Wat moet ik met haar aan?

Hoi meiden,

Ik heb een nogal vervelend jaar achter de rug, omdat ik er klaar mee was om vooral bezig te zijn voor anderen en hierbij mijzelf te vergeten, besloot ik aan het begin van mijn zomervakantie (na het verbreken van mijn relatie) dat het nu eens tijd voor mezelf was. Ik heb tot nu toe vooral erg veel nagedacht en ook tijdens mijn vakantie in Turkije heb ik besloten dat ik een aantal vriendschappen wilde verbreken, dingen anders/niet meer ging doen etc.

Tijdens mijn vakantie kwam ik veel in contact met de ex van een (vroeger mijn beste) vriendin. We praatten gewoon wat over de vakantie, niets meer dan dat, totdat hij vroeg of ik R. (deze vriendin) eigenlijk wel mocht, zo kwam het namelijk niet op hem over. Omdat het voor mij wel goed voelde er eens uit te gooien hoe ik over mijn “vriendschap” met R. dacht besloot ik te zeggen dat ik het erg jammer vond dat ze mij naar mijn idee gebruikte en alleen maar appte/berichtte als ze iets van me nodig had, afspreken om samen iets leuks te doen moest vrijwel altijd van mijn kant komen en daar was ik onderhand een beetje klaar mee. Toen hij zei dat hij precies hetzelfde merkte in zijn relatie met haar hebben we nog wat gekletst, maar sinds afgelopen maandag hebben we niet meer gepraat.

Toen ik in Turkije zat heb ik heel veel nagedacht over mijn vriendschap met R. Ik zag het namelijk niet meer als een vriendschap, ze was er nooit voor me, alleen maar om dingen te weten te komen en die vervolgens weer aan iedereen te vertellen. Of als ze me nodig had toen ze aan haar enkel geopereerd was en toch graag naar haar vriendje wilde. Ik heb haar altijd gesteund, als ze naar haar vriend wilde dan bracht ik haar met de scooter, maar zodra er iets met mij was dan wilde ze alleen weten wat, maar iets leuks doen als afleiding, of gewoonweg even praten zat er de laatste jaren van onze 12-jaar-durende vriendschap niet meer in.

Mede doordat ik van haar ex hoorde dat ze veel over mij roddelde tegen hem, al voor hun relatie en voor ik haar ex überhaupt kende, had ik eigenlijk besloten dat dit een vriendschap was die mij goed zou doen om deze te verbreken. Ik werd immers in mijn ogen gebruikt en al het initiatief moest van mijn kant komen. Met deze gedachten ging ik dan ook terug naar Nederland en kwam ik gisteren weer thuis.

Diezelfde avond kreeg ik een berichtje van R. of ik deze week of volgende week zin had om af te spreken. Door dit berichtje ben ik toch weer gaan twijfelen, het kan namelijk zijn dat ze het in is gaan zien, maar de kans is heel aannemelijk dat haar ex dingen doorgespeeld heeft, of mijn ex die ook van de situatie weet en een vriend van haar is.

Ik weet nu even niet zo goed wat ik moet en heb gezegd dat we volgende week wel even kunnen kijken, maar ik net terug van vakantie ben dus nog geen tijd gehad heb om te kijken wat er gepland staat. Aan de ene kant denk ik dat ze het gewoon gezellig vind om af te spreken en het puur vanuit haarzelf komt. Aan de andere kant kan het ook zijn dat er nu niemand is (vakantieperiode) en ze geen zin heeft om alleen thuis te zitten. Nog een andere kant is dat dit dus doorgespeeld is door haar ex of mijn ex en ze mij niet kwijt wil als vriendin.

Omdat ik zo aan het twijfelen ben, hoop ik dat jullie misschien jullie kijk op deze situatie kunnen/willen geven en ik zodoende misschien een besluit kan gaan nemen.

Op zich vind ik het niet uitmaken of het vanuit haarzelf komt of door een van die exen. Natuurlijk is het beter als het van haarzelf komt, maar als ze het van een van die jongens heeft, heeft ze uiteindelijk toch zelf besloten jou een bericht te sturen, dus in beide gevallen wil ze je niet kwijt.

