Weer een heerlijk zeurtopic :')

Nou oke, ik voel me de laatste tijd gewoon echt kut! Ik ben sinds een tijdje weer begonnen met snijden, en hoe graag ik er ook vanaf wil, het lukt me maar niet. Ik heb zowat elke dag ruzie met mijn moeder waarbij ik te horen krijg dat ik een kutkind ben, dat ik dom en stom ben, meestal is alles mijn fout en het is nooit goed. Ze zei dastraks wel tegen mij dat ik het niet moet onthouden. Maar als je het zovaak te horen krijgt ga je het geloven.

Nu heb ik last van mijn maag, en ik ben zo als ik ergens last van heb merk je het aan me. En nu krijg ik dus de hele dag te horen ‘ja ik hoef er toch geen last van te hebben dat jij pijn hebt.’ En het word me verweten dat het net voor het weekend zo erg word. Net alsof ik daar wat aan kan doen =.=

Kort gezegd, het gaat gewoon niet zo goed met me en dat weet ze heel goed. Het is nu ook nog eens uit met mijn vriend, nouja niet helemaal uit maar ik weet niet wat ik wil, of ik verder wil of niet. Waardoor ik daar dus ook veel mee bezig ben. Ik slaap slecht door dit alles en ik ben het gewoon helemaal zat. Soms als het echt kut gaat zit ik al te bedenken hoe ik wil dat mijn begrafenis word, niet zozeer omdat ik dood wil, maar omdat het me gewoon beter lijkt voor de weinige mensen om me heen.

Mijn vader die ik niet meer spreek was er laatst even om wat geld te brengen. Een van de eerste dingen die hij zei was dat ik af moet vallen… Hij weet natuurlijk ook niet dat ik er zo mee zit, maar het doet me wel pijn.

Ik zie mijn leven gewoon niet meer zitten, mensen zeggen vaak ‘er is altijd licht aan het eind van de tunnel’ maar ik heb het gevoel dat de tunnel aan het eind afgesloten is.

Zo dat is er even uit en het voelt wel wat beter, bedankt als jullie het gelezen hebben :’)

sterkte !

awh ): sterkte!

Dankjewel <3

Heel veel sterkte!

Misschien kan je proberen om hulp te zoeken, want het is zo’n zonde om te snijden! Je verlicht alleen maar even de pijn, maar het lost niets op.
Therapie in je eentje, of met je moeder erbij. Maar ik weet natuurlijk niet of je moeder aan zoiets mee wil werken…?

Heel veel sterkte en ik weet dat het cliché is, maar tijd heelt alles ! :sob::muscle:

Ik ben wel eens met mijn moeder naar de psychiater geweest, maar dat heeft niks geholpen. Mijn moeder komt nu nog bij haar, maar ik ga er liever niet heen. Ik vertrouw er niet op dat ze niks tegen mijn moeder zegt ondanks haar zwijgplicht.

sterkte, ik hoop dat alles goed komt!

misschien is gezinstherapie iets? dat zou de sfeer in huis kunnen verbeteren (denk ik, ik heb het nog nooit gehad)
maar veel sterkte iig!

Heel veel sterkte!

Opzich is de sfeer niet zo slecht, maar als ze één ding merkt wat niet goed gedaan is, krijg ik meteen alles wat fout ging van de afgelopen dagen over me heen.

Heel veel sterkte! Ik hoop dat je jezelf erdoor kunt slaan!

(En waarom vertrouw je die psychiater niet? Zwijgplicht is, normaal toch, echt zwijgplicht!)

misschien kun je naar een andere psychiater als je moeder, zodat ze je moeder helemaal niet kent dus jij er wel gewoon open over kan praten zonder dat ze de kans heeft het aan je moeder te zeggen? sterkte!!
een mooi zinnetje, misschien helpt het je :
every time you think of giving up, remember why you held on so long :kissing:

geniet van de dagen die goed zijn
en laat de slechte dagen de goeie niet verpesten :frowning_face:

you can do it girl!

kan je niet eens met je moeder praten over dat je er zo mee zit dat zij je zo noemt?

& de band met de vader (ik weet niet waardoor die slecht is natuurlijk), kan je die niet versterken? ;O

Nouja hij wil wel, maar hij heeft zijn kans gehad. Voorlopig hoeft dat nog niet van mij.

als je je kut voelt moet je je hand uit je broek halen
hahahah nee sorry sterkte ik weet hoe het voelt , kheb die dingen ook meegemaakt… probeer afleiding te zoeken, te praten met mensen en als het kan kun je je moeder proberen te vertellen hoe je je voelt

Sterkte! Ik lees net dat je niet echt een goede band hebt met je vader en dat hij daar (voorlopig) ook geen kans meer op heeft, maar misschien kan je toch tegen je vader zeggen hoe je je voelt?

Met mijn vader valt niet echt te praten, hij is net als ik geen prater. Dus dat zal sowieso niet goed gaan :’)

Ik ken het probleem :’’) Ik weet trouwens precies hoe je je voelt, de laatste tijd (daarmee bedoel ik meer dan een half jaar) heb ik echt nergens zin in en ben ‘‘bang’’ om ergens naar toe te gaan maar ik zal je dat verhaal maar besparen aangezien het jouw topic is :stuck_out_tongue:

Iig veel sterkte! Ik hoop dat je misschien andere familieleden hebt of leuke kennissen en vriendinnen die je een beetje steunen.

heel veel sterkte