Wat moet ik nu doen?

Mijn moeder had laatst toen ik aan het werken was mijn kast opgeruimd, en nu vond ik op mijn moeders kast een van mijn oude notitieboekjes waarin ik allerlei pro-ana achtige dingen heb geschreven. Ik zat toen in de tweede en had dingen van een site uitgeprint en opgeschreven. Nu is het dus al twee weken geleden dat mijn moeder dit gelezen heeft (het is wel vrij extreem - ‘ik geloof dat ik de gemeenste, waardelooste en meest nutteloze persoon ben die er is’, ‘ik geloof in perfecte, ik haat mezelf, ik moet controle hebben’ e.d.). Ik heb geen eetstoornis oid, maar wat moet ik hier nu mee doen?

Moet ik het boekje pakken en weggooien, moet ik het bij daar laten liggen, moet ik er zelf over beginnen? Ik schaam me echt kapot en ik ben bang dat ze wil dat ik nu opnieuw op therapie ofzo ga… Het stomme is dat ik nooit ben afgevallen, en er dus bij mijn moeder ook geen reden tot paniek zou moeten zijn, maar dat ik wel kan begrijpen dat dit vrij erg over zou kunnen komen, maar dat het dat dus niet is. Ik kan haar nu echt niet meer normaal aankijken…

Ik zou het gewoon terugpakken en er niet over beginnen tot ze er zelf over begint. Het is van jou, en eigenlijk ook privé. Ik zou boos zijn eerlijk gezegd dat ze het nu in haar kast heeft gelegd.
Maar misschien heeft ze het wel niet gelezen en gewoon op haar kast gelegd?

Ik zou er toch met je moeder over hebben want ze heeft het dus gelezen als jullie er niet over gaan praten dan is er alleen maar meer spanning. Leg haar dan ook goed uit dat het van jaren geleden is en dit nu allemaal niet meer speelt.

Ik zou niks doen en wachten tot zij er over begint, als ze dat doet.

Neem het terug! wss merkt ze het gewoon niet! :flushed:

Ik denk niet dat ze het zomaar vergeet ze heeft het boekje wel op haar kast neergelegd dus het lijkt me dat ze het wel gelezen heeft. En het gewoon terug nemen van het boekje merkt ze vast op. Met haar over praten lijkt me nog het beste toch snap ik dat het heel moeilijk is. Ik zou gewoon een keer vragen aan haar of ze het boekje heeft gevonden en als ze aangeeft dat ze het heeft gelezen kan je haar er misschien wat meer over vertellen. Ik heb ook in zo’n situatie gezeten en het is zo verschrikkelijk die spanning want zij weet het en jij weet het en niemand praat er over. Toen heb ik er uiteindelijk toch met haar over gesproken wat echt heel moeilijk was op dat moment maar het heeft wel geholpen.

Ik zou het er met haar over hebben, want ik denk dat ze zich nu meer zorgen maakt dan je denkt en wat nodig is. Moeders vergeten dat soort dingen niet zo makkelijk.

Ik denk dat het heel erg oplucht als je er met haar over praat. Succes

Als ik jou was zou ik er toch wel over beginnen. Als je er zelf niet te zwaar aan probeert te tillen en er nonchalant over begint hoeft dat niet heel moeilijk te zijn misschien.
“hee mam, ik zag toevallig dat je een notitieboekje van mij had gevonden, ik wou even zeggen dat wat er in staat van best lang geleden is. Ik vond dat toen even interessant, maar heb er nooit iets mee gedaan en ben dat ook niet van plan ofzo. Ik zit er best mee dat je dat misschien denkt.”

  • als je zoiets zegt zal je moeder denk ik alleen maar blij zijn dat het verduidelijkt is? Ze is er zelf nog niet over begonnen naar jou toe, maar heeft het wel van je kamer meegenomen dus ze zal er vast wel over nadenken

terugnemen, niet over praten

Gewoon terugnemen, niet over praten. Als zij er over wil praten doet ze dat vanzelf wel.

Trouwens vind ik het belachelijk dat ze dat zomaar leest, zelfs als je moeder.

Je geeft zelf aan dat je het graag wil bespreken maar alleen niet weet hoe. Alleen al daarom lijkt het mij belangrijk om het te bespreken. Als jullie samen zijn kun je rustig beginnen over dat je dat boekje zag staan in haar kast en dat je kan begrijpen dat ze misschien schrok maar dat die tijd nu achter je ligt. Juist als je het bespreekbaar maakt zal ze het gewoon vertrouwen. Als je er over zwijgt en het boekje weggooit zal ze zich zorgen maken.