[Weer iemand met een verhaal, nog zonder titel]

Ik ben begonnen aan een verhaal. Ik heb nog maar twee stukjes geschreven, maar ik schrijf elke avond een stuk bij. Dus er komt wel maar één stuk per dag. (In ieder geval, als jullie het verder willen lezen).

[i]Het was anders dit keer. Totaal anders. Hij was ook anders. Speciaal. Maar nu? Nu ben ik hem kwijt. Eindelijk mijn soulmate gevonden, gaat hij weg! Op kamers. Aan de andere kant van Nederland. Althans, zo voelt het. Oké, overdrijven is ook een vak, maar Eindhoven en Amsterdam liggen best ver uit elkaar, toch? Vooral als je bedenkt dat hij eerst in de straat achter me woonde. Het is op zich best te doen met de trein. Maar hij zal me vergeten. Hij zal op een beeldschoon meisje met enorme memmen vallen. Aangezien er op de plek waar mijn mennen horen te zitten twee erwtjes zitten, kan ik niet tegen dit meisje op. En wat moet ik dan? Ik eindig vast als oude vrijster. En als ik doodga komt er: ‘Gedumpt voor beeldschoon meisje met enorme memmen,’ te staan. Zou dat kunnen? Memmen op een grafsteen laten zetten. Dan wordt er al heel wat meer gelachen op het kerkhof. Niet dat dat gepast is, maar…

Jezus, jullie zullen nu wel denken! Maargoed. Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Nicole, maar noem me maar Nic. Zestien jaar oud (met het uiterlijk van een twaalfjarige), hopeloos verliefd en een beetje apart. Niet in kleding of muzieksmaak. Nee, maar mijn gedachtegang en opvattingen. Ze zijn, zoals mijn oma dat mooi subtiel onder woorden bracht, verontrustend en een tikkeltje prettig gestoord. Maar ja, helaas wordt het niet altijd zo gezien.
O, voordat ik het vergeet. Ik heb een heel lief vriendje, Sem genaamd. Althans, nog wel.[/i]

En het tweede deel.

[i]Als ik wakker word krijg ik meteen een hol gevoel in mijn maag. Het is nog zomervakantie, maar Sem is al naar zijn kamer. Hij wilde wennen zei hij. Pff, wennen, my ass. Hij moet bij mij blijven. Niet met één van zijn vrienden naar Amsterdam emigreren.
Ineens trilt mijn mobiel. Een sms, van Sem! Ik klik op openen en lees zijn bericht.

[/i]Schat, het is super hier! Nog wel een rotzooi. Kom overmorgen nog even terug naar Ehv. Mis je! Kus.[i]

Pff, smeerlap! Dit kan hij echt niet maken. Overmorgen pas komen. Wat een idioot! Het is wel verbazingwekkend hoe dol je op idioten kunt zijn. Ik lees zijn sms nog drie keer over (het ‘Mis je!’ gedeelte vijf tot tien keer) en doe het stekkertje van mijn oplader in mijn mobiel. Kutding, alweer bijna leeg!
Opeens gooit mijn moeder de deur van mijn kamer open. Ze kijkt me met een kwaad gezicht aan. ‘Nicole! Wat hebben we afgesproken over telefoontjes met je vader?’ Ik kijk haar geschrokken aan. ‘Nou, jongedame, ik vraag je wat!’
In ons huis is het streng verboden over mijn vader te praten. Op contact hebben met hem, staat dus minstens de doodstraf. Een schrikbarend beeld van mijn moeder die mij in stukje hakt met een botte bijl verschijnt aan de binnenkant van mijn ogen. Ineens herinner ik me dat ik nog steeds geen antwoord heb gegeven. ‘Euh, sorry mam,’ stamel ik. Mijn moeder, die nog steeds in brand lijkt te staan, komt naar mij toegelopen. Ze trekt de stekker uit mijn mobiel en stopt het mobieltje in haar zak. ‘Zo, die zie je voorlopig niet meer terug!’ Ik kijk beduusd hoe mijn moeder mijn kamer uit stampt en de deur achter zich dicht gooit. Ik snap er niets van. Ik had papa toch met de huistelefoon gebeld?