Misschien besefte ze niet dat ze zo deed en had ze het juist nodig (als dat gebeurd is), dat iemand het tegen haar zei.

Ik denk dat je haar nog wel een kans kunt geven en dan kun je altijd kijken of ze dit volhoudt.

Het komt wel over alsof je er goed over na hebt gedacht. Je zou ook nu wel in kunnen gaan op het binnenkort afspreken, dan kijk je even aan hoe dat gaat en begin je of dan óf een keer erna een gesprek over hoe jij tegen alles aankijkt.

Blijf wel voor jezelf kiezen, zou ik zeggen. Probeer niet te veel je druk te maken over van wie dit uitkomt en of exen zich ermee bemoeid hebben misschien, want uiteindelijk is dit iets tussen jou en R.

Het komt mij in ieder geval heel bekend voor, hoe jij die vriendschap omschrijft. Ik had een vriendin waarbij alles gedurende de jaren zo krom was gegroeid, alles kwam van mij uit en haar alleen als het haar uitkwam of over haarzelf ging. Ik heb het uiteindelijk ook afgebroken en moet eerlijk zeggen, ik heb het contact sindsdien niet oprecht gemist. Het koste me namelijk teveel energie, ik besloot ook toen voor mezelf te kiezen.

De enige manier om er achter te komen is om met haar af te spreken.

Als ze het van haar ex/jouw ex heeft gehoord, kunnen jullie het er over hebben. Als dat niet zo is en ze niet weet wat er speelt, kan je het haar vertellen. Dus ik denk dat je gewoon moet afspreken, en het er dan sowieso over moet hebben met haar.

Ik ben het eens met Kimm

Allereerst: Bedankt voor alle reacties.

Nu je het zo zegt, heb je daar wel een goed punt. Als één van deze jongens het gezegd zou hebben, zou ze het ook gewoon kunnen laten voor wat het is en maar weer afwachten totdat ik haar een app zou sturen.

Ik wil deze “vriendschap” niet zomaar weggooien omdat hij inmiddels 12 jaar duurt, dus in dat opzicht wil ik haar best nog een kans geven, maar er moet gewoon veel gaan veranderen voor ik het weer kan zien als een vriendschap.

Ik heb er zeker veel over nagedacht, zeker omdat ik nu aan mezelf wil werken en druk bezig ben met voor mezelf kiezen en de vriendschappen verbreken waar ik niets aan heb en ook geen voldoening meer uithaal. Ik heb tijdens mijn vakantie veel over mijn vriendschap met R. nagedacht en had ik eigenlijk besloten dat ik haar zou gaan zeggen dat het op deze manier voor mij niet meer hoefde, ik had dit berichtje dan ook totáál niet zien aankomen.

Als we afspreken hebben we het ook wel erg gezellig, maar de gesprekken zijn niet zoals ze waren. Het afgelopen jaar heb ik ontzettend veel nare dingen meegemaakt, niet alleen met mezelf, maar ook met mijn oma (die zij kent), tante en een soort opa is het heel erg slecht gegaan. Dit wist zij en had zij gehoord, maar ik heb in die tijd geen één keer een berichtje gehad over hoe het ging, daarentegen (hoor ik dus nu) heeft zij over mij geroddeld en veel ‘vertrouwelijke informatie’ doorgespeeld naar anderen.

Ik heb vandaag mijn app-gesprek met haar doorgelezen en elke keer dat zij mij begon met appen was het omdat ze iets van me nodig had, alleen thuis was, naar haar vriend wilde, haar boeken in moest leveren en nog niet kon fietsen ed. dit bevestigde mijn gevoel van ‘gebruikt worden’ toch wel heel erg.

Ik wil het zó graag anders zien, vind het zonde van onze langdurige vriendschap, die band die zó sterk was ‘vroeger’, maar we zijn door verschillende scholen, mijn verhuizing naar de andere kant van 't dorp (waren eerst buren) naar mijn idee heel erg uit elkaar gegroeid. Ik ben door de dingen die ik heb meegemaakt heel snel volwassen geworden, een stuk harder tegenover de buitenwereld, zij zit nog in haar ‘puberfase’ en dat is soms lastig.

