"We need to talk..."

Hi iedereen

Ik weet echt niet wat ik moet doen dus raadpleeg ik jullie :slightly_smiling_face:

de situatie:

In de krokusvakantie ben ik naar Griekenland geweest met een groep van mijn school.
Heel veel vrienden waren mee. Tussen een vriend en mij klikte het heel goed. Het was echt een zalige vakantie. Op het einde van de reis hadden we een relatie. 3 weken daarna ging het echt geweldig tussen ons, we konden over alles praten, lachten met alles enzo, maar daarna niet meer hij was afstandelijker, raakte me minder aan. Het was dan bijna paasvakantie en ik wist dat ik hem 2 weken niet ging zien omdat hij zoveel op kamp was. We hadden zelf niet eens afscheid kunnen nemen. Gewoon vlug een kus op de mond en hij was weg. Ik wist dat hij een paar avonden thuis zou zijn ( maar niet lang genoeg om af te spreken) en verlangde naar die avonden, omdat ik hem dan pas kon bereiken, want op die kampen had hij geen zijn gsm niet mee. Deze gesprekken waren ook al afstandelijk en ik moest altijd eerst sturen…
2 dage gelede had ik hem gevraagd of we de maandag (de enige dag dat hij vrij is) konden afspreken. Hij zei dat hij wel kon komen maar niet lang, gewoon om eens te praten. Ik maakte er een grapje van (want normaal doen we dit de hele tijd) en zei"ja ja praten :p" en toen zei hij heel serieus “jaa prate, we need to talk…”
Ik flipte helemaal, direct vroeg ik “bedoel je het gesprek…” “?” Wrm?" en toen ging hij offline ik heb hem nu al 2 dage niet gesprokne.
Ik heb alles aan mijn vriendin verteld en ze zegt ook dat het er niet goed uit ziet. Ze vond het ook raar dat hij gewoon offline ging. Dus heb ik hem nog een sms gestuurd, maar daar reageert hij natuurlijk ook niet op. Ik vroeg hem wat er nu eigenlijk aan de hand is en dat ik het snap dat hij dit niet over sms/internet wou doen, maar dat ik het toch wil weten.

Mijn vraag is nu: moet ik hem met gerust laten zodat hij het me maandag allemaal kan vertellen? of moet ik blijven aandringen? Ik weet echt niet of ik een face-to-face confrontatie ga aankunnen. Daarnet heb ik het mijn moeder verteld en toen ben ik helemaal in huilen uitgebarsten…
Ik weet echt niet wat ik moet doen…

Bedankt voor je hulp.

Dit is er dus gebeurd:

Nog laat heeft hij eindelijk geantwoord. Hij zei dat hij geen bereik had op de plaats waar hij naartoe was. Hij was nog bij zijn oma maar ging nog na het eten afkomen. Toen was het ondertussen al acht uur en ik maar proberen leren voor bio…
We spraken af op een plein achter men huis , een plaats waar we elkaar nog eens veel gezoend gehad hebben…
Toen ik daar aankwam zag ik hem eerst niet zitten, hij was gelukkig niet op de plaats gaan zitten waar we gezoend hadden.
Hij vroeg me eerst hoe men vakantie was gegaan en wat ik allemaal gedaan had. Ik begon te praten maar men stem brak.
Stilte.
Hoe was jou vakantie vroeg ik dan uiteindelijk.
Ja goed.
Stilte.
Ik moest er zelf naar vragen waarom hij nu eigenlijk wou praten.
Jaa, eumh, das moeilijk om uit te leggen zei hij.
Je weet wel waarom ik wil praten toch? vroeg hij nog.
Ja om het uit te maken zeker
Weer stilte.
Was het al van in voor de vakantie vroeg ik.
Nee van in de vakantie.
Ik wil wel vrienden blijven zei hij.
Ja ma da zal nu een beetje moeilijk zijn.
Stilte.
Hij haalde zijn portemonnee uit en gaf mij het geld dat hij me nog schuldig was.
Daar ben ik veel mee dacht ik.
Hij vroeg ook de hele tijd of het wel ging, want hij had blijkbaar verwacht dat ik ging huilen, maar het lukte echt niet bij hem.
Hij wreef me nog op de rug en trok me nog effjes naar zich toe. Ik kon het niet laten om mijn hoofd op zijn schouder te leggen. Het voelde gewoon goed.
Maar ik wist dat ik het moest loslaten dus zette ik me weer recht.
Hier blijven zitten heeft ook geen zin.
Stilte.
Na een paar minuten zei ik tot morge en ben ik weg gegaan.
Thuis ben ik in elkaar gestort. Ik wist nog steeds niets.
Hij had gezegd dat hij er altijd voor me is en dat ik hem altijd mocht smsen als ik nog vrage had.
Dat heb ik dus gedaan.
Ik vroeg of het aan mij lag.
Nee het lag aan hem zei hij. De vakantie was gewoon te lang en hij was zijn gevoel voor mij kwijtgeraakt.
Ik vroeg kan dat niet terugkomen. Als je mij weer wat meer ziet?
Dat is nog nooit gebeurd antwoorde hij.
Hij probeerde me nog wat te troosten maar ik heb hem wel duidelijk gemaakt dat hij me pijn heeft gedaan.
Maar ik heb hem wel gezegd dat ik het vrienden zijn wil proberen.
Want praten met hem voelde zo goed ook al ging het over dat onderwerp.