[/i]

Je schrijft echt heel erg goed!

& Ik heet ook Nicole =)

LEUUUK !
IK WIL ZEKER VERDER LEZEN…

Leuk! Ik wil ook wel meer lezen

Kan je nu er al wat opzetten?:stuck_out_tongue:

Haha, bedankt voor de reacties. Ik schrijf vanavond in bed weer een nieuwe. Dan zet ik m morgen erop. Als ik een A4 schrijf is het wel maar een klein stukje als ik het type. Maarja, misschien schrijf ik wel wat meer vanavond.

amai, mooi, en herkenbaar, dat van dat smsje herken ik zelfs in mijn dagelijks leven :d

mooooie geschreven !!!

Gisteravond heb ik even wat meer geschreven. Twee A4.

[i]Als ik even later beneden kom, zit mijn moeder op de bank. Ik zie dat ze gehuild heeft. Haar mascara is uitgelopen en haar ogen zijn rood. Ze kijkt me bedroefd aan. ‘Ik haat hem Nic,’ fluistert ze. ‘Ik haat hem, maar ik mis hem zo.’ Ik plof naast haar neer op de bank en sla een arm om haar schouders. Zo zitten we een tijdje. We praten niet. Dan laat ik haar los en kijk haar aan. ‘Mam, het is papa. Mijn vader. Ja, ik haat hem ook. Nouja, niet hem, maar wat hij gedaan heeft. Maar ik hou ook van hem mam.’ Haar ogen staan droevig en ik zie dat het huilen haar nader staat dan het lachen. ‘Ik had het kunnen weten,’ antwoord ze. ‘Ik had het allemaal aan kunnen zien komen. Zijn vergaderingen. Altijd laat thuis en soms zelfs de hele nacht weg. In hemelsnaam! Zijn secretaresse! Dat hoor je alleen in slechte dramafilms te zien.’ Ik denk na. Ze heeft gelijk, maar aan de andere kant begint ons leven al sterk op een slechte dramafilm te lijken sinds dan ik kan lopen en praten. Mijn moeder en ik zijn gewoon gemaakt voor ongeluk. Ik begin er al aardig aan te wennen, maar mijn moeder wil het niet onder ogen zien.
Ik kijk naar haar. Ze is mooi. Haar lange blonde krullen, die ik helaas niet geërfd heb, komen ongeveer tot haar middel. Haar heldere blauwe ogen en haar kuiltjes als ze lacht, maken haar ondeugend en vrolijk. Zelfs in deze staat glinsteren haar ogen nog. Alhoewel, dat kan ook door de tranen komen.
Ik zucht. Had ik maar haar genen geërfd als het om uiterlijk ging in plaats van dat ongeluk. Dan zou mijn leven er in ieder geval wat zonniger uitzien.

