Wat zou je doen al het oorlog was. Altijd blijven geloven?

‘Wat zou je dan doen?’
‘Ik zou vluchten, onderduiken of zo.’
‘Wat als het geen oorlog buiten is?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Als je werd aangevallen van binnen?’
‘Kanker.’
Een dialoog met mezelf.

Voor de een een scheldwoord, voor de ander zijn dood. 4 mei, de dag van de herdenking van alle doden, alle vechters, die dag werd onafstotelijk vast gesteld dat de tumor in mijn lever kwaadaardig was, is. Mijn familie, mijn omgeving, helemaal van slag, alles waar ik aan kan denken is leven, terwijl de dood langzaam maar zeker elk beetje leven uit mij trekt. Negen maanden heb ik, de dokters, ze schatten dat ik nog negen maanden heb ongeveer 280 dagen.
Ik ben 16 jaar, leef in een normale wijk, ik zit op school in vwo 5, misschien haal ik nog net mijn examen. Maar wat heb ik er aan? Ik schrijf dit verhaal, negen maanden lang, kort, voor de mensen in mijn omgeving, na dat van anderen gelezen te hebben. Mensen zeggen vaak dat er na regen zonneschijn komt, dat is bedrog, mijn leven is vanaf mijn vierde een hel, nu ben ik 16 en als ik net 17 ben, ga ik dood. Maar eerst wil ik leven, nu het nog kan. Ik wil niet zielig zijn of gevonden worden. Daarom vraag ik mezelf, jou, iedereen, 9 lange korte maanden lang: ‘wat zou je doen als het oorlog was?’ Ik wil niet horen onderduiken, nee, wat zou je doen, dansen, mensen te grazen nemen, vertellen dat je ze lief hebt? ‘Vier woorden: ik hou van je, ik haat je.’ Dat zijn er drie, zeven. Nee echt, wat zou je doen? Mijn doel is leven, mijn verhaal opschrijven.

020296 de dag van mijn geboorte, zo begon het, volg me, tot het einde.
Je zal me haten, me niet begrijpen, me saai vinden, onterecht vinden, me verafschuwen, maar dat maakt niet uit want aan het eind, zal je van me houden. Maar voor nu : ‘wat zou je doen als het oorlog was, je mag 5 dingen bedenken en je hebt maar 9 maanden tijd.’

Ik schrijf dit verhaal naar aanleiding van alles wat ik zelf heb mee gemaakt en in mijn omgeving zie gebeuren met een beetje fantasie. Tips zijn welkom dit is mijn eerste verhaal, het is ook een beetje om van me af te schrijven.

Upje :slightly_smiling_face:

Wow… heftig.

Een meisje van 16/17 van mijn oude school is ook overleden aan kanker.
Dit is al jaren geleden…
.

@ winterfairy, sorry ik kon hem ‘gewoon’ niet vinden alleen via mijn laatste reacties.

Hier een nieuw stukje ! :slightly_smiling_face: Aan het begin kom ik met veel info zeg maar, ik hoop niet dat het te langdradig is. Ik zal het volgende stuk iets vlotter maken. Dan hoef ik niet zoveel info meer te geven. Tips zijn welkom! Up.

‘Is het moeilijk om nog van me te houden?’ Mijn moeder kijkt me even vreemd aan. ’ Ach schat natuurlijk niet, ik houd juist heel veel van je.’
En weer een dialoog met mezelf, mijn leven is niet zo, tegen de buitenwereld maakt mijn familie er vol op misbruik van. Tegen mij zijn ze gemeen, oneerlijk. Dat is trouwens nooit anders geweest. Daarom ben ik liever weg dan thuis, moeilijk, want vriendinnen heb ik niet. Niet dat ik lelijk of raar of onverzorgd ben. -Al zeg ik het zelf.- Wel heb ik een bioscoop jaar kaart, ik ga vaak naar de bioscoop, daar ben ik alleen, en schreeuwt er niemand tegen met. Ik werk mijn broodje naar binnen en pak mijn tas. Vandaag neem ik jullie mee naar school.
Hint: ik ben perfetionist, daarom beschrijf ik alles, dan heb ik het gevoel dat ik grip op mijn leven heb.

