Wat moet ik met hem/ons aan?

Ik heb nu een halfjaar een relatie met mijn buurjongen. Ik had nooit gedacht dat ik hem leuk kon gaan vinden, want we verschillen heel erg. Ik gebruik mijn hersenen erg veel, hij heeft die amper dus hij doet veel met z’n handen. Ook heeft hij een beperking (adhd/pddnos) waar ik nu op zich wel mee heb leren leven. Toch hebben we veel ruzie, heel erg veel.

De eerste maand, twee maand, ging het goed en het was precies zoals ik me een relatie had voorgesteld. (Dit is trouwens voor ons allebei de eerste echte relatie.) Daarna kwamen de ruzies. Eerst één keer in de twee week, nu minstens twee keer per week. En waar gaat het over? Domme dingen, misverstanden, miscommunicaties, onzin. Niet iets waarvan je kan zeggen dat je daar een probleem van kan maken. Door al die ruzies wordt de relatie veel minder leuk.

Afgelopen week is het hoogtepunt bereikt, ook bij mezelf. Ik merkte dat ik diep ben gezonken na twee jaar non-stop stress. Die stress is nu voorbij en het voelt alsof ik in een gat val. Bij mijn val ben ik dan ook niet echt vrolijk en doordat ik chagrijnig ben, gaat het contact met mijn omgeving nou ook niet echt soepel. Zo ook niet met hem. Maar hij begrijpt me niet en respecteert niet dat ik met rust gelaten wil worden. Hij denkt dat een betere manier om mij op te vrolijken, irritant doen is (lees: in de zij porren etc.).

We hebben gisteren lang gepraat en hebben gezegd er beide over te denken. Over hoe we verder moeten. Ik weet het niet. Ik hou van hem, maar door al die ruzies elke keer wordt het er niet leuker op. Ook denk ik dat hij me niet kan handelen nu ik me zo down voel. (Ik voel me zo down dat ik wel proffesionele hulp ga vragen want anders kom ik nooit uit dit gat.) Zelf zegt hij echter dat wel te kunnen, of in ieder geval wil proberen, maar dat ‘een timmerman ook niet in één dag timmerman is geworden’.

Hebben jullie tips, ideeën, hulp voor me?

Elke relatie heeft wel zo’n ruzieperiode en maakt dan ruzie over onnozole dingen. Dat hebben jullie nu. Ik denk dat het beter is dat ie je nu even met rust laat en jij hulp gaat zoeken om je uit dat gat te halen want daardoor zoals je het zelf zegt, gaat het contact niet zo soepel. Wanneer je wat vrolijker bent, moet je eens terug met hem praten en dan zien wat jullie gaan doen. Nu ben je in een ‘negatieve stroom’ dus zie je alles wat negatief. Dus wacht nog even om een echte beslissing te nemen met je vriend.

Kenmerkend voor pdd-nos zijn onder andere:

-Zich koppig en driftig uiten in geval van bijvoorbeeld angst
-Weinig begrip voor nonverbale signalen zoals oogcontact of lichaamshouding)
-Taal in alle gevallen letterlijk nemen
-Fanatiek vasthouden aan oude routines (En als dingen anders gaan dan raken ze helemaal in de war)

Ik denk dat je hier zelf eigenlijk ook al wel wat over wist, aangezien je een relatie met hem hebt en vast wel het een en ander gegoogled hebt haha. Maar ik denk dat dit vooral de echte struikelblokken zijn. Door zijn pddnos is hij nou eenmaal moeilijk op sociaal gebied. Die kleine ruzie’s komen doordat hij waarschijnlijk sommige dingen niet kan begrijpen. (Misverstanden, miscommunicaties). Dit zal niet gaan veranderen want pddnos valt niet te genezen. Je moet dus voor jezelf gaan kiezen of je hier echt mee door wil gaan… Je zou jezelf dan helemaal aan hem moeten aanpassen en heel veel rekening met hem gaan houden maar daar verlies je op een gegeven moment jezelf in.

Als ik dit zo lees, dan houdt dat dus in dat mensen met ppd-nos dus echt alleen een relatie kunnen aangaan met mensen die zich (vrijwel) volledig aanpassen aan die persoon? Dat is toch onmogelijk? Voor mij wel denk ik. Ik ben zelf -al zeg ik het zelf- ook niet een makkelijk kind en zeker nu niet. Ik heb de kracht niet om me aan te passen en ik denk dat hij zich ook niet kan aanpassen aan mijn situatie nu. Rust is denk ik wel het beste, maar ik denk de hele tijd aan hoe het nu verder zal gaan en hoe ik wil dat het zal gaan. Maar ik weet het echt niet…

^ Ik denk het wel…Doordat je vriend Pdd-nos heeft “denkt” hij anders. Hoe hij denkt is voor hem totaal logisch en hij ziet jóu waarschijnlijk als degene die het niet snapt of de oorzaak is van het misverstandl. Dat misverstand zou er misschien niet geweest zijn als hij geen pddnos had gehad. Ook omdat jij zoals je zelf beschrijft niet helemaal met hem op één lijn zit qua denken denk ik dat het ook botst. Er gaat geen moment komen dat hij denkt “ik doe onredelijk, ik geef hanshans gelijk”. Hij ziet dat gewoon niet zo! Als jij een grapje over hem maakt kan hij het bijvoorbeeld opvatten als een enorme belediging terwijl het gewoon grappig en plagend bedoeld is. Hij doet dit echt niet om jou verdriet te doen en hij kan er verder zelf ook niet veel aan doen, dit is hoe hij is… En dan is idd de vraag… Kan ik hier mee verder?

