Wat vinden jullie van dit ? Ongepast of normaal?

-

Tja ik vind het wel normaal klinken, niks ernstigs.

Het hangt er natuurlijk ook maar net af wat voor relatie je met je moeder hebt. Ik vind het ook niet heel vreemd maar ik ben dan ook erg close met mijn moeder en zij is een erg zorgzaam type dus ik zie haar dat ook wel bij mijn broer doen.

Ik snap je punt, ik knap er meestal ook op af wanneer ‘volwassen’ jongens waarmee ik een relatie heb zo aanhankelijk aan hun moeder zijn. Je moeder koesteren en van haar houden is echt mooi, maar een beetje zelfstandigheid is ook niet verkeerd!

Idem. Ik vind dit nou ook niet echt tekens van onvolwassen zijn.

Ik ben een beetje verbaasd van de reacties hierboven eigenlijk, ik zou het echt zo n i k s vinden als mijn vriend van 25 zo afhankelijk was van z’n moeder… Je koffer laten inpakken door je moeder of haar een verjaardagscadeau laten halen voor je vriendin? Ik zou me schamen…

Iemand maakt toch zelf wel uit of hij zijn vest open of dicht wilt hebben. Het is toch raar als 1 van je ouders zomaar je rits open doet. Ik kan dan niet echt bij mijn vriend komen als er een ouder zo met hem bezig is.

Misschien tijd dat hij zelfstandig wordt en hotel mama verlaat
ga niet direct samenwonen want dan ben jij het nieuwe hotel

sommige dingen klinken niet raar (knuffelen etc) maar sommige dingen zijn wat apart; maar ieder zijn ding natuurlijk.

Ik denk gewoon niet dat het ongepast of raar is, er wordt niks mee bedoelt. Het is zo’n kleine actie, laat lekker doen.

Hij is het gewend, dat is het hele punt. Zijn moeder doet nu niet echt hele heftige dingen, maar wel dingen die hij in theorie gewoon zelf kan. Echter zijn er een hoop moeders die hun kinderen graag in de watten leggen en dingetjes voor ze regelen. En ja, van zijn kant: Waarom zou hij daar tegenin gaan, het is lekker makkelijk.

Dat je daar op afknapt snap ik dan ook wel weer, helemaal als je wel zelf onafhankelijk bent en zo’n opvoeding niet gewend bent. Kan je het er niet met hem over hebben. Ik zou het niet brengen als een aanval, maar gewoon van: Goh, vind jij het niet lastig dat je moeder nog zoveel voor je doet terwijl je al volwassen bent? Zou je dat niet anders willen? Dan kan je er altijd nog op inhaken dat jij het wel lastig vindt, omdat je niet snapt waarom hij dat zou willen. Misschien heeft hij zelf niet eens door dat het raar gevonden kan worden.

Ik heb het met hem erover gehad, al een paar keer inmiddels en het gesprek ging heel goed. Hij zei dat hij snapt wat ik bedoel en hij gaat hier rekening mee houden. Dit zijn woordjes die hij heeft gezegd die helemaal niks hebben betekent. Ik zie geen nut om in mijn leven telkens tegen een ander te zeggen : je kwetst mij of je doet iets wat mij buitensluit etc. Ik heb me verdiept in zijn gedrag en ik kwam uit op ‘het Peter Pan syndroom’ oftewel een feitelijk volwassen persoon die niet volwassen wilt worden en een kind wilt blijven. Een relatie bestaat uit een man en een vrouw (of dergelijke) en omdat hij zich mega kinderlijk gedraagt (ik neem hem dit persoonlijk niet kwalijk omdat het misschien zijn opvoeding is) en zijn moeder als zijn maatje ziet bijvoorbeeld belangrijke dingen organiseren doet hij volledig met zijn moeder (niet met mij) of alleen zijn moeder. Ik voel me hierdoor bedrogen< moeder is zijn maatje< en niet als een volwassen man gedragen dus heb je wat met een kind die fysiek er volwassen uitziet.