Dan gaat de bel. Ik kijk naar mijn moeder en besluit zelf maar open te doen. Ik denk niet dat het een goed idee is om haar behuilde gezicht aan de buitenwereld te tonen. Ik sta op en loop naar de voordeur. Als ik open doe, zie ik een onbekende man staan. Hij glimlacht naar me en ik kijk hem vragend aan. Hij ziet er netjes uit. Zijn Hugo Boss pak en schoenen van Italiaans leer verraden zijn rijkdom. Ook heeft hij een koffertje bij zich. Zijn gezicht staat vrolijk en hij heeft donkere haren, maar hele lichte groenblauwe ogen. Op zich ziet hij er niet verkeerde uit.
‘Is je moeder ook thuis?’ vraagt hij. Ik kijk hem aan. Gatver, niet weer zo’n vent die mijn moeder probeert te versieren. ‘Ja,’ antwoord ik. ‘Maar ze is op het moment druk bezig. Waarvoor heeft u haar nodig? Moet ik iets doorgeven?’ Trots op mijn eigen beleefdheid kijk ik hem verwachtingsvol aan. ‘Euh, ik zou haar toch even willen spreken. Ik ben een collega en heb papieren voor haar.’ Met tegenzin doe ik de deur verder open, zodat hij erlangs kan. Mijn moeder is advocate, dus het zal wel belangrijk zijn.
Als de man mijn moeders behuilde gezicht ziet sprint hij meteen naar haar toe. ‘Chris, wat is er gebeurd?’ vraagt hij overdreven bezorgd. Chris? Chris?! Noemde die gast mijn moeder nou Chris? Niemand noemt mijn moeder zo en al zeker haar collega’s niet. Ze noemen haar allemaal netjes Christine. Zelfs haar beste vriendinnen. Vol afschuw kijk ik hoe de overbezorgde rijke vent haar in zijn armen neemt. Duw hem dan weg, mam! Duw hem weg! Maar ze doet niks. Ze begint weer te huilen. Ik snap er echt niets van. Eerst vertelt ze me dat ze papa zo mist en dan huilt ze uit op de schouder van een man die haar Chris noemt.[/i]

Niemand meer?

Leuk!! :grinning:

jahwel, egt super, dus verder pliesss :relieved:

je schrijft echt VET !!! :slightly_smiling_face: :slightly_smiling_face: :slightly_smiling_face:

verder :grinning:

VERDER

Leuk! Verder :slightly_smiling_face:

Okay, sorry dat het zolang duurde, maar ik heb testweek. Aangezien ik nu ziek ben, dacht ik dat ik er wel een stukje aan kon typen :wink:.
[i]
4.
Ik zit op mijn kamer met de deur op slot als er op de deur wordt geklopt. ‘Wat?!’ antwoord ik chagrijnig. ‘Ik ben het Nicole! Doe eens open.’ Shit, mijn moeder haat het als ik de deur op slot doe. Nou ja, eigen schuld. Zij laat één of andere gladjanus haar troosten. Ik sta op en loop naar de deur. Als ik de sleutel opdraai doet mijn moeder de deur direct open. ‘Dat was Mark, lieverd. Iemand van het werk. Sorry, dat ik hem niet even aan je voorstelde.’ Ze heeft de uitgelopen mascara van haar gezicht geveegd en ze ziet er weer even jong als anders uit. Ze glimlacht naar me. Bah, waarom heb ik zo’n zwak voor het lieve gezicht van mijn doodeigen moeder? Ik doe een stap achteruit en ze loopt verder naar binnen. Op dat moment zie ik dat gladjanus Mark achter haar staat. Gatver! Hij komt mijn kamer niet in! Net voor zijn neus gooi in de deur dicht. Mijn moeder kijkt verbaasd op en kijkt me dan boos aan. ‘Nicole! Waarom doe je dat nou weer?!’ ‘Er komt bij mij echt niet één of andere gek binnen die je gewoon het bed in wilt lullen!’ reageer ik boos. Oeps, nu is mijn moeder echt kwaad. ‘Zo praat je niet over mijn collega’s en vrienden Nic! Ben je helemaal gek geworden?!’ Ondertussen is gladjanus Mark binnen gekomen en kijkt een beetje ongemakkelijk naar het tafereel. Ja, kijk maar! Zie wat je gedaan hebt? Ik kijk hem dreigend aan. Zijn lichte ogen kijken mij beduusd aan. Toch zie ik even een hatelijke glans. Ik trek een wenkbrauw omhoog en richt me weer tot mijn moeder die nog steeds als een wilde baviaan naar me staat te schreeuwen en gebaren. Bah, ik wou dat Sem hier was. Die wist wel wat ik moest doen. Dat weet hij namelijk altijd. Ineens heb ik door dat ik niet eens naar mijn moeder luister en schakel mijn gedachte even uit. ‘Nic! Kijk me aan als ik tegen je praat.’ Schijnbaar was ik ergens naar een punt naast mijn moeders hoofd blijven staren. Ik kijk haar weer in haar ogen. ‘Mam, ik ben het zo zat weet je dat? Eerst lig je te janken dat je papa mist en dan laat je weer vreemde mannen binnen die je vervolgens net zo hard dumpen.’ Mijn moeder kijkt me aan met een mengeling van woede, verdriet en haat. Ze draait zich om, pakt Mark bij zijn arm, en lopen zo samen mijn deur uit. Ze trekt de deur met een klap achter zich dicht.
Ik plof op mijn bed neer en ga op mijn rug liggen. Bah, ik haat dit. Altijd die mannen hier. Mijn moeder leert het echt nooit. Ze houdt nog steeds van mijn vader, dat is duidelijk. Maar telkens moet ze weer met ‘een nieuwe vlam’ aankomen. Ik zucht, sta weer op en loop naar mijn laptop. Even kijken of er iemand online is. Als ik msn opgestart heb, zie ik dat Sem online is. Yes! Ik zal hem eens even het verhaal vertellen. Hij staat vast en zeker voor mij. Ik zet mijn status op online en Sem begint meteen te praten.