Misschien is het iets om te googlen naar ervaringen van mensen met vriendjes/vriendinnen met pdd-nos, misschien dat het herkenbaar voor je is en dat je er wat aan hebt als je leest hoe zij ermee omgaan.

Oké hij heeft een stoornis, maar zoals dontstopmoving al zei, verlies je vaak jezelf als je je helemaal gaat schikken naar hem. Meid, het leven is te kort om nu al een relatie vol ruzie te hebben…Ik ben al 1,5 jaar samen en ik heb meer dan 2 keer per week ruzie nog nooit meegemaakt. Het kan gebeuren, maar als het na 6 maanden al regelmatig gebeurt, dan is er iets mis.

Lijkt me een goed idee! Komende week ga ik hulp zoeken voor mezelf, misschien kan diegene me dan ook tips geven hoe ik verder met hem moet - of niet verder natuurlijk.
Het is zo vervelend, want de liefde is er nog steeds. Ik hou van hem. De leuke momenten die we beleven zijn geweldig, maar in contrast met de stomme dingen die de overhand nemen, wordt het echt steeds minder leuk.

Heb ik ook gehoord. Zoveel gedoe. Liefde hoort leuk te zijn en iets waarvan je moet genieten. Ik ben jong en dan hoort het niet te gaan als een bejaard, getrouwd stel…

Ik ben enigszins wel bang dat ik, als we met onze relatie stoppen, niet meer iemand kan vinden die duidelijk zoveel van me houdt en om me geeft… Want dat doet hij wel, op momenten. Het zal ongetwijfeld komen doordat ik nog nooit eerder een echte relatie heb gehad (first loves are irreplacable?) en dat ik voor die tijd ook niet liefde heb ervaren zoals ik deze nu ervaar. Ik ben bang dat als het stopt ik weer een foreveralone-type word. Is dat herkenbaar?

misschien voelt het ook wel zo rot omdat ik van binnen voel dat het beter is het te stoppen maar dat ik bang ben wat komen gaat? Ik bedoel: komt er een nieuw iemand die zo van me kan houden? hoe gaat dat verder als hij zijn hond uitlaat in de straat - voor mijn huis langs? met wie moet ik de tijd doden dat ik normaal met hem besteedde? ik voel een nog dieper gat. dat zal alleen al mijn drijfveer zijn om verder te gaan met hem.

Dat heeft iedereen wel al eens meegemaakt. Ik had ook ooit een slechte relatie en de enige reden waarom ik het niet uitmaakte, was omdat ik bang was dat er niemand ooit nog verliefd op me zou zijn. Maar achteraf besef je dat je de beste keuze hebt gemaakt door ermee te stoppen. Die eerste liefde blijft je bij, maar zo kan het niet verder, toch?

misschien heb je gelijk. ik hoop dat ik de juiste keuze ga maken. het liefst loop ik nu naar hem toe en maken we het goed zodat we verder kunnen, want ik mis de leuke momenten die we hadden… maar aan de andere kant denk ik ook wel weer dat - als we dat elke keer maar blijven doen - het alleen maar erger wordt en de situatie niet verandert. bah shit happens

Ik herken je verhaal heel erg. Na 4 a 5 maand begon het met kleine ruzietjes. Het was alleen maar strijd. Daarna ben ik ook mezelf helemaal kwijt geraakt doordat ik al mijn energie in onze relatie stopte, vrienden niet meer zag ect, vervolgens ben ik in het ziekenhuis geraakt door medische omstandigheden. Zo ben ik ook bij een psyscholoog gekomen. Zei heeft wel destijds tegen mij gezegd dat ik moest kiezen. Dit was hij en daar moest ik mee verder, met zijn gebreken (dus ook dat hij mij moeilijkte snapte, zich niet goed kon inleven, en beter met zijn handen was en ik ontzettend goed kan leren) dit heb ik uiteindelijk niet kunnen accepteren. Twee maand geleden is het uitgegaan, en mijn psycho zegt ook dat ik nu pas weer aan mezelf kan gaan werken nu ik niet meer hoef te piekeren over zijn gedrag. Elke keer ruzie en goedpraten, het kost echt heel veel energie. Zorg in ieder geval heel goed voor jezelf, en raak niet helemaal jezelf kwijt zoals ik omdat je weinig energie hebt voor andere dingen. Je kunt echt moe worden van die kleine ruzietjes elke keer, ook al denk je van niet :wink:

Ik vind het echt heel fijn je verhaal te lezen. Altijd goed te weten dat er mensen zijn die min of meer in hetzelfde schuitje zitten of zaten als jij. Dank!

up please… :frowning_face:

Ten eerste adhd en ppdnos zijn geen beperking.

En ja het is jammer dat jullie zoveel ruzie hebben en dat jij je zo erg down voelt. Je moet het hem goed uit leggen dat je je down voelt en even met rust wil worden gelaten. Je moet altijd duidelijk zijn tegen mensen met adhd en ppdnos. Jij zelf moet professionele hulp gaan zoeken. Ga eerst langs de huisarts die verwijst je door als dat nodig is. Probeer het nog vol te houden met hem en leg het hem uit. (: