Wat is er mis met me?

Hey!

Ik weet zelf eigenlijk niet zeker, maar ik vraag me af of mijn kijk op de wereld een beetje raar is. Ik heb op de 1 of andere manier geen vertrouwen meer in heel veel dingen. Qua liefde en vriendschap niet in ieder geval. Ik vind het heel raar, bijna uitzonderlijk, als ik hoor dat een relatie langer duurt dan 30 jaar bijvoorbeeld. Ik geloof niet dat een stel een lange tijd gelukkig met elkaar kan zijn. Ik geloof niet in vriendschap omdat ik er gewoon (hopelijk onterecht) 100% zeker van ben dat er op een gegeven moment 1 is die de ander laat stikken. Ik kan me niet voorstellen, hoe erg mijn leven ook zal veranderen, dat ik op een gegeven moment gelukkig zal zijn.

Ik geloof er niet in dat je met 1 persoon gelukkig kunt zijn, ik geloof niet in kinderen krijgen en daar gelukkig mee zijn (alleen maar pure stress en bezorgdheid). Ik heb nauwelijks een doel in mijn leven, ben nergens super goed in, niks interesseert me heel erg. Het leven ziet er voor mij zo abnormaal …saai… uit. En het lijkt me verschrikkelijk om ooit te trouwen en kinderen te krijgen, kan me niks ergers bedenken eigenlijk.

Ik ben bang dat ik de weg kwijtraak en dat ik zo echt in een diepe depressie zal belanden. Ben ik nou realistisch of juist ontzettend pessimistisch? Is mijn kijk op het leven anders? Herkent iemand zich in mijn verhaal? Snappen jullie mij uberhaupt? :’) Ik vraag het mij ECHT af.

Ik snap je wel, alleen ik weet niet hoe je dit kan oplossen. Dit is wel erg kut voor je! Sterkte ermee !

Je wordt later echt wel gelukkig :slightly_smiling_face:

Dat hoop ik… Maar daar heb ik zeeeeeeer weinig vertrouwen in.

Bekijk het leven positief .

Ik herken me hier best wel in hoor, zeker na een aantal dingen die ik heb meegemaakt. Maar ik hoop gwn dat het later wel beter wordt. Maar ik begrijp je wel, zeker nu ik in een soort van ‘dipje’ zit zeg maar. En ik probeer er gwn het beste van te maken.

Oh dat zal ik even doen! :’)

… dat lukt me niet.

het kutte is dat dit ‘dipje’ zo’n 3 jaar duurt… het is volgens mij niet eens een fase maar echt een overtuiging bij mij.

Ik herken mezelf in een paar delen van je verhaal, maar ik zit niet in een dipje. Ik denk inderdaad dat je er gewoon iets minder bij stil moet gaan staan, het komt allemaal wel goed, altijd.

Daar heb je wel gelijk in inderdaad!

Ik heb dat altijd aan het eind van de vakantie, dat het altijd maar werken is en maar niks leuks, maar het gaat gelukkig altijd weer over.

Je bent ongelooflijk pessimistisch en heel negatief bezig. Ik denk dat je er niet altijd zo over zult denken, maar dat je iets moet meemaken waardoor je beseft dat dit allemaal niet waar is. Het is aan jou om te zien waar je in wilt geloven.
Ik had ook altijd de neiging om dit te doen, maar toen kwam ik fantastische mensen tegen en besefte ik dat het leven met hen zoveel fijner is, en dat het ook zo altijd zou kunnen zijn.
Misschien mist er een bepaalde aanwezigheid in je leven?

Dubbel

Ik snap je wel. Maar echte vriendschap bestaat hoor, ik ben met mijn beste vriendin al 9,5 jaar bevriend en we laten elkaar echt niet zo maar stikken, we hebben ook bijna nooit ruzie (op de basisschool wel, maar dat waren nogal kinderachtige ruzietjes die niet langer dan een uur duurden) en met mijn beste vriend ben ik ook al zo’n 6 jaar bevriend en op hem kan ik ook altijd wel rekenen.

Maar je moet vriendschap gewoon niet té serieus nemen, je kunt niet altijd álles van je vrienden verwachten zeg maar.

En liefde, tja je zult echt niet 30 jaar verliefd op elkaar zijn, maar je kunt wel 30 jaar van elkaar houden? Al denk ik dat veel stellen ook uit gewoonte bij elkaar blijven en ze zoiets hebben van ‘ik ben toch al oud, scheiden heeft geen zin want ik vind toch geen ander meer’.

Wel vervelend voor je dit, beïnvloedt het ook echt je dagelijks leven heel erg? Heb je zelf wel vrienden?

Oh wat vervelend voor je zeg! Misschien is met een psycholoog gaan praten?

Ja, vrienden heb ik wel, maar ik heb bij iedereen, op 1 na, het gevoel dat ze me niet serieus nemen. Bij de meeste WIL ik niet eens dat ze doorhebben hoe ik me voel, omdat ik anders ben dan ik me voordoe… de echte ik is niet degene waar zij bevriend mee zijn… snap je? :’)

Ik kan me aardig herkennen in jou, maar ik geloof wel in trouwen en kinderen krijgen. Een echte relatie heb ik nog nooit gehad, deels omdat ik mezelf niet toelaat om te snel verliefd op iemand te worden. Ik moet altijd één voet op de grond houden, om het zo maar te zeggen, als houvast. Maar er zal vanzelf iets komen wat je als een doel kan beschouwen, of het nou is om die ene baan te krijgen of die ene jongen waar je helemaal gek van bent.
En ja, wat vriendschap betreft… Dat ligt maar net aan je vrienden. Ik heb sinds de brugklas een beste vriendin, maar 100% vertrouwen doe ik niet, dat durf ik gewoon toe te geven. Iedereen heeft eigenschappen die door anderen als vervelend worden beschouwd, niemand is perfect. Je moet er zelf het beste van maken, anderen zullen het niet voor je doen. :slightly_smiling_face:

heb je dit altijd al? of sinds een paar jaar? weet je wanneer het begon?

het gaat er niet om dat je gelukkig WORDT, het gaat erom dat je gelukkig BENT (en blijft)