Klopt, ik kan natuurlijk aan haar vragen of zij haar ex (of mijn ex) toevallig gesproken heeft en zij het over mij gehad hebben. Mocht dit zo zijn weet ik genoeg.

Wat mij betreft moet ze het eigenlijk wel te weten komen hoe ik erover denk, dat is ook wel zo eerlijk tegenover haar, vind ik. Moet alleen nog even bedenken hoe ik dit ‘goed’ kan brengen zonder dat ik meteen ruzie veroorzaak.

Ik denk dat ik volgende week ergens maar met haar af moet gaan spreken en daarna maar moet gaan vertellen hoe ik over onze vriendschap zoals die nu is denk. Wat ik van haar verwacht als ze onze vriendschap wil redden.

Ik zou wel met haar afspreken. Het kan zo zijn dat je de laatste keus bent, of ze wil gewoon een goed gesprek. Hoe dan ook geeft dit jou wel de gelegenheid om eens goed je hart te luchten natuurlijk.

Ik ga, hoe kinderachtig ook, wel even op Facebook kijken of haar twee beste vriendinnen toevallig óók op vakantie zijn. Mocht dit het geval zijn is iedereen, m.u.v. mij, waar ze regelmatig/vaak mee afspreekt op vakantie en kan ik haar vraag om af te spreken wel weer verklaren…

Misschien niet goed dat ik zo ver nadenken/research doe, maar ik ben dat ‘gebruikte’ gevoel gewoon nogal zat. Een goed gesprek zou ik erg fijn vinden, al weet ik dat er van haar kant niets uit komt omdat ze dan (is oprecht zielig) heel erg dichtklapt.

Ik denk wel dat het verstandig is om het er sowieso over te hebben met haar. Je kan haar inderdaad op die manier de kans geven aan jou te vertellen hoe zij het ziet, misschien heeft ze niet door hoe ze tegen je doet en gaat het onbewust, dan zou je haar de kans kunnen geven om dat te veranderen. Dan kan je altijd nog kijken of ze dat wel of niet verandert en er aan werkt.

Als ze daadwerkelijk dichtklapt, kun je misschien ook zeggen van dat dat niet erg is, dat je het er voor dat moment even voor laat en dat je zegt dat ze er op ieder moment op terug kan komen. Dan leg je even de bal bij haar neer, kan ze er rustig over nadenken en er later op ‘reageren’.

Wel lastig inderdaad, je wilt het waarschijnlijk niet te zwaar maken als je het er over hebt met haar, terwijl het wel best serieus is. Als je al weet hoe ze waarschijnlijk zal reageren kan je daar natuurlijk op inspelen zelf. Maar je kan voor jezelf er even over nadenken of je haar een kans wil geven (nadat je haar hebt vertelt waar je mee zit, dan geef je haar ook de kans om dat te veranderen oid). Als ze niet verandert en het blijft zo houdt het afspreken en de vriendschap misschien vanzelf op, als jij je niet meer ‘laat gebruiken door haar’

Op Facebook kan ik niet vinden of de twee vriendinnen waar ze erg veel mee af spreekt toevallig op vakantie zijn, dus die conclusie kan ik niet trekken…

Ik zit te twijfelen om het haar eventueel te appen, ik ben daar geen voorstander van, maar ik geef haar dan een eerlijkere kans om haarzelf te verdedigen, dit omdat ik haar goed ken en weet dat zij dit face to face gewoon niet/slecht kan en via whatsapp wel. Het risico wat ik hiermee loop is wel dat het anders over kan komen (minder serieus, ‘ruziezoekend’).

De beste manier voor mij is gewoon face to face, maar voor mijn gevoel geef ik haar dan geen eerlijke kans. Als ik haar vraag er later op terug te komen, gaat dit sowieso via een appje omdat zij het erg lastig vind om tijdens een face to face gesprek haar punt duidelijk te maken en zichzelf te kunnen verdedigen. Dus ik vind het niet helemaal eerlijk…

Ik vind het een beetje oneerlijk om je problemen uitgebreid te bespreken met haar ex, maar tegen haarzelf niks te zeggen.

