Welke beslissing kan ik het beste nemen

Hey,

Ik heb vorig jaar in november een jongen leren kennen op zijn werk. Ik zag hem wekelijks, en we merkte beide dat het flirterig contact was. Sindsdien ben ik gaan zoeken op social media, en na een week of 4 heb ik hem toen gevonden.

Paar fotos geliked, geen reactie. Toen opeens kreeg ik een reactie op mijn foto: wie ben jij? x. En toen dacht ik, oke laat maar hij herkent me niet. 2 weken later stuurde hij opeens een vriendenverzoek, en ik was hem eigenlijk al lang vergeten. Ik schrok nogal en had het niet verwacht. Hij begon meteen leuk te praten over dat die wist wie ik was en dat die het leuk vond dat ik hem had gevonden.

Sindsdien hebben we elke dag gepraat. We vonden elkaar meteen leuk, eerste date gehad, tweede date, en het gevoel werd sterker, aan beide kanten. Ondertussen heb ik hem nog op zijn werk gezien. Ik had er een goed gevoel bij en ik wist dat dit iets kon worden.

Na die 2e keer afspreken, begon ik langzamerhand verschil te merken. We praatte minder, maar dat vond ik vrij logisch, het werd namelijk allemaal ‘normaal’ en we wisten dat het goed zat. Maar toch, de manier hoe hij eerst tegen me praatte, en nu, is heel anders.

Sinds kort weet ik waarom, hij heeft die week na de 2e keer afspreken allemaal gezeik gehad. Het gaat slecht op school, andere klas, schulden, druk, ga zo maar door. Ik snap dat dit lastig voor hem is, en we hebben hier ook best van discussies en ruzies over gehad, en laatst was het zo erg dat ik er echt een punt achter wilde zetten.

Toch blijven we steeds praten, het is nu al 5 weken geleden dat onze tweede date was, en we weten allebei nu niet hoe het verder moet. Over 2 weken spreken we weer af, maar zijn woorden zijn: door al dat gezeik (met school) heb ik mijn hoofd er nu niet bij en staat m’n hoofd niet naar een relatie, maar ik vind je wel leuk, ik voel wat voor je en ik zeg ook niet dat dit niks kan worden.

Woorden waar ik totaal gek van wordt. Ik wil niet als een hondje op hem wachten, en hij zegt ook niet dat dat moet, maar toch doe ik dat, omdat ik gevoelens heb. Aangezien het zo snel ging dat zijn gedrag omkeerde, kan het ook zijn dat die over een paar weken wel weer bijdraait…

Hij zegt dat het niet aan zijn gevoelens voor mij ligt, maar hij wil niet te snel zijn met een relatie en op dit moment staat zijn hoofd er even niet naar.

Ik ben zelf ook helemaal niet snel in dit soort dingen, en vind het vrij moeilijk om iemand te vertrouwen, maar ik ga hier bijna aan onderdoor.

Ik weet niet wat ik moet doen, tuurlijk wil ik hem zien en ik wil dat hij weer dat gevoel krijgt wat die na die 2 keer afspreken had, maar omdat we het allebei zo druk hebben en elkaar missen, reageren we dat op elkaar af en als we elkaar dan ook bijna niet zien is dat alleen maar frustrerender. Na al die ruzies en discussies praten we nog steeds, puur omdat we het wel willen…

Wat denken jullie dat ik het beste kan doen? Ermee kappen omdat dit me absoluut niet gelukkig maakt, of hem toch nog een kans geven…

Moeilijk… Ik zou hem vertellen hoe jij erover denkt, en dan ook zeker zeggen dat jij niet aan het lijntje gehouden wilt worden. Dus hij moet eens goed bekijken of zijn gezeik op school enzo het waard is om jou daarvoor te laten schieten.
Jij moet je humeur/tijd niet verspillen aan andermans problemen. Dat klinkt misschien heel cru, maar zolang het nog niets serieus is tussen jullie, kun je die keuze makkelijker maken. Succes :slightly_smiling_face:

Snap ik, ik hem heb ook de laatste tijd best vaak vertelt hoe ik hier in sta. En hij zegt dan dat die het begrijpt maar ik merk ook aan hem dat hij geen zin heeft om dan ook nog eens ruzie met mij er boven op te hebben. Ik wil hem niet tot last zijn, maar ik ga nu ook wel meer laten merken dat het nu of niet is…

Ik zou hem gewoon laten, maar hem wel het gevoel geven dat hij nog bij je terecht kan. Ik weet dat het moeilijk is maar soms moet je ook je trots een beetje opzij zetten, dit zijn namelijk van die tijden waarop je ziet of iemand voor je klaar staat of niet.
Het is begrijpelijk dat jij duidelijkheid wilt en ik zou zeggen: stel je nu gewoon op als vriend en vergeet het romantische voor heel even, tot hij er klaar voor is, want naar mijn idee wil hij het echt wel.

Eens met Stylo, ik denk dat hij naast zijn problemen even geen relatie wil aangaan, en dat snap ik wel.

Probeer ook zijn omstandigheden te begrijpen. Hij heeft het niet makkelijk. En hij is eerlijk want hij zegt: dat zegt niet dat het niks kan worden. Jullie voelen wat voor elkaar, waarom zou je dat opgeven? Denk aan je leuke dates terug, aan dat gevoel moet je denken als hem voor je ziet. Jij zou toch ook willen dat hij er voor jou is als jij het moeilijker hebt? Voorlopig is het beste om er voor hem te zijn als goede vriendin en de rest komt vanzelf wel, geloof me als ik dit zo lees komt het goed tussen jullie!

Dit begrijp ik, maar ik zeg niet dat ik het makkelijk heb. Ik heb ook genoeg aan mijn hoofd, maar toch wil ik hier wel voor gaan en laat ik het er niet onder lijden… En ik krijg het gevoel dat die mij niet als individu kan zien. Hij moet denken aan wat die voor mij voelt, dat is alles vind ik. Ik wil niet egoïstisch zijn maar dat kan toch? Dat is toch alles waar het om gaat?