we'll love you forever!

Lieve opa,
Sorry dat ik niet vaker langs kwam, op visite. Ik had nog zoveel willen vragen. Ik had mezelf voorgenomen om dat te gaan doen, voornamelijk omdat je al oud werd. Helaas was ik hier te laat mee. Ik weet dat je niet op wilde geven, je had nog zoveel om voor te leven. Ik ben super blij dat ik jou mee heb mogen maken. Wij zijn allemaal heel erg trots op jou. En we balen allemaal heel erg dat we niks meer voor je konden betekenen. Ik ga je missen opa, een hele dikke kus voor jou!

natuurlijk hou ik nog steeds veel van mijn opa en oma! <3
ookal post ik hier de laatste dingen alleen voor mijn klasgenootje…

Ik hoor allemaal dingen over je, maar heb je nooit gekend.
heb nooit een opa oma type gekend mis het ook niet
maar ik had jou wel willen ontmoeten

x

heeeeeeeeel mooi topic. Sterkte iedereen : )

Lieve oma,
In 2007 overleed je, heel onverwachts want je was nooit ziek. Langzaam begin ik alleen steeds meer herinneringen te vergeten, ik probeer alles te onthouden alleen de tijd gaat zo snel. Ik voel me er niet lekker bij, dat ik kleine dingen vergeet… Maar je moet weten, je blijft altijd in mijn hart.

Lieve papa,
De laatste keer dat ik je heb gesproken was over de telefoon. Je vertelde dat je het zo leuk had op vakantie, maar dat je ons zo miste. Je laatste woorden die je tegen me zei waren ‘Dag lieverd, tot snel’ Natuurlijk gingen we er van uit dat het echt ‘tot snel’ zou zijn.
Een paar dagen later zou je thuis komen. Je zou rond 12 uur landen in Brussel. Maar in plaats daarvan werd ik om 12 uur uit de klas gehaald. Je zat in het vliegtuig wat in Tripoli die ochtend was gecrasht.
Niks kan je leegte vullen! We missen je ontzettend.
Rust zacht lieve papa.

Lieve schoonmama.

Ik heb je helaas nooit ontmoet, en dat zal ook nooit gebeuren.
Ik weet niet hoe het zou zijn als jij nog zou leven, en niet lang geleden overleden was. Ik weet niet of F. dan anders in elkaar zou zitten, maar wat je hebt gedaan, heb je fantastisch gedaan. Het is zo’n goeie en lieve jongen, een fantastisch vriendje. Ik weet zeker dat je trots op hem bent. Ik vind het jammer dat ik je niet kan leren kennen, want naar aanleiding van wat ik heb gehoord, ben je een geweldige vrouw. F. zei dat hij soms dingen van jou in mij herkent, en dat dat hem raakt. Ik ben echt nieuwsgierig naar hoe je was. Je wordt echt gemist.
Rust zacht, heel veel liefs van je schoondochter.

Weer één voor een oma hier :

Lieve Lieve Oma,
4 jaar geleden, ja echt waar nu al 4 jaar…overleed U aan kanker.
Die rot ziekte, die niet eens meer zo bijzonder is.

U was zo sterk, en dan niet normaal, nee echt super sterk! Tenminste U was dat…u lichaam niet. Het kon het niet meer aan, was al zo zwak…verzetten dat deed u, elke dag opnieuw, maar u lichaam werkte niet mee. Hoe hard u zich ook verzette. Hulp van anderen wou u liever niet. De thuis verpleegkundige snauwde u bijna weg, omdat u gewoon geen hulp van anderen kon accepteren. Dit is iets wat u zelf wel kon overwinnen. Ook vond u het moeilijk praten met anderen erover…u hield u gevoelens liever voor u zelf.

Ja ‘sterk’ dat is het enige woord wat nodig is om u te omschrijven. Ik keek naar u op. Met mama, die zo vaak werkte, was ik zo vaak bij u dat u huis bijna de mijne werd.

In de kinderboekenweek liet ik u mijn nieuwe boek zien. U lag in een ziekenhuisbed die in de woonkamer stond, naar u eigen bed boven, kon u niet meer. De bank was ervoor weg gehaald. U lag zwakjes in bed, u hele lichaam zag er zwak uit, alsof er elk uur meer energie uitgezogen werd.

‘kijk oma! hoe vind u mijn nieuwe boek?’ ‘wat mooi meissie’ zei u…toen vroeg ik: ‘u wordt toch wel weer beter?’ ‘natuurlijk wordt ik beter!’ zei u. Het klonk zo overtuigend, dat ik me bijna geen zorgen meer maakte. Bijna, want u hele gezicht werd telkens meer ingevallen.

Ong. 4 dagen daarna overleed u, u woog nog maar 39 kilo. Mijn moeder,oom en 3 tantes waren net te laat om u nog te zien toen u leefde. U overleed toen zij onderweg waren naar het ziekenhuis.

Ik was verdrietig, maar had eerder al zo vaak gehuild dat ik het toen niet kon.

En nog steeds bid ik elke avond naar u in mijn bed. Ik vertel mijn dag, en vraag hoe het met u gaat. Wetend dat u het goed heeft daar, en altijd naar mij zal kijken vanaf boven…

:frowning_face:!