Dankje allemaal voor de steun !

In elk geval een knuffel voor jou! :sob::muscle:
Snap helemaal hoe rot je je voelt…
Ik zal inderdaad tot maandag wachten als ik jou was.
Hij heeft die smsjes van jou, dus als hij het nodig vindt om contact te zoeken, doet hij dat echt wel. Nog meer berichtjes sturen heeft denk ik geen nut!

sterkte!

Ik zou het even laten rusten en wachten tot maandag. Aandringen zal niet werken, dat zorgt juist voor irritatie. Misschien heeft hij twijfels gekregen, op vakanties is alles altijd leuker, maar dat betekent niet gelijk dat het voorbij is ofzo. Dus nergens vanuit gaan totdat je hem weer ziet maandag.

Mee eens inderdaad! De face2face confrontatie zul je echt aan moeten gaan en als je al die weken hebt kunnen lachen, huilen etc. met hem, dan is het belangrijk dat je deze confrontatie ook aangaat.
Succes maandag!

Oké
Dankje iedereen!

Ben het helemaal eens met de citaten hierboven
Ik wens je veel sterkte in ieder geval x

Veel succes & sterkte vandaag!

Het is nu al bijna half drie en hij heeft nog altijd niets van zich laten weten!
Is dit nog normaal ?
Sorry maar ik ben nu echt gefrustreerd.

Jeej ! toch niet de enige… :frowning_face:

Ik vind het echt heel rot voor je, :sob::muscle:
Als ik jou was zou ik even afwachten tot maandag en horen wat hij te zeggen heeft. Zo’n confrontatie is moeilijk, maar je hoeft niets te zeggen, alleen luisteren.

Nog altijd niets…
Urgh da wachten maakt mij zot !! :frowning_face:

Oww ik voel zo met je mee. Wat ik heb gedaan is hem overgehaald om het via app te vertellen, omdat ik wist dat ik het niet in rl aan zou kunnen (en toen heb ik zelfs nog een hele dag gehuild… :flushed: ) Dus het hangt er vanaf of je bij hem durft te huilen… Of dat je misschien nu het kan verwerken en dat je er maandag goed op reageert.

en…?

Echt supervervelend voor je, ik hoop op het beste!

heeee, ik weet echt niet meer wat ik met hem moet…[color=rgb(51, 51, 51)][font=Helvetica Neue]Wordt een lang verhaal, maar daar gaan we. Ik ontmoette hem in de brugklas (zit nu in de 3e) en hij vond me al meteen leuk. Ik vond hem toen totaal niet leuk, ik vond hem zelfs beetje creepy… Hij begon me steeds te appe en tegen me te praten en we begonnen elkaar steeds beter te leren kennen, ik kon met hem over alles praten. Maar toch was ik niet verliefd op hem, maar hij was wel heel speciaal voor me omdat ik gewoon een band met hem had wat ik nog nooit met iemand heb gehad. na een tijdje kwam ik erachter dat hij rookte terwijl hij me vertelt had dat hij dat niet deed, daar was ik boos over en wilde geen contact met hem. na een paar maanden begon ik hem te missen en probeerde weer contact te zoeken, dat lukte. we begonnen weer veel te praten elke dag tot laat in de nacht. ik begon langzamerhand wat voor hem te voelen, maar ik was bang dat hij weer dingen achterhield of over dingen zou liegen. Toch na een paar maanden kregen we verkering. de eerste maanden waren echt perfect, hij wilde heel graag bij me zijn en was heel lief. ik haatte roken en we kregen er vaker kleine ruzies over (achteraf vind ik dat ik er niet zo’n probleem van had moeten maken, maarja). Steeds vaker kregen we ruzie over van alles, we vonden allebei dat het moest ophouden, maar we wilden het allebei eigenlijk niet uitmaken. toch na een tijdje heeft hij het uitgemaakt. hij had daar spijt van en paar dagen erna hadden we het weer. dat ging 1 week goed, maar toen we bij een feestje waren ging het mis, met dat feestje mocht je op elkaar tekenen en ik zat helemaal vol. hij zag dat en dacht meteen dat jongens dat allemaal hadden gedaan en was heel boos. toen ging hij steeds ergens anders staan. toen ik naar huis moest vroeg ik of hij meeging (hij zou bij me blijven slapen) maar hij zei nee, ik wilde toch graag dat hij mee ging om het uit te praten en gewoon weer gezellig samen zijn. maar hij zei steeds nee, ik begon te huilen en hij schreeuwde dat ik weg moest gaan, dus toen was het heel duidelijk en ben ik huilend weggegaan. toen realiseerde ik me dat het beter is dat ik het uitmaakte en dat deed ik ook de volgende dag. na een paar weken begon hij weer contact te zoeken en zei die dat hij me miste enz. ik miste hem ook dus ik zei dat, toen was het weer zoals vroeger alsof we weer samen waren maar dat waren we niet, hij moest toen naar huis. de volgende dag vroeg ik hoe we verder moesten en toen zei hij dat hij het niet wist. en zo gaat het al de hele tijd. ongeveeer een half jaar lang. ik weet niet meer wat ik met hem moet. hij had paar weken een vriendin, maar hij is toen met mij vreemdgegaan… en toen zei hij weer de volgende dag dat hij het niet wist… 1 week later heeft hij me rond half 1 's nachts opgebeld dat hij graag met me wilde praten, ik zei dat het laat was. maar hij wilde heel graag , ik kreeg zelfs zijn moeder aan de telefoon dat hij heel graag met me wilde praten… dus ik ging maar. toen ik er was vertelde hij hoeveel hij van me hield en dat onze relaties veel problemen en ruzies hadden, maar dat dat juist betekent dat we veel om elkaar gaven. nu een paar dagen geleden heb ik gevraagd of hij wilde praten en dat wilde hij wel, ik heb hem toen gezegd dat ik duidelijkheid wil. maar er werd meer geknuffeld dan gepraat. op het einde zei hij dat we dan een andere keer het écht moeten uitpraten. ik weet echt niet meer wat ik moet doen. ik heb zo vaak geprobeerd hem uit m’n hoofd te zetten maar dat lukt niet. als ik denk dat ik hem uit m’n hoofd heb dan gebeurt er weer wat… maar het liefste zou ik het nog steeds met hem willen proberen… hoe dom het ook van me is, maar ik hou echt van hem.

