What all happened in one night...

Jezus, wat heb jij mij in de war gebracht.
Voor 2 jaar lang was jij de jongen uit de klas van mijn beste vriendin. Voor 2 jaar lang was jij de jongen die ik wel kende maar niet goed. Voor 2 jaar lang was jij de jongen die ik zelf had bestempeld met het label ‘onbereikbaar’. Die 2 jaar was jij een leuke, grappige jongen die er altijd goed uitzag. In die 2 jaar kreeg ik wel te horen dat we wel goed bij elkaar zouden passen. Natuurlijk heb ik in die 2 jaar daar wel over nagedacht. Nagedacht ? Nee, meer gedroomd. Want wie zou het nou zien gebeuren : ik en jij samen ? Ik in ieder geval niet.

Jij volgens mij wel. Dat heb jij afgelopen donderdag wel laten merken.

Het was 22 december 2011. Het kerstgala van 't VWO op mijn school. Het duurde even voordat ik helemaal klaar was, de rits van mijn jurk had geen zin om dicht te gaan, maar ik had me helemaal gekleed volgens de dresscode.

En jij had de brief over de beruchte dresscode ook goed gelezen. Je zag er tot in de puntjes verzorgd uit. In een strak donkerblauw pak met een strikje en schoenen ,die je volgens mij uit de kast van Jort Kelder had gehaald, was je om door een ringetje te halen.

Ik was niet de enige die dat zag. Alle harten van de meiden uit mijn gymnasiumklas maakten een klein sprongetje. Was dit de jongen waarmee we ooit ons brugpieperjaar hadden doorgebracht ? Was dit de jongen die elke zaterdag bezweet achter een hockeystick aanliep ? Ja, dit was Bart.

Terwijl Bart met zijn beste vriend (Maarten) over de rode loper naar binnen liep voelde ik een klein porretje van mijn beste vriendin in mijn zij. De woorden bij dit gebaar waren : ‘‘Zo zo. Dat is niet verkeerd. Misschien moet je vanavond maar eens de eerste stap zetten. Iedereen ziet dat jullie bij elkaar passen. Allebei dezelfde smaak van muziek. Allebei houden jullie van dezelfde soort humor. Allebei…’’ Op deze woorden kon ik alleen maar zeggen : ‘‘Ja ja, nu weet ik het wel.’’

In een romantische film zou hij deze woorden in het oor van zijn beste vriend fluisteren : ‘‘Ik ga nu naar haar toe. Ik ga haar vragen. Ik zie je later wel oke?’’. Daarna zou hij naar me toe komen lopen. Mijn hand stevig vast pakken en naar binnen lopen met een grijns op zijn gezicht die blonk van trots.

Helaas is het leven geen film, dat weten we allemaal. Hij liep me dan ook voorbij. Gewoon voorbij. Zoals je ergens op een station staat en iemand je lopend inhaalt. Ik was niet echt teleurgesteld, omdat ik mezelf had voorgenomen dat het toch niks zou worden. Natuurlijk voelde ik wel diep van binnen dat ik toch wel anders gehoopt had.

Daarna ben ik met al m’n vriendinnen en onze gezelligste homo-vriend naar binnen gaan en hebben we ons eerste glas Jip en Janneke-champagne naar binnen gewerkt. We hebben op onze ietwat pijnlijke voeten van onze killerheels de hele avond gedanst. Ik had het naar mij zin. Totdat ik een hand op mijn schouder voelde. Ik draaide me om en ik zag Maarten staan. Hij roepte iets maar door de harde muziek kon ik het niet horen. Hij wenkte dat ik met hem mee moest komen. Nadat ik een blik naar mijn vriendinnen had toegeworpen waarin ze konden aflezen dat ik geen flauw idee had wat er ging gebeuren liep ik met hem mee.