Ik ben te vroeg wat klas genoten staan al voor het lokaal te wachten, ik ben te vroeg. Alleen de docenten wisten er van af, maar er ontstonden praatjes, nu weet iederen het. Mensen vragen me dagelijks waneer ik dood ga. Eerst kwam het hard aan, nu niet meer. Ik schrik op door zware voet stappen, uit mijn gedachten. Daar komt onze frans docent al aanlopen, en jonge man met half lang donker blond haar, prachtige ogen en een stralende lach. Je zou niet achter hem zoeken dat hij frans leraar is. Hey, het tutten groepje komt er snel aan en lachen allemaal naar hem smoezen wat en giechelen. Of ruzie of dikke vrienden, de extensions en nep nagels vliegen dan door de lucht. Of ze delen alles, maar dan ook echt alles, zelf hun vriendjes, dan zijn ze terug bij af en gaan ze weer vechten. Het leven is een cirkel, hoe graag je het ook wilt, je kan er niet uit komen. ‘Kom je ook nog naar binnen?’ Je lacht naar me. ‘Sorry, ik was even aan het nadenken.’ Je lacht, je lacht, je lacht om mij, door mij met mij.

'Ik zal er mee stoppen, alles precies te vertellen, dan is nu je keuze met me mee te gaan, mee met een vreemde… Zonder van me te houden? En als je dat wel doet, raak je me kwijt. Oorlog, want daar gaat het om, wat zou je doen als het oorlog was? Vind me niet zielig, dat haat ik. Ik ben 16, heb maar een vriendin, ze woont in Amsterdam Lisa, ik heb haar nog nooit gezien, we mailen . Ik woon in een klein dorp in zeeland. Een school, een bakker, een slager. Alles lijkt perfect, iedereen heeft het goed. Schij bedriegt. Als ik mijn leven zou om schrijfen in 9 woorden van iedere maand die ik nog had waren dat : perfectionist, festivals, eenzaam, gelukkig, en… Ehm… Wie ben ik? Ik heb twee zussen en een broer, oja nog een zus. Mijn zus? Mijn zus is eigenlijk mijn moeder. -familie drama deel een- dat vertel ik je later wel. Mijn opa is niet mijn vader, hij is mijn opa, mijn vader is we’ll mijn vader, nu 64, 32 jaar ouder dan mijn moeder. -Als ik het over mijn moeder heb, heb ik het over mijn zus moeder zeg maar, oma moeder is er niet meer, opa-opa ook niet. Mijn zus moeder en papa wonen wel samen, alleen mijn vader is vaak op zakenreis waardoor we dus toch vaak alleeb zijn. Hoe het met mijn zussen zit weet ik niet, zijn dit mijn zussen? Of mijn tantes? ’

’ Het spijt me, ik doe het weer, nu gaan we beginnen, ik neem je mee, op reis naar het jaar 1996, 24 maart, de dag van mijn geboorte.’

Ik moet het nog een beetje aanpassen trouwens…

Je moet wel even op kleine dingen letten zoals die geboortedatum, ‘klas genoten’ dat ‘klasgenoten’ moet zijn, ‘iederen’ dat ‘iedereen’ moet zijn. ‘schij’ dat ‘schijn’ moet zijn, ‘familie drama’ dat ‘familiedrama’ moet zijn, ‘schrijfen’ dat ‘schrijven’ moet zijn… Maar ik vind verder dat je goed schrijft!

Ja, ik moet het in nog even in words plaatsen! Sorry, ik lees er vaak over heen omdat ik dyslect ben. Bedankt voor de tip. X