveer 2 weken vond die opvang het tijd dat ik weer eens thuis ging slapen.

na een preek van 2,5 uur was er weer vrede. 1 weekend ging het goed tot vrijdag avond ( 7 juni 2013) ik kwam thuis en ik kreeg opeens te horen dat mijn zusje haar vriendinnetje bij ons liep slapen en dat ik bij mijn moeder in bed moest slapen omdat er anders geen slaapplek voor haar was. dit wilde ik natuurlijk niet dus ik werd boos omdat ze het niet mij hadden overlegd. en ik vind mn moeders bed absoluut niet lekker liggen en word 's nachts steeds wakker en dat vind ik niet zo fijn als ik de volgende dag vroeg moet gaan opstaan om te gaan werken. toen heb ik mn moeders matras omgewisseld met die van mij zodat ik door kon slapen.

ik kreeg tijdens dat wisselen van matras ruzie met mn zusje omdat zij niet wilde dat ik mijn matras pakte. na anderhalf uur naar elkaar geschreeuwd te hebben kwam mn moeder zich er mee te bemoeien. (ik hou er niet van als mensen dichter dan 1 meter straal in mijn buurt komen) dus mijn zusje moest zo nodig heel dicht bij me te slaan en ik vroeg haar gewoon of zij naar achteren wilden gaan want ik raak anders in paniek en zou ik haar weg duwen. waarop mijn moeder reageerde als je haar aanraakt dan beuk ik je helemaal in elkaar en gooi ik jou met je spullen het raam uit. daarna nog de hele nacht ruzie gehad.

volgende dag (zaterdag) was er geen eten in huis dus moest na het werken boodschappen halen. nou mn moeder had geen geld meer dus ik moest alles betalen. kom ik thuis hebben mn moeder en mn zusje zo een ruzie dat er klappen werden uitgedeeld, ik duwde daarom mn moeder weg ( sorry hoor wat bezield haar om een kind van 11 te slaan ). ze begon mij hele maal uit te schelden en zei dat we onze spullen moesten pakken en we moesten vertrekken.

die avond mocht mn zusje weer thuis slapen (ik wist niet eens dat ze weg was ik had mezelf afgesloten van de groep door de hele avond in mn slaapkamer mijn dingen te doen.
ik moest de volgende dag weer werken en ging daarna gelijk langs huis om spullen op te halen, heb toen ook even met mn moeder gesproken en die zij dat ze niet boos was op mij maar op mijn zusje omdat die zo brutaal was. mn moeder vertelde toen ook geel trots dat ze tegen haar had gezegd als ze nog een keer zo brutaal is dat ze haar helemaal in elkaar gaat slaan. dan maakt het haar niet uit als jeugdzorg komt.

ik had twee dagen niet gegeten omdat we vlak voor het eten uit huis waren getrapt (best slim van mn ma, mij boodschappen laten halen op mijn kosten en me dan uit huis trappen) dus ik at ook gelijk wat omdat ik niet genoeg krijg in die opvang. ik liet daarna de afstandbediening vallen en toen brak de hel los. mn moeder begon me helemaal uit te schelden (ik ben vroeger gepest en dat weet ze, ze zei al die dingen die die kinderen ook tegen mij zeiden, en ze raken me ook echt omdat ik weet dat het zo is).

(toen ik een paar weken geleden dat gesprek had met mn moeder zei ze tegen mij dat ik die torenhoge muur die ik om mij heen had gebouwd moest afbreken omdat het nergens voor nodig was, dus was daar ook mee bezig. )

tijdens dat uitschelden zei ze ook dat alles mijn schuld is. en elke keer als ik weer ruzie met haar heb komt dat ter sprake. normaal ben ik een zelfverzekerd meisje wat tog wel bang is om gekwetst te worden en de laatste twee weken helemaal omdat ik bezig was met mijn ‘muur’.
normaal als mijn moeder en ik ruzie hebben doet het me helemaal niks, ik word niet boos, ik ga gwn verder met mijn ding terwijl zij mij ondertussen voor alles uitmaakt. maar nu ben ik huilend het huis uit gegaan. en heb de hele avond gehuild en geslapen.

mn moeder bedreeg me ook en zei: zoals hoe jij mijn leven heb verpest, verpest ik die van jou 10 malen keer erger. want ik walg van je vies kanker tyfus pluris hoer. en ik zeg dit uit de grond van mijn hart! ik ga jou uit die opvang uitschrijven en jou heel ver weg van mij droppen zodat ik jou nooit meer hoef te zien. val dood kut kind!

het gaat al een tijd niet goed met mij. ik krijg veel op mn kop voor mijn ‘diva’ gedrag van die opvang en het wil maar niet op houden. nu heeft mijn moeder morgen een gesprek met de baas van die opvang om mij uit te schrijven. ik ben nu best wel radeloos. want dit keer zat ik volgens mij niet fout. en ik weet dat zij niet goed in haar hoofd is. ik moest ookal op vrij jonge leeftijd volwassen worden om voor mijn moeder te kunnen zorgen. zij ziet niet hoeveel inspanning dit kost voor mij.
en ik wil niet dat ze dit op mijn zusje gaat afschuiven want ik wil dat die nog kind blijft en niet belast word met de psychiatrische problemen van mijn moeder.

sorry voor het lange verhaal en ik heb liever geen tips zoals dat ik moet gaan praten met haar want het gaat oor in en oor uit bij haar. niks dringt haar door!

sorry ik weet niet waar ik deze topic in moest plaatsen want ze hebben hier geen psychologie

Hoi meid!

Wat een vreselijke situatie. Mag ik vragen of je moeder psychische problemen heeft? Dat is overigens niet lullig bedoeld maar zou wel het één en ander verklaren aangezien haar gedrag niet normaal is. Ik weet uiteraard nu alleen jou kant van het verhaal maar als jou moeder je echt zo behandeld zou ik toch liever niet meer thuis gaan wonen. Het lijkt alsof ze alles op jou en je zusje afreageert en de dingen die ze tegen je zegt, nou mijn mond viel er echt van open!

Wat ik zou doen alsof ik jou was is praten met iemand die je professionele hulp kan geven. Je hebt vast wel een vertrouwenspersoon bij je instelling of iets dergelijks? Dit soort dingen kunnen traumatiserend uitpakken en dan heb je er voor de rest van je leven last van, zoals je moeder ook lijkt te hebben van haar jeugd. Misschien is het een idee dat zei óók hulp zoekt?

Ik zou in ieder geval proberen iets voor jezelf te zoeken. Ik weet niet hoe oud je bent? Maar vanaf 16(?) kan je volgens mij al begeleid op jezelf wonen als je thuissituatie te moeilijk is. Het lijkt mij een betere optie aangezien je geen stabiele thuissituatie hebt wat erg belangrijk is. Ook kan ik het begrijpen dat je geen behoefte hebt om nog jaren in een groep te wonen dus misschien dat het een optie is? Ik weet het niet… Ik zou het met een professioneel iemand bespreken die je hierbij verder kan helpen aangezien er ook niet met je moeder valt te praten…

Zoals het klinkt, lijkt het er inderdaad op dat je moeder psychische problemen heeft. Is er bij de opvang niemand die dit signaleert en die van buitenaf een blik kan werpen op de situatie.
Lijkt me trouwens ook niet logisch dat ze jou (als kind) zomaar uitschrijven zonder jouw toestemming hoor. Daar zal de directeur dan toch wel een stokje voor steken?
Je staat er in ieder geval niet alleen voor meid! Sterkte!

Mn moeder is in haar verleden constant verkracht en mentaal en fysiek mishandeld + verwaarloosd

Ik wil naar je toekomen en je een hele dikke knuffel geven!! :sob::muscle: Ik leef met je mee, als je nog meer wil praten moet je me maar even een pm sturen!

:’) gelukkig zijn er ook nog normale mensen op de wereld xd

aiiiii jup dat gebeurt heel vaak dat mensen die zo behandeld zijn,zo vreselijk later gaan doen,mischien moet je haar confronteren met wat haar vroeger was aangedaan en erover praten etc.(of nouja laat dat maar aan een psycholoog over)Mischien helpt dat ofzo,of nouja 1 ding is duidelijk zoek hulp voor haar straks eindigt je zusje net zoals je moeder…