Weer contact opnemen

Hoi allemaal,

Sinds een aantal maanden heb ik wat met een jongen gehad. Het begon als ‘voor de leuk’ en werd daarna toch wel serieuzer. Het is voor een hele korte periode even klaar geweest (nog geen week) en daarna werd het echt alleen maar beter tussen ons. We sliepen vaak samen en hadden beide ook toegegeven dat we erg verliefd waren. Ik was echt super verliefd (voor het eerst, ondanks meerdere relaties) en als we samen waren was het altijd gewoon fijn en goed tussen ons. We hadden afgesproken alles lekker op ons eigen tempo te doen en niets aan te trekken van wat anderen daarvan vonden. We hebben namelijk beide in vorige relaties meegemaakt dat het ‘leuk vinden’ verdwijnt zodra er een stempel op werd gedrukt. We wilden alles gewoon lekker vanzelf laten gaan.

Tot drie weken geleden, we kregen ruzie door mijn schuld. Ik werd boos om iets wat eigenlijk helemaal nergens om ging en deze ruzie escaleerde heel erg. We zagen elkaar twee weken niet en spraken alleen via whatsapp. Ik heb toen gevraagd of hij wilde praten en toen we dat deden heeft hij gezegd dat hij het voor zichzelf al had afgesloten. Dit kwam voor mij echt als een bizarre klap. De dag voordat we ruzie kregen had hij nog gezegd dat hij super gelukkig was met mij en hadden we plannen gemaakt om samen een weekendje weg te gaan. Ik heb gevraagd of hij het nog een kans wilde geven, met het idee in mijn achterhoofd dat hij dit niet meer wilde door de ruzie. Uiteindelijk na het er echt uit te moeten hebben getrokken, kwam de echte reden naar boven. Door de ruzie werd het voor hem heel duidelijk hoe dicht we bij een relatie zaten en dat had hem afgeschrokken. Hij zag zichzelf dit nog niet doen…

Ik kon dat echt niet begrijpen omdat het hele idee van serieus daten bij hem vandaan kwam en hij kort daarvoor nog huilend voor me stond omdat hij me niet kwijt wilde. Ook deze avond moest hij huilen, hij zei dat hij het wel wilde maar het voor zichzelf niet kon.

Dit maakte het voor mij alleen maar erger omdat in mijn ogen alles perfect was en hij het dus wel wil maar het door angst toch niet laat gebeuren.

Ik weet het niet zeker en wil daarom geen conclusies trekken maar ik heb het idee dat deze bindingsangst te maken heeft met zijn verleden, op erg jonge leeftijd is zijn moeder weg gegaan om er met iemand anders vandoor te gaan en naar het buitenland te verhuizen.

De ruzie is drie weken geleden en dit laatste gesprek iets meer dan een week. Het gemis wordt met de dag erger en ik kan me er niet bij neerleggen dat zoiets moois ineens eindigt hierdoor.

Nu vraag ik me af, denken jullie dat ik contact met hem kan opnemen? We hebben in de tussentijd 0 contact gehad, zijn elkaar alleen 1 keer tegengekomen en toen zei hij geen woord tegen me. Ik wil het liefst vragen hoe het nu met hem gaat en of hij nog steeds achter zijn besluit staat. Maar ik wil liever niet m’n eigen hart breken door dit te vragen als er 0,0 kans is dat hij dit nog wil. Door al het nadenken hierover heb ik het idee dat ik zelf niet meer zo helder denk.

Misschien handig om erbij te zeggen: hij praat super moeilijk over gevoelens, maar deed dit bij mij al meer dan bij wie dan ook. Bevestiging hiervan heb ik ook gehad van zijn vrienden. Hij zei dingen tegen me als: ik ben nog nooit zo intiem met iemand geweest, ook niet in bed zegmaar :’) en dat hij nog nooit zo eerlijk tegenover iemand is geweest. Waardoor ik eigenlijk nog minder begrijp waarom hij dit alles zo plots allemaal opgeeft.

Denken jullie dat ik nu of over een weekje ongeveer een gesprek met hem (op whatsapp) kan aangaan om even te vragen hoe het gaat, en mocht hij hier positief op reageren (dus überhaupt reageren) dan vragen of hij nog achter zijn besluit staat? Ik zie hem namelijk nooit uit zichzelf meer een gesprek beginnen, hij duwt alles gewoon weg en kropt het op.

Sorry voor dit super lange verhaal maar ik ben echt ten einde raad. Het voelt niet als het einde en ik wil ook niet dat het het einde is…

Liefs,

ik denk dat je na een weekje wel een gesprek met hem kan beginnen, dan heb je het even rust gegeven…