Daar heb je een punt, maar ik vind dat ik vrij ben om zelf te beslissen met wie ik mijn ‘problemen’ bespreek. Ook omdat hij dezelfde problemen met haar ondervond, vond ik het wel handig om dan meteen wat meer punten door te nemen, misschien als een soort bevestiging van mijn gevoel.

Nu moet ik zeggen dat ik haar na mijn vakantie met mijn gevoel wilde confronteren, vond het niet echt handig om dit tijdens mijn vakantie te doen. Ik ben gisteren aan het eind van de middag teruggekomen en toen eerst langs familie en mijn pony gegaan, toen ik bij mijn pony was kreeg ik de app van haar.

Het is dus niet dat ik de confrontatie bewust wilde uitstellen om eerst met haar ex uitgebreid te bespreken wat te doen etc. maar door haar app zo kort na mijn thuiskomst ben ik gaan twijfelen of ik de confrontatie nu al wel aan moet gaan, of eerst even aan moet kijken.

Is het eigenlijk wel zo erg als ze met je af wil spreken omdat al haar andere vriendinnen op vakantie zijn? Ik bedoel, zo raar is dat toch niet? Je beste vriendinnen zijn op vakantie, maar je wil toch iets leuks doen / sociaal zijn, dus dan zoek je contact met mensen waar je gemiddeld minder mee omgaat. Ik vind daar niks ‘gebruikends’ aan. Dan zijn alle vriendschappen gebruikend omdat je de ander ‘gebruikt voor sociaal contact’.

Als je haar toch spreekt zou ik inderdaad zoals al gezegd is aan haar vertellen waarom je de vriendschap niet zo fijn meer vindt. Misschien heeft zij niet goed door wat voor dingen ze doet en wat voor effect die hebben.

In ieder geval wel knap dat je er goed over na hebt gedacht welke vriendschappen je in je leven wil, en daar ook actie in onderneemt! Ik vind dat wel dapper en zelfbewust.

Natuurlijk kies je dat zelf, maar een ex die duidelijk vooringenomen is, is nu niet bepaald de beste keuze.

Ik vind het lastig… Ik snap niet helemaal hoe je een twaalf jaar durende vriendschap zomaar op kan zeggen. Begrijp me niet verkeerd, ik zou er ook echt niet tegen kunnen als mijn vriendin zo zou doen. Maar daar kun je ht toch overhebben? Als er niks verandert of ze is het met je eens, kun je het altijd nog laten gaan, maar ik vin dat iedereen een kans verdient om zichzelf te verbeteren. Een hele goede vriendin van mij heeft laatst onze vriendschap verbroken en dat heeft me ontzettend veel pijn gedaan (nog steeds) dus misschien komt het daardoor dat ik er zo over denk. Ik zou het niet kunnen in ieder geval.

Ik vind dat ook niet raar, ik heb het niet helemaal goed verwoord denk ik. Ik zal het nogmaals uit proberen te leggen.

Sinds we naar andere scholen zijn gegaan (middelbare) zagen we elkaar een stuk minder, ook verhuisde ik daarna snel naar de andere kant van het dorp (we waren buren). Dit zorgde ervoor dat we elkaar af en toe tegenkwamen, maar max. 2 keer per maand afspraken. Nu ga ik naar de 5e klas en heeft zij eindexamen gedaan, maar de laatste 2 jaar moet het steeds meer en meer van mijn kant komen. Áls zij mij vraagt om eens af te spreken, blijkt dat ze al een paar dagen alleen thuis is, of is het omdat we dan samen naar haar (inmiddels ex-)vriend konden zodat ze achterop de scooter kon en niet hoefde te fietsen.

