Wat te doen met bindingsangst?

Hoi meiden,

Ik heb altijd al enorme last gehad van enorme bindingsangst, en ik ben nu tot een punt gekomen dat ik me echt een beetje zorgen begin te maken. Ik heb er voorheen niet zo enorm bij stilgestaan. Ik heb altijd gedacht dat ik een zelfstandige vrouw moest zijn en als ik, enkel als ik onafhankelijk was, mezelf door en door kon ontwikkelen tot degene die ik echt wil zijn. Ik wilde me ook nooit settlen voor minder dan wat ik nastreef in een jongen, had/heb hele (eerlijkgezegd enig onrealistische) standaarden en daar had ik vrede mee.

Maar nu heb ik vorig jaar een jongen afgewezen die stapelverliefd op me was en alles voor me over had. Ik vond hem aanvankelijk ook leuk, maar alles aan hem beangstigde me tegelijkertijd. Ik had totaal geen vertrouwen in jongens en dacht dat hij me toch wel zou gaan kwetsen. Toen hij plotseling uitte dat hij smoorverliefd op me was, trok ik me abrupt terug. Ik vond hem ‘opeens’ niet meer leuk. Opeens zag ik alleen maar zijn ‘negatieve’ punten en werd ik blind voor zijn positieve kanten, hoe vreemd het ook klinkt. Ik zag alleen nog maar in waarom we niet bij elkaar pasten en waarom het nooit zou gaan kunnen werken in de praktijk.
En zo gaat het altijd. Ik vind een jongen interessant en leuk, maar ik ga te snel gevoelens ontwikkelen. Daardoor raak ik al heel snel gekwetst als hij iets doet wat ‘onbetrouwbaar’ lijkt in mijn ogen of als hij iets met een ander meisje doet, waardoor ik een klap ontvang. Tegelijkertijd krijg ik het heel benauwd als de desbetreffende jongen toenadering zoekt of vraagt om af te spreken. Om mezelf te beschermen ga ik heel veel energie stoppen in het niet meer leuk vinden van de jongen. Op een gegeven moment zie ik hem niet meer zoals ik hem eigenlijk zou zien; mijn perceptie van hem is veranderd in iets negatiefs. En dan is de jongen geblokkeerd en vind ik hem niet meer leuk, wat hij ook doet. Bijkomend punt is dat ik psychisch niet heel stabiel ben en daardoor heel vaak angstig en down ben. Ik ben ook bang dat de jongen dat niet begrijpt, waardoor ik hem nog meer afstoot. Daarnaast had ik vroeger (nu gelukkig niet meer :slightly_smiling_face:) last van een zeer slechte thuissituatie, waar ik een heel laag zelfbeeld van heb gekregen en ik het moeilijk vind om mensen toe te laten.

Ik vind dit echt heel naar en ik voel me echt een gevoelloos persoon geworden, aangezien gevoelens per direct door mezelf worden geblokkeerd door angst en zelfbescherming. Als het zo doorgaat word ik later oud met 35 katten en trouw ik met m’n knuffelbeer (om het even te dramatiseren).
Maar als ik zo terugkijk heb ik al zoveel kansen gehad, en ik weet echt wel dat er genoeg jongens zijn die voor me open staan, maar ik durf/wil die kansen niet aan te grijpen. Die eerste jongen waar ik het over had heeft een leuke nieuwe vriendin en het doet gewoon echt pijn dat ik zo incapabel ben om met zo’n geweldige jongen iets op te bouwen omdat ik gewoon iedereen afstoot en te onzeker ben, en dat het haar dan zo gemakkelijk afgaat.

Het spijt me dat dit zo’n zeurverhaal is, maar jemig ik moet dit echt even eruit hebben.
Heeft iemand misschien raad of hetzelfde? Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Alvast bedankt! :slightly_smiling_face:

Mag ik vragen hoe oud je bent? Wat ik wel kan zeggen is dat is ook verschrikkelijk erge bindingsangst heb/had. Echter heb ik nu een vriend en dat gaat goed, ondanks dat ik het ook een heel beangstigend vond om een relatie aan te gaan. Ik zou zeggen, als je een jongen ontmoet, geef het de tijd. Maak geen overhaaste beslissing en praat er vooral over met diegene.

heyhey!
Ik heb ongeveer hetzelfde. Ik weet niet of je het bindingsangst kan noemen, maar ik durf nooit in een relatie te stappen, omdat ik bang ben dat ik dan helemaal verliefd ben en hij dan uiteindelijk toch op de een of andere manier op me afknapt en ik ben nogal gevoelig en ik weet gewoon dat ik me zo kut ga voelen als hij mij niet wilt terwijl ik ongelofelijk verliefd ben, dus kort gezegd: ik duw jongens altijd van me af omdat ik niet gekwetst wil worden. Heb dus helaas geen advies voor je, aangezien ik een beetje hetzelfde heb.

Mijn vriend heeft ook last van bindingsangst. Het duurde ook een poos voordat we daadwerkelijk een relatie hadden, omdat hij eerst wou dat het voor hem allemaal goed was zegmaar en hij aan het idee moest wennen. Toen we eenmaal een relatie hadden was het alsnog best wel lastig. Het heeft 3 jaar geduurd voordat we bijvoorbeeld op vakantie zijn gegaan omdat hij bang was dat er iets zou gebeuren. Ook heeft hij nog steeds momenten dat hij twijfelt aan de relatie terwijl het eigenlijk gewoon erg goed gaat, maar gewoon omdat hij bang is dat het misschien beter kan zijn, hij alleen meer kan bereiken omdat hij dan met niemand rekening hoeft te houden. Ik heb geen advies eigenlijk voor jou als persoon. Maar wanneer je een vriend vind die er geduld mee heeft en je probeert te begrijpen denk ik dat het heus wel goed komt. En vooral de tijd nemen!