Hij vertelde tegen mij dat ik hier moest wachten. Eerlijk gezegd had ik het nooit zo op Maarten. Ik vond hem een beetje een aandachtstrekker met steenrijke ouders die op de basisschool altijd mij pestten omdat ik witblond haar had… Nadat ik een paar minuten forever alone had staan wachten vond ik het wel goed. Met een ietwat chagerijnig gezicht maakte ik mijn aantocht om terug te lopen naar mijn vriendinnen. Alleen voelde ik op dat moment een hand die mijn arm vast pakte en mij probeerde mee te nemen. Alle mogelijke scheldwoorden gingen door mijn hoofd : ‘‘Maarten, hoe heb je in godsnaam het lef om weer van die kinderachtige grapjes uit te halen ?’’. Ik wilde deze tekst in z’n gezicht zeggen. Dus ik draai me om en begin met het o zo charmante : ‘‘Godverdomme Maarten !’’. Op dat moment kijk ik naar het gezicht van Maarten… Shit, dat is Maarten niet. Dat was Bart. Hij zei :’‘Oh oké. Uhmmm, ja. Tja. Ik wilde je eigenlijk iets vragen maar ja.’’ Hij was zo te zien erg geschrokken van mijn reactie en begon daardoor ook te ratelen en te stamelen. Ik probeerde hem gerust te stellen met de woorden : ‘‘Sorry, Bart. Dat was niet voor jou bedoeld. Wat wilde je vragen’’. Daarop vroeg hij of ik misschien hem bijles Engels wilde geven. In mijn spontaniteit antwoordt ik met een volmondige ja. Nog geen seconde nadat antwoord voel ik de zenuwen al opkomen omdat ik ooit met hem in een ruimte zou zijn. Achja, dat zie ik dan wel weer.

Na dit korte gesprek ging ik weer de dansvloer op waarna ik werd ondervraagd door mijn vriendinnen wat er nou gebeurd was.

De volgende dag kom ik op school en hoor ik van mijn beste vriendin dat Bart eigenlijk van plan was om mij ten dans te vragen en daarna te vragen of ik met hem naar de bioscoop zou willen gaan om naar ‘Nova Zembla’ te gaan. Zij wist dit van Maarten die dit tegen haar had verteld. (Op een of andere manier kan zij wel met Maarten overweg)

Daardoor ben ik nu ongelofelijk in de war. Wat moet ik doen ? Moet ik wachten totdat hij mij nogmaals vraagt ? Of zal ik het hierbij laten.

Voorlopig zie ik hem niet meer. Een dag na het gala kreeg ik een berichtje op Facebook waarin staat dat zijn broer hem nu bijles Engels gaat geven.

(Misschien is dit wel erg in een verhaal-vorm geschreven en wijkt het af van de andere berichten die je hier ziet. Maar dit is de manier waarbij ik mij het prettigst voel om hierover te vertellen. Ook heel erg bedankt als je dit enorm lange lulverhaal gelezen hebt ! )

Deel 2:
Daar zat ik dan met m’n laptop op schoot starend naar je Facebook-pagina. Inmiddels had je je profielfoto veranderd. Het was niet meer de gespierde blonde jongen op de mountainbike maar een jongeman strak in ’t pak. Waarom juist die foto ? Het bracht elke keer jouw gezicht naar boven nadat ik de charmante woorden : ‘’Godverdomme, Maarten’’ had gezegd. Jouw gezicht was geschrokken, verbaasd. Je had me mee uit willen vragen maar mijn altijd aanwezige onhandigheid had dat verknald. Toch was ik van plan om te reageren op jouw berichtje :

‘’Hee, nog even over de bijles Engels. Dat hoeft niet meer. Mijn broer gaat het nu doen. Bart.’’

Het berichtje heb ik wel twintig keer gelezen. Niet dat het veel zin had want ik werd er niet veel wijzer van. Vooral jouw afsluiting bracht me aan het twijfelen…. Er stond gewoon ‘’Bart’’. Geen liefs, een paar kruisjes als teken van kusjes en zelfs geen groetjes. Het was kort…En krachtig.
Toch had ik mijn moed bij elkaar geraapt om je alsnog een berichtje terug te sturen met de woorden:

‘’Hee Bart ! Wat aardig van je broer. Maar misschien kunnen we alsnog wat gaan drinken ? Liefs, Anouk.’’

Snel druk ik weer op de backspace. Liefs ? Dat klinkt nogal desperate. Oke. Overnieuw.

‘’Hee Bart ! Wat aardig van je broer  Maar misschien heb je alsnog zin om een keer iets te drinken ? Groetjes, Anouk.’’

Neee ! Dat zou z’n trainer ook kunnen zeggen. Nogmaals druk ik op de backspace.

‘Hee Bart ! Wat aardig van je broer. Maar misschien heb je alsnog zin om een keer wat te gaan drinken in het Grand Café ? Xxx’’

Niet geheel overtuigd druk ik toch maar op ‘send’.
En nu wachten op antwoord.

Die avond ben ik maar met een grote zak chips op de bank gaan liggen om weg te zwijmelen bij the Last Song. Deze film vind ik echt superleuk, ik heb hem dan ook vaak gezien. Misschien wel iets te vaak want na 40 minuten viel ik in slaap. Ik werd wakker gemaakt door het geluidje van mijn telefoon. Shit ! Een melding van Facebook… Oke. Rustig blijven Anouk!