Laatst vroeg ze of ik donderdagochtend wat te doen had, ik had niets te doen dus ik dacht ‘leuk, gezellig even bijkletsen en lekker zonnen’ dus ik zei dat ik niets te doen had. Vervolgens kwam de vraag of ik haar dan om 8:15u even naar school kon rijden met mijn scooter, haar boeken waren zo zwaar en ze kon nog niet zo goed fietsen na de operatie aan haar enkel. Toen was ik zo verbaasd, maar oké, ik wilde dit wel voor haar doen. Het koste mij immers max. 45 minuten in totaal en dan konden we daarna wat leuks gaan doen had ik voorgesteld. Krijg ik een dag van te voren een appje dat ze om 9:30 een afspraak heeft met een docent, daar wilde ze nog even afscheid van nemen, het zou max. een uur duren en ik mocht wel mee naar binnen. Toen ben ik op mijn strepen gaan staan en heb ik gezegd dat ik dat niet ging doen, dan kon ik mijn tijd wel beter besteden. Kreeg ik een reactie ‘maar je kan dan toch ook even wat drinken met J.? (haar ex)’ Heb toen nogmaals gezegd dat ik wat beters te doen had. Daarna helemaal geen reactie meer gehad van haar kant, tot ik voorstelde om naar de film te gaan.

Ik heb dus gewoon een sterk vermoeden dat er niemand anders kan, dús dan vraagt ze mij maar weer. Ook omdat haar ouders dus weer aan het werk zijn en ze dagen alleen zit. Je hoort naar mijn idee als vriendinnen van beide kanten initiatief te tonen, ook in mindere tijden er voor elkaar te zijn en niet alleen als het uitkomt af willen spreken. Dat is iets waar ik tegenaan loop…

Mijn lichaam heeft me heel duidelijk aangegeven dat er dingen drastisch moesten gaan veranderen, dus ik had weinig keuze om over dingen na te gaan denken. Het lucht wel op en ik voel me er een stuk beter door, ook omdat ik nu tot inzichten ben gekomen, heb ontdekt dat ik me heb vergist in mensen, maar ook dat ik bepaalde mensen ben kwijtgeraakt die ik nog graag om me heen had gehad. Het doet me wel goed, ik word vanbinnen een stuk rustiger en ik heb best een trots gevoel op mezelf.

Ik wil het ook niet zomaar ‘weggooien’, begrijp me niet verkeerd, maar ik heb geen zin in een “vriendschap” waarin ik alleen opgeroepen wordt wanneer ze me nodig heeft voor een ritje naar iemand, naar school, ed. Of dat ik ineens weer in beeld ben ‘omdat de rest op vakantie is’ of haar ouders de hele week werken zijn. Als ik dan óók nog hoor dat ze dus over één van mijn exen zo grandioos heeft lopen roddelen tegenover mensen die mij en mijn ex niet eens kennen, begin ik wel te twijfelen aan deze “vriendschap”.

Het speelt ook al 2 jaar dat ik het idee krijg dat ik steeds initiatief moet tonen en ik steeds meer gebruikt werd. Ook toen ik net mijn scooterrijbewijs had, maakte haar moeder de opmerking ‘handig, dan heb je een taxi R.’ en zo is zij het letterlijk gaan zien denk ik. Prima, voor vriendinnen ben ik best bereid zo af en toe te rijden, geen probleem, maar ik hoef niet ‘gebruikt’ te worden. Dan moet je lekker zelf je rijbewijs gaan halen.

Ik ben doordat ik aan mezelf moet werken en ‘anders’ wil gaan leven ook na gaan denken over deze vriendschap, net zoals meerdere ‘vriendschappen’, maar ook mensen met wie ik geen contact meer hoef (oa. haar ex) omdat ik daar geen behoefte (meer) aan heb.

Ik wou dat ik het met haar over alles kon hebben, maar dat is steeds minder geworden. Mijn problemen bespreek ik niet meer met haar, wat er met mij gebeurt is het afgelopen jaar weet zij niet, daar heeft zij totáál geen idee van en zeker als ik hoor welke roddels ze verspreid heeft, heeft zij ook geen enkel vermoeden. Ik vind het gewoon jammer, ik zag het voor me om gewoon 1 á 2 keer per maand iets leuks te doen, niet meer en niet minder, maar nu ik hoor dat er geroddeld wordt, dingen doorgespeeld worden, ze me in mijn ogen de laatste tijd steeds meer gebruikt begin ik gewoon echt te twijfelen… Moet ik hier dan wel mee doorgaan terwijl ik juist zo goed op weg ben om aan mezelf te denken.