Nog laat heeft hij eindelijk geantwoord. Hij zei dat hij geen bereik had op de plaats waar hij naartoe was. Hij was nog bij zijn oma maar ging nog na het eten afkomen. Toen was het ondertussen al acht uur en ik maar proberen leren voor bio…
We spraken af op een plein achter men huis , een plaats waar we elkaar nog eens veel gezoend gehad hebben…
Toen ik daar aankwam zag ik hem eerst niet zitten, hij was gelukkig niet op de plaats gaan zitten waar we gezoend hadden.
Hij vroeg me eerst hoe men vakantie was gegaan en wat ik allemaal gedaan had. Ik begon te praten maar men stem brak.
Stilte.
Hoe was jou vakantie vroeg ik dan uiteindelijk.
Ja goed.
Stilte.
Ik moest er zelf naar vragen waarom hij nu eigenlijk wou praten.
Jaa, eumh, das moeilijk om uit te leggen zei hij.
Je weet wel waarom ik wil praten toch? vroeg hij nog.
Ja om het uit te maken zeker
Weer stilte.
Was het al van in voor de vakantie vroeg ik.
Nee van in de vakantie.
Ik wil wel vrienden blijven zei hij.
Ja ma da zal nu een beetje moeilijk zijn.
Stilte.
Hij haalde zijn portemonnee uit en gaf mij het geld dat hij me nog schuldig was.
Daar ben ik veel mee dacht ik.
Hij vroeg ook de hele tijd of het wel ging, want hij had blijkbaar verwacht dat ik ging huilen, maar het lukte echt niet bij hem.
Hij wreef me nog op de rug en trok me nog effjes naar zich toe. Ik kon het niet laten om mijn hoofd op zijn schouder te leggen. Het voelde gewoon goed.
Maar ik wist dat ik het moest loslaten dus zette ik me weer recht.
Hier blijven zitten heeft ook geen zin.
Stilte.
Na een paar minuten zei ik tot morge en ben ik weg gegaan.
Thuis ben ik in elkaar gestort. Ik wist nog steeds niets.
Hij had gezegd dat hij er altijd voor me is en dat ik hem altijd mocht smsen als ik nog vrage had.
Dat heb ik dus gedaan.
Ik vroeg of het aan mij lag.
Nee het lag aan hem zei hij. De vakantie was gewoon te lang en hij was zijn gevoel voor mij kwijtgeraakt.
Ik vroeg kan dat niet terugkomen. Als je mij weer wat meer ziet?
Dat is nog nooit gebeurd antwoorde hij.
Hij probeerde me nog wat te troosten maar ik heb hem wel duidelijk gemaakt dat hij me pijn heeft gedaan.
Maar ik heb hem wel gezegd dat ik het vrienden zijn wil proberen.
Want praten met hem voelde zo goed ook al ging het over dat onderwerp.

Dankje allemaal voor de steun !

Ik hoop het ook echt, maar we zitten in dezelfde klas en gisteren had ik het echt moeilijk.
Gisteren moest ik leren voor Latijn maar ik kon het gewoon niet, ik zat de hele tijd te huilen…
Ik ben vandaag zelf niet naar school kunnen gaan…
Ik voel mij gewoon zo zwak en ik vind dit echt niet leuk :frowning_face:

Sterkte :sob::muscle:

Jullie zijn allemaal zo lief, echt jullie geven me echt veel steun xx