Jahoor. Een of ander kind van 11 jaar oud die mij toe wil voegen op Facebook.
Ik pak de afstandsbediening en ik druk weer op ‘play’ om de film verder te kijken.
Nu hoor ik weer het geluidje. Zou ik het mij inbeelden ? Nee. Shit. Het is een berichtje van Bart.

“Hee. Lijkt me erg leuk. Wat is je nummer ? Dan spreken we het wel via Whatsapp af. Xx’’

Oke oke. Er is vooruitgang. Ik stuur een berichtje met mijn nummer erin en wacht af totdat ik een berichtje van hem krijg.

Moet ik eigenlijk wel afwachten ? Of zal ik het gesprek beginnen ? Jezus, wat is dit verwarrend…

Deel 3

Oke. Ik heb het voor mezelf besloten. Laat jij maar dat eerste berichtje sturen. Laat maar eens zien dat je een ‘gentlemen’ bent.

Ik denk dat elk meisje wel droomt van een echte gentlemen. Een jongen die beleefd is, de stoel voor haar naar achter schuift, haar netjes naar huis brengt en goed met kinderen is. Ik ken Bart niet door en door, maar ik kreeg altijd de indruk van hem dat hij wel eens zo’n jongeman kon zijn. (Een van de weinigen, by the way. Tenminste op mijn school….)

Dus nu moet ik wachten. Wachten. Waarschijnlijk lang wachten. Naast dat onhandigheid een van mijn slechte eigenschappen is ben ik ook nog eens ongeduldig. Als ik in de rij bij de kassa sta en er van die kleine mooiboys één voor één hun energiedrank gaan afrekenen begint mijn bloed al langzaam te koken. Laat staan dat ik nu moest wachten op een berichtje van een leuke jongen die in mijn hoofd alles in de war brengt.

Misschien moest ik maar eens wat afleiding zoeken en mijn telefoon even met rust laten. (Inmiddels had ik al 10 keer de toegangscode ingevoerd en zo’n 25 keer Whatsapp gecheckt)Afleiding. Uhmmm. Chocola. Altijd goed in welke situatie dan ook. Maar werkt toch het beste in situaties vol met stress. Ik eet de laatste kerstkransjes op die nog over waren van kerst en dan hoor ik het beruchte geluidje.

Met een idioot, gehaast loopje loop ik naar mijn mobiel. Waar is dat ding nou weer ? Jahoor. In de spleet van de bank. Ik trek hem eruit en laat hem daarna gelijk weer op de grond vallen… Het is een berichtje van m’n broer. Hij eet niet mee want hij is bij de McDonalds. Wat een vreetzak.

Ik leg m’n telefoon weer weg want ik hoor dat de deurbel gaat. Yes ! Een pakketje van de H&M. Ik pak het uit en ik pas alle spulletjes aan en besluit welke ik wel en niet wil houden.

Die nieuwe kleren waren een goede afleiding. Daarna heb ik er niet meer aangedacht en ben ik wat spaghetti gaan eten. En toen kreeg ik een berichtje op Twitter van een vriendin dat ze me net een smsje had gestuurd. Ik pak mijn telefoon en zie het ! Shit. Ik heb een berichtje op whatsapp. Jup. Het is ‘m. Het berichtje luidde :

‘’Hoi Anouk. Ik hoop maar dat ik je nummer goed heb overgetypt en dat ik dit berichtje niet naar een of andere engerd verstuur hahhah.’’

Oke. Ja, zo had mijn vriendin die bij hem in de klas zat hem beschreven. Ietwat onzeker maar wel met gevoel voor humor.

En nu het antwoord van mij.
‘’Jahoor ! Je hebt de goede.’’

Ik druk op ‘send’ en wacht totdat hij vraagt wanneer ik kan. Als gentlemen mag hij een datum voorstellen.
Dat wordt nog wat. Hij hockeyt namelijk op redelijk hoog niveau en moet dan ook vaak trainen. (Dit ben ik trouwens te weten gekomen door mijn grote vriend Facebook.) Daar bovenop speel ik in verschillende orkesten hobo (Hobo, ja. Niet te verwarren met het woord ‘homo’) en daar heb ik ook flink wat repetities van.