Het is zo dubbel, als we samen zijn hebben we het gezellig, maar als ik haar niet spreek/zie mis ik haar ook niet.

Ze was altijd beste vrienden met haar ex, kregen een relatie en zijn nu weer beste vrienden. Dus dat haar ex haar altijd af zou kraken oid. is gewoon helemaal niet waar, hij mag haar gewoon graag, maar een relatie zat er niet in na die jaren vriendschap. Het is misschien niet de aangewezen persoon om dit aan te vertellen, maar als hij hetzelfde ervaart kan dat op zo’n moment wel bevestigend zijn voor je gevoel, dat kan je soms even goed doen.

Ik kan sowieso tot en met dinsdag niet afspreken, heb dat ook aangegeven en zij moest volgende week ook nog ergens naar de fysio, dus we zouden nog wel kijken wanneer we zouden afspreken. Ik heb besloten dat ik nu even afwacht of zij met een dag/datum komt om af te spreken en dan gewoon een leuke dag ervan te maken.

Ik zie haar hoogstwaarschijnlijk zaterdag wel dus dan ook maar even kijken hoe het loopt en of ze het er überhaupt over heeft of naar me omkijkt.

Ik ben gewoon nog te erg aan het twijfelen dat ik de beslissing om deze vriendschap te beëindigen (nog) niet kan maken. Als het een nog wat prille vriendschap was geweest, lag het heel anders, maar 12 jaar is gewoon best lang en wil ik ook niet zomaar weggooien. Ik wil het haar sowieso wel vertellen, ook dat ik weet dat zij veel geroddeld heeft en ik daar niet van gediend ben.

Ik had eerlijk gezegd de vriendschap allang afgebroken, ondanks dat die al zo lang zou duren. Een vriendschap hoort van twee kanten te komen en niet uit alleen die van jou of alleen wanneer het haar uitkomt.
Ik ben hier misschien hard in, maar ik heb ongeveer dezelfde dingen meegemaakt qua vriendschappen en herken me best wel in jou.

Ik vind het ook erg lastig omdat ik niet het gevoel heb dat het van twee kanten komt. Het klinkt heel hard, maar wanneer deze vriendschap over is dan zal ik niets missen. Ik heb geen steun aan haar wanneer ik in een rotte periode zit, ik hoef geen ritjes meer te maken omdat ze geen zin heeft/haar ouders niet kunnen rijden, ik hoef niet continu het initiatief te tonen om onze “vriendschap” te onderhouden…

Terwijl ik aan de andere kant ook graag zou willen dat het weer zoals ‘vroeger’ zal worden. Dan hoeven we niet dagelijks af te spreken, al zouden we één keer in de twee weken even afspreken. Gewoon dat je van elkaar op de hoogte blijft, elkaar kunt steunen en advies kunt geven indien nodig, maar ook gewoon weer wat hechter wordt.

Of dat erin zit is een tweede, ik weet van mezelf dat ik erg verandert ben, zeker het laatste jaar. Ik ben vrij snel volwassen geworden en een stuk harder geworden tegen de buitenwereld, laat minder los omdat ik het vertrouwen in sommige mensen kwijt ben geraakt (ook deels in haar) en daarom ben ik misschien wel een ander persoon waardoor het nooit meer dezelfde vriendschap als toen zal gaan worden.

Ik dacht dat ik eruit was, er zo goed over nagedacht had, maar dit berichtje heeft me weer aan het denken gezet. Haar ex-vriend begon gisteren weer te appen en heb hem afgehouden, ik vertrouw hem gewoon niet. De kans is vrij groot dat hij zijn mond voorbijgepraat heeft, of iets heeft laten merken o.i.d. Ik wil gewoon zeker weten dat het uit haarzelf komt, dan wil ik haar nog een laatste kans geven.