Wel in je onderboek dus halfnaakt zichtbaar zijn voor je moeder en dat ook dezelfde dag en dat betekent dat ze natuurlijk heel close zijn en dat je als vriendin niet mee mag helpen met inpakken voor zijn grote reis wel zijn moeder en hij zelf een heel klein beetje. Dit speelde allemaal op 1 dag af en zijn moeder vraagt me ook niet om hulp dus betrekt ze me er niet bij.

Zoals ik hierboven al zijn zou ik zijn gedrag ook echt niet chill vinden, maar zelfstandig psycholoogje spelen en tot het besluit komen dat hij een syndroom heeft/zijn gedrag in overeenstemming is met een syndroom gaat wel ver…

Het enige wat ik storend zou vinden is dat hij 25 was en zijn mama nog zoveel regelt voor hem. Het onderbroek en knuffel verhaal vind ik niet storend. Sommige mensen zijn gewoon fysieker met hun ouders dan anderen. Ik kruip ook nog weleens tegen mijn moeder aan als ik bij haar ben, ben gewoon blij met d’r.

Knuffelen met je moeder moet wel kunnen, maar verdere dingen zijn wel een beetje vreemd. Ik zou me best wel schuldig voelen als mijn moeder mijn koffer loopt in te pakken. Maarja als die moeder het allemaal best vindt om te doen, tja geef die jongen eens ongelijk om daarop in te gaan :")

Ik denk dat dit gewoon normaal is. Mijn vorige vriend was 26 en zijn ouders maakten zijn bed nog op, maakten zijn kamer schoon en brachten hem naar het werk, hoewel hij zelf ook een rijbewijs had.

En als ik naar mijn broertje kijk van 19, is dit ook herkenbaar. Mijn moeder regelt bijna alles voor hem, en hij vindt dat ook wel best. Misschien meer een moeder-zoon ding? Haha

Ja dat kan heel goed kloppen , maar dan blijft er niks van ons over.

Met valentijnsdag was hij niet met mij maar met zijn moeder.

Je bent niet verplicht bij hem te blijven he :slightly_smiling_face:

Ik vind je persoonlijk wel erg overdrijven momenteel. Deze jongen heeft een goede band met z’n moeder en om nu meteen er vanuit te gaan dat hij het Peter Pan syndroom heeft… Jongens zijn nu eenmaal een stuk makkelijker, vrouwen hebben liever meer zelstandigheid meestal, mannen laten zich graag pamperen en hebben eerder de neiging het best te vinden dat hun moeder zoveel doet. Scheelt hun weer werk, en of hun moeder het doet, of hun vriendin, who cares. Misschien vertrouwt hij zijn moeder nog wat meer dan jou, aangezien hij haar al heel lang kent? Zijn moeder klinkt een beetje alsof zij het ook moeilijk vindt hem los te laten, ik zou het persoonlijk ook raar vinden als zij je gevraagd had om samen de koffer van je vriend in te pakken. En wat betreft in een onderbroek door huis lopen, volgens mij zijn er genoeg jongens die dat doen, dat ligt gewoon aan je opvoeding of dat normaal voor je gezin is of niet.
Heeft hij expliciet gezegd dat hij met Valentijnsdag bij zn moeder wil zijn, of kwam dit toevallig zo uit?

Idk, als je het zo’n big issue vindt, dan kap er mee. Maar eerlijk gezegd klinkt het ook wel heel jaloers dat zijn moeder zo belangrijk is. Je zou misschien ook wel blij voor hem kunnen zijn dat hij zo’n goede band met haar heeft, iets wat lang niet in alle gezinnen zo is. Als je het wil redden; blijf met hem praten ipv hem syndromen aan te praten. Geef aan dat je je op de tweede plaats voelt staan en vertrouwen van hem nodig hebt dat jij minimaal net zo belangrijk voor hem bent als zijn moeder. Maar als je enkel obstakels blijft zien en van elk dingetje een “Zie je wel!”-issue maakt, dan stop er mee, want dan is het zonde van je tijd.