Wat moet ik nou?!

3 maanden geleden heb ik een super leuke jongen leren kennen tijdens een festival. Van liefde op het eerste gezicht was geen spraken maar ik vond hem wel meteen heel erg leuk! We hadden echt een klik, je kent het wel. Lekker babbelen en dansen en zo ontstond er een kleine vlam. We hebben erna gedate en begonnen elkaar steeds leuker te vinden.
Alleen hier komt dus het ‘ding’…

Voordat ik op reis gingen hebben we sex gehad… Ik ging voor 5 weken naar Indonesië… De situatie was een beetje ongemakkelijk want we waren thuis ( bij mijn moeder die lag te slapen ) en we waren allebei behoorlijk beschonken. Dat het een beetje een lastige situatie was snapte ik. Alleen hij werd er dus zo ongemakkelijk van dat ie er zelfs onzeker van werd en uiteindelijk zelfs slap… ok no worries, kan gebeuren toch. Ik gaf hem een kus en zei dat het echt niet erg was waarop hij zei " Ja maar mijn pik is vet klein, wat moet je wel niet denken "… Ik schrok nogal van zijn antwoord en zei dat het niet zo was en het allemaal ok is. We gingen slapen en ik liet het er verder bij.

De volgende dag werd ik toch met een bittere gevoel wakker. Ik dacht waarom zegt ie zo iets over zichzelf? Niet echt chill ook terwijl je beide naakt ligt en het de eerste keer is dat je sex hebt met die persoon. Ik vroeg het aan hem en kreeg vervolgens te horen dat hij echt vind dat hij een kleine piemel heeft. Zelfs toen ik zei dat het niet zo was verklaarde hij mij voor gek… Hij suggereerde zelfs naar mijn ex, waarvan de verhalen rond gaan dat hij wel een grote piemel heeft. Klinkt kinderachtig ergens snapte ik het wel vanwege zijn verleden waar zijn ex vriendin veel vreemd is gegaan. Maar toch… niet leuk.

Tussentijds voelde ik ook heel erg dat hij zichzelf naar beneden haalde. Door de opmerking over zijn piemel realiseerde ik mij dat hij altijd slecht over zichzelf praat. Zijn haar is niet goed, zijn benen mochten voller, hij had wel wat langer willen zijn. Als ik hem dan confronteerde met zijn onzekerheden zei hij dat hij zichzelf niet onzeker voelt maar niet altijd tevreden is met zichzelf… " zo bedoel ik het niet " zegt hij dan.

Nu ik eenmaal weer terug ben van mijn reis en hem Dus inmiddels ook weer heb gezien begint mijn gevoel steeds meer te zakken. Ik kijk niet meer naar hem zoals eerst en beginnen de niet leuke dingen aan hem mij idd steeds meer op te vallen. Ik schaam mij als ik denk dat ik het eigenlijk niet meer zie zitten aangezien hij zoveel liefs voor mij heeft gedaan ( bloemen op het werk, dagjes weg, etc. ).

Wat vinden jullie van dit, nogal lange, verhaal. Moet ik wat we hebben af kappen? Zal ik het nog een kans geven. Ik heb geleerd om echt van mijzelf te houden… Ik voel dat hij ook van mij kan houden maar niet van zichzelf. Daar begint toch juist de kern? Houden van jezelf en dan van een ander?

Ik zit met hetzelfde. Mijn vriend is totaal niet blij met zichzelf, terwijl ik juist veel te veel zelfvertrouwen heb. Ik probeer hem te helpen met zelfvertrouwen opbouwen, maar ik snap wel waarom jij niet weet of je nog wel met hem verder wil. Ik weet eigenlijk ook niet echt wat je zou moeten doen.

Nee het is echt lastig… Hij is een hele leuke jongen maar het gezeur over zelfvertrouwen vind ik gewoon echt lastig. In jouw geval is het nog lastiger want je gaat al met hem. Ik zit nog in de dating fase

Ik snap dat je ergens niet helemaal om kunt gaan met zijn onzekerheden (als een jongen tijdens de seks zoiets zou zeggen zou ik me ook een beetje ongemakkelijk voelen) maar het gelijk opgeven lijkt me ook jammer.