Nu gaan we weer wachten. Wat haat ik dit. Hebben jullie daar ook zo’n hekel aan ? Om te wachten totdat een jongen antwoordt.
Ze voelen volgens mij helemaal geen druk om terug te antwoorden. Of zouden ze het gewoon leuk om ons met klotsende oksels zenuwachtig te laten wachten ?

Nu heb ik een probleempje. Wat moet ik doen als hij een datum voorstelt waarop ik niet kan ? Moet ik hem dan afwijzen ? Dat is ook weer zo raar. Ik wil hem nu écht het gevoel geven dat ik hem beter wil leren kennen.
Ik baal nu echt ongelofelijk van mijn hobby.

uh hem gewoon zeggen dat je ‘m leuk vind en de reactie afwachten? de titel faalt trouwens, just sayin’.

nou , zeg gewoon dat je hem leuk vind, als die jouw ook leu kvind laat hij zich vast niet afschrikken door een zo’n stomme actie.

Geleest :grinning_face_with_smiling_eyes:

't is wel leuk geschreven. :stuck_out_tongue:

Je hebt het voor elkaar gekregen een heel lange tekst heel interessant te maken, ik vond het plezierig om te lezen haha!

Maar vraag hem of hij zin heeft een keertje wat te drinken met jou. Écht doen!

Leuk geschreven inderdaad!

Ik denk dat hij heel onzeker is. Als ik jou was zou ik de broek aan trekken en op zijn bericht via Facebook reageren met iets van: ‘Aardig van je broer, maar misschien kunnen we sowieso een keer wat gaan drinken. Hoe vond je het gala’?

Die van Loukie is goed inderdaad! :slightly_smiling_face:

Ja, en ga voor hem. Hij vindt jou dus wel leuk, stuur een berichtje via fb, msn, sms, wat dan ook. Dat het een misverstand was etc.

Dit kon eerder bij schrijfsels :stuck_out_tongue_winking_eye:

Nja, zeg het hem gewoon?

Pfoehh heel verhaal! :stuck_out_tongue: maar wel leuk.

Jaa zoiets is altijd heel spannend en eng.
Maar je weet wel dat hij je in ieder geval een beetje leuk vindt.
Ik denk dat je het maar gewoon moet zeggen tegen hem dat jij 'm leuk vindt en dan zie je het verder zelf wel.
En als ie zegt van niet, dat is KUT. Maar bedenk wel dat er nog andere jongens zijn. En niet meteen te negatief denken, want volgens mij gaat het wel goed komen!! Anders hadden die Bart en Maarten sowieso al niet zoveel moeite gedaan om jouw weg te halen van je vriendinnen om wat te vragen.
Nu is die vraag wel een beetje mislukt gegaan ;p maar daardoor zal hij je vast niet minder leuk vinden!
Succes. X

oh wat leuk om te lezen. als iedereen met zo’n zeur verhaal (excusez moi, valt reuze mee hoor haha maar over het algemeen) het nou zo leuk schrijft. :grinning_face_with_smiling_eyes:

maar ik zou hem een berichtje via fb sturen, of hij het gala leuk vond en als hij alsnog hulp nodig zou hebben hij het jou kan vragen. (en dan hopen dat hij juist vraagt om dus naar de bioscoop te gaan zoals hij van plan was)

Heee ! Bedankt voor alle leuke reacties op mijn schrijfkunsten. Dit is gewoon de manier waarbij ik mij het fijnst voel om hierover te vertellen.

En het woord ‘geleest’ was wel een keiharde faal.

Ik ga denk ik toch voor het advies van Loukie. Ik zal misschien ook nog een tweede lulverhaal posten over hoe het nu afgelopen is.

Bedankt meiden ! <3

Succes, gaat goed komen! En laat het ons weten ja. :slightly_smiling_face:

Hee iedereen ! Vanaf nu post ik alle gebeurtenissen rond de beruchte ‘Bart’ op dit topic. De vorige posts staan nu onder de allereerste. Ik hoop dat het zo wat beter werkt. Nogmaals sorry dat ik het zo onhandig deed door elke keer nieuwe topics te openen. Ik wist nog niet helemaal hoe het hier allemaal werkte.

Veel leesplezier en blijf me goed advies geven ! <3

Dit vind ik zo leuk om te lezen! Als je echt niet kan zeg je dat toch gewoon dat begrijpt hij echt wel, en dan vraag je hem wanneer hij verder kan?

echt heel leuk geschreven,
en ja ik heb t ook, het is zoooo iritant om te wachten tot een jongen eindelijk terug whatsappt
ik zou het hem gewoon vertellen

Super leuk geschreven dit, succes!