Sem [L] zegt:
Schatje!
Nicole Semiloveyou! zegt:
Hee! Hoe is het nu daar?
Sem [L] zegt:
Ja, goed. Hoe is het met jou? Mis je me al :wink:?
Nicole Semiloveyou! zegt:
Pff, slecht. En ik mis je zo erg!
Sem [L] zegt:
Awww, zielig meisje! Ik mis jou ook hoor. Maar wat is er gebeurd dan?
Nicole Semiloveyou! zegt:
Ja, mijn moeder weer. Er is hier één of andere gladjanus (Mark genaamd) en die probeert mijn moeder het bed in te lullen. Mijn moeder moest weer huilen om mijn vader toen die kerel aan de deur kwam. Even later vliegt hij haar om de hals om haar te troosten. Idioot.
Sem [L] zegt:
Misschien is dit alleen maar fijn voor je moeder Nic. Dan heeft ze iemand die haar kan troosten.

Wat? Dit meen je niet. Staat Sem nou serieus voor gladjanus Mark en mijn moeder? Hij is gek! Waarom begrijpt niemand mij.

Sem [L] zegt:
Nic? Ben je er nog?

Pff, nee. Toch type ik even later weer terug.

Nicole Semiloveyou! zegt:
Hoe kan je nou voor hun staan? Je weet toch hoe die kerels zijn. En ik moet dan altijd weer zien hoe mijn moeders hart voor de 100ste keer gebroken wordt. Dan moet ik haar weer troosten en alles in huis doen. Gaat ze weer dagen in bed liggen en chocola eten. Voor de rest, voert ze niks meer uit!
Sem [L] zegt:
Niet boos worden Nic. Ik dacht alleen maar dat het fijn is voor je moeder ook iemand anders te hebben dan haar eigen dochter.
Nicole Semiloveyou! zegt:
Ben ik niet goed genoeg dan!?
Sem [L] zegt:
Nic! Doe niet zo raar! Je weet best wat ik bedoel. Ik kom overmorgen naar je toe en dan praten we erover. Ik moet nog wat dozen uitpakken en dan ga ik met Max even naar een cafeetje. Spreek je later gekwijf. Ik hou van je! (K)
Nicole Semiloveyou! zegt:
Pff, het is al goed. Tot overmorgen! (L)

Als zelfs Sem mij niet begrijpt. Wie begrijpt mij dan wel?
[/i]

Aaah heel erg leuk! :slightly_smiling_face:

Verder of stoppen?