Lieve opa,
Als ik dagelijks mijn dingen doe, denk ik weer aan u. Aan de nuchterheid bij kleine dingen. Heel vaak dacht u bij sommige mensen; ‘ach mens, maak je niet druk. Ga door’
Dat heb ik overgenomen. Of wanneer ik met u schaatsen zat te kijken en u vond dat ze het moeten kunnen. Mensen moeten niet gepusht worden, het talent zit in je of niet.
Of als ik een film kijk en denk ‘ach had ik ook kunnen verzinnen’ achteraf, vertel ik dat even later aan mama. En die zegt, ja dat zei mijn vader ook altijd.
haha dan moet ik lachen.
U blijft altijd in m’n hart. Rust zacht opa. U heeft moeite met tegen dierbaren zeggen dat u van ze houdt, maar ik hou van u. En u hoeft niets terug te zeggen, want ik weet het.
Liefs, uw kleindochter.

Als ik me bedenk dat jij niet eens bij mijn 16e verjaardag kan zijn, ga ik kapot van binnen.

Lief topic maar wel zielig :frowning_face:

up.

Wauw, dat liedje is echt heel erg mooi! :open_mouth: En wat erg dat je je vriendin bent verloren, heel veel sterkte <3

Opa,

het is echt nog steeds wennen. Wanneer we bij oma komen is het zo stil, en ik mis jouw naam nog steeds onderaan een verjaardagskaart. Het idee dat er alleen ‘oma’ onderstaat klopt gewoon niet. In mijn gedachten klopt het ook niet: ik heb het idee dat jij nog altijd gewoon hier bent, dat je misschien even boodschappen aan het doen bent of iets dergelijks. Dat je ieder moment terug kan komen. Ik weet dat het niet zo is, maar ik besef het me niet.
Opa, hoe jij tot op het eind grapjes hebt gemaakt, vind ik zo knap van je. Hoe jij me door mijn tranen heen toch nog aan het lachen maakte, was zo bijzonder. Sorry opa, dat ik zo snel weg was na het afscheid nemen. Het deed zo’n pijn om te weten dat als ik de kamer uitliep, ik jou nooit meer levend zou zien. Het liefst was ik gewoon bij je gebleven en je nog even hier willen houden, maar het deed je teveel pijn, dit was het beste.
Toch mis ik u nog steeds. Ik hoop dat je gelukkig bent nu, als sterretje, en dat je vanaf daar maar vaak genoeg om mijn onnozele fouten kunt lachen.
Ik geef om je opa, ik ben trots op je. Je bent mijn held.

Lieve M.

Waarom moest jij je vader achter aan? Ik begrijp het echt niet. Je was nog zo jong, 18 jaar. Jullie hadden het al moeilijk thuis, waarom moest jij er nog achteraan. Ik denk nog steeds welleens na over ons laatste gesprek via hyves. Je vroeg of het goed ging met mij, en daarna ging je gelijk weer, omdat je alleen maar even hoi wilde zeggen. We spraken elkaar niet vaak, maar toch houd ik nog steeds veel van je. Ik mis je elke dag. Als ik een engel of vlinder zie moet ik gelijk denken aan je vader en jou. Ik mis jullie echt in de familie.

Liefss.

Lieve lieve opa,

Ik mis je zo. Kun je echt niet nog heel even terug komen? Nog een paar jaartjes. Het is drie maanden geleden maar het went gewoon niet…

Lieve Nien,
Vandaag gehoord, veel te jong.
Ik ken je niet heel goed, maar de hele stad treurt om jou, mooi vrolijk lief spontaan eigenwijs meisje.
<3

Lieve oma,

eergisteren was het alweer 1 jaar geleden. Ik zal het nooit vergeten dat, toen ik je voor het laatst zag, je nog één keer tegen me zei: ‘‘ha vrouwke!’’
Waarschijnlijk herkende je me niet meer maar dat je nog zoiets zei, in die woorden, daar herkende ik je gelijk in en het betekende zo veel voor me. Ik kan het nog steeds niet hebben dat juist toen ik op kamers ging, nota bene 3 straten bij jou verderop, toen de ziekenhuisopname begon en daarna je laatste weken in het verzorgingstehuis. Ik had juist zo gehoopt dat, wanneer ik dichter bij jou zou wonen, ik vaker op bezoek zou kunnen komen en je zou kunnen helpen bij het boodschappen doen of lekker zeiken over het weer, de stad en de mensen. Oma, ik was laatst in die grote achtertuin bij jouw flatje gaan staan en heb gekeken naar waar jij woonde. Er woont nu iemand anders en dat is gewoon zo raar om te zien. Er stond geen vogelhuisje meer op het balkon, de Turkse tortels die je altijd voorzag van eten waren weg… Ik had de hond meegenomen en die herkende de ingang van jouw flatgebouwtje nog en stond enthousiast bij de deur om naar binnen te gaan. Hij snapte het niet goed toen ik verder liep dan de ingang, richting de tuin, en niet naar binnen ging.
Als ik nog één jaar met je gehad zou hebben, dan zou het zo anders zijn geweest… Ik ben zo verandert, ik had je dit zo graag willen laten zien. En nu is het te laat. De tijd kan niet meer terug.
Ik mis je. Maar ik hoop dat je bij je moeder, zussen en man bent, dat wilde je zo graag. Maar je wordt niet vergeten hier.

Waarom moest jij, de ware liefde van mijn zus, haar nu al verlaten?
Het ging net zo goed tussen jullie en jullie hadden nog een heel leven voor jullie.
En toen kwam die rotziekte opzetten en alles verpesten.
Ik kan me er elke dag weer druk om maken; waarom wordt dit mensen aangedaan?
Het heeft me ook laten zien hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn.
Het is nu nog maar een paar maanden geleden en je wordt zo erg gemist!
Zorg alsjeblieft goed voor mn zus en houd een oogje op haar…