Wat moet ik doen?

Ik heb er lang over na gedacht of ik dit nou wel op een online forum zou moeten plaatsen, maar ik wil graag weten of ik de enige ben die hier een probleem van maakt en wat jullie in mijn situatie zouden doen…

Mijn vriend en ik zijn een jaar samen, wonen nu een half jaar samen (hij had al een huis gekocht en ik ben er bij in getrokken) dat is het probleem niet, wat wel een probleem is dat is zijn hobby en zijn gedrag van de laatste tijd. Toen we net samen waren besteedde hij veel tijd aan mij en om het samen leuk te hebben deed hij erg veel moeite. Nadat ik bij hem in trok is dit steeds minder geworden en is hij steeds meer tijd aan zijn hobby (karper vissen) gaan besteden. Dit kost nogal wat geld en onze hele schuur ligt vol met spullen… Visvoer, voerboot, hengels, etc etc. Je kunt misschien wel begrijpen dat dit veel geld kost en net zoals veel andere jonge mensen hebben wij het geld niet voor het oprapen… Kortom, veelste duur allemaal. Hij gaat vaak vissen als hij vrij is. Maandag de hele dag, Zaterdag overdag en het liefst ook zondag. Nu had hij het er over dat hij ook de vrijdag nacht elke nacht wil gaan vissen… Voor zijn werk slaapt hij een aantal dagen (meestal 1 of 2 niet thuis) en dit vind ik minder erg dan als hij weg gaat voor het vissen. Nu had ik het niet erg gevonden als hij een nachtje ging vissen als ik niet had gehad wat ik heb… Ik heb namelijk een angst stoornis en slik hiervoor een anti depressiva… Door mijn angststoornis kan ik niet alleen slapen en zou ik dus elke keer als hij gaat vissen naar mijn ouders moeten… waar ik niet op zit te wachten… Zijn argument is: Je werkt toch op vrijdag avond koopavond en ik kan er niks aan doen dat je die stoornis hebt en dat ik dan maar elke dag thuis moet blijven om jou. Kortom, vrij egoïstisch! Dit merk ik in heel veel dingen, niet schoonmaken, liever lui dan moe… Graag in alles de beste willen zijn en alles beter willen weten. Nou snap ik dat dit ook een deel in zijn karakter zit en dit verander je niet… Maar je moet het wel samen doen… Ik heb nu meer het gevoel dat ik zijn schoonmaakster ben en dat ik thuis moet zijn wanneer het hem uit komt en als hij zin heeft om iets voor zichzelf te gaan doen dan doet hij dat maar gewoon… Niet denkend aan dat ik ook een HBO opleiding doe, dat veel tijd kost en zeker niet vanzelf aan komt waaien. Het huis moet elke dag schoon, we hebben 2 katten die graag ook wat aandacht willen en niks gaat vanzelf…

We hebben er meerdere keren ruzie over gehad, discussies en steeds belooft hij dat het anders gaat worden, dat we het gaan redden en dat het goed komt. Maar ook steeds spreekt hij mij weer belerend toe over iets wat ik dan volgens hem fout doe en ook elke keer weer koopt hij dure zooi voor het vissen…

Ik weet niet meer wat ik moet doen… Ik heb zijn moeder gevraagd om met hem te praten omdat hij niet naar mij luistert,. Mijn eigen moeder heeft hem verteld dat het geven en nemen is en zo veel mensen die ik er over spreek zeggen dat ik aan mezelf moet denken en veel vriendinnen zeggen me dat ze allang bij hem weg waren gegaan als hij hun vriend was geweest… Ik wil gewoon zo graag dat dingen anders gaan want ik hou wel zielsveel van hem…

Wat zouden jullie doen?

Oké wat een lastige situatie. Even bij het begin beginnen

Allereerst wil ik even opmerken dat dit is waarom ik zelf niet zo snel zou gaan samenwonen. Je kunt het een half jaar heel leuk hebben met elkaar, maar het duurt meestal wel wat langer voordat je iemand echt leert kennen en ook ergernissen begint op te merken. In het begin van een relatie wil je het liefst zoveel mogelijk bij elkaar zijn en gaat alle aandacht naar elkaar. Dit veranderd op den duur natuurlijk. Maar het zou niet zo erg moeten veranderen als in jouw geval.

Als hij echt zoveel weg is als jij omschrijft is dat best een beetje egoïstisch, zeker als hij jou daardoor voor het huishouden laat opdraaien. Die visspullen kopen kan dan ook erg vervelend zijn als je toch al niet zoveel geld hebt. Maar aangezien jullie samenwonen, en het huis op zijn naam staat, neem ik aan dat jullie wel wat afspraken hebben gemaakt over geld? Als dit niet zo is, is het misschien een idee om daar eens over te praten samen.

Hoe hij reageert op jouw angststoornis vind ik eerlijk gezegd niet kunnen. Een beetje begrip tonen zou niet teveel gevraagd moeten zijn toch.

Maar je houdt gelukkig nog wel van hem dus moet je een oplossing zoeken.
Is het geen idee om eens een weekje thuis te gaan wonen? Dat hoef je niet alleen te slapen en komt hij er eens achter wat hij mist als je er niet bent. Zo komt hij er misschien wel achter dat hij je aanwezigheid niet als ‘gewoon’ of ‘vanzelfsprekend’ moet beschouwen.

Ik ben het met je vriendinnen eens dat je zeker jezelf niet moet vergeten. Een relatie betekent vaak dat je allebei opofferingen moet maken en je moet aanpassen, maar wel omdat er iets moois uit voort komt. Ik heb niet het idee dat je je op dit moment fijn voelt, dus dan pas je je alleen maar aan voor hem. Geven en nemen zoals je moeder zegt. Niet alleen geven dus.

Heel veel succes :sob::muscle: