wat is er met me?

Ik weet niet zo goed wat er met mij aan de hand is en wat ik er aan kan doen…
De laatste tijd (paar jaar) voel ik me niet meer zo gelukkig, heb helemaal nergens zin in en als ik iets aan het doen ben wat niet lukt, stop ik er direct mee… Ik wil ook dat alles gaat zoals ik wil, maar dat gaat natuurlijk niet. En dan word ik heel chagrijnig. Ik stress ook heel erg en maak me gewoon zorgen om alles. Dit jaar kan ik ook niet echt bereiken wat ik heel graag wil: rijbewijs halen (ben al aantal keren gezakt) en op het werk gaat het ook absoluut niet goed, of nou ja, zij vinden dat ik het niet goed doe. Ik heb gelukkig een lief vriendje dat bij mij blijft en me steunt, maar heel vaak doe ik lullig tegen hem en snap niet goed waar dat gedrag vandaan komt bij mij. Ik heb ook vaak het gevoel dat ik moet huilen en weet ook niet waarom! Ik weet echt niet wat er met mij aan de hand is. En bedankt als iemand mijn verhaal wil lezen! Het zit gewoon dwars en zit totaal niet lekker in mijn vel.

Ik heb niet meer te zeggen dan: je bent niet de enige!
Ik heb dit ook héél erg, en ik ga sinds kort naar een psycholoog en het gaat al wat beter (: Ik ben niet gek ofzo, ik heb geen rare aandoeningen whatsoever, er gaan meer mensen naar een psycholoog dan je zou denken!

Wat vervelend dat je de laatste tijd niet meer zo lekker in je vel zit. Ik zou inderdaad met iemand gaan praten over je gevoelens, dat zal waarschijnlijk opluchten en dan kun je samen voor een oplossing zoeken. Sterkte!

dankjewel!

ik denk idd dat het komt door de pubertijd, of als je misschien aan de pil bent kan het aar ook aan liggen (hormonen kunnen echt KUT INVLOED op je hebben.)
Voor mij is het heel herkenbaar, maar deze buien begonnen bij mij pas toen ik ongeveer 17,5 was e na 2,5 jaar heel lullig gedumpt werd. Daarvoor heb ik nooit v an die puberkwaaltjes gehad eigenlijk :’) en ik moet zeggen dat ik er echt klaar mee ben, het is heel vervelend maar ik weet ook niet wat je er tegen kunt doen. Ik herken me iig wel in jouw verhaal.

ps. ik loop sinds een half jaar ook bij een psycholoog en ook met mij is er niks raars aan de hand, gesprekken kunnen je gewoon heel goed helpen :slightly_smiling_face:

Ik herken het ook, al heb ik het niet lang gehad.
Pas geleden heb ik er een aantal weken last van gehad. Maar ik weet ook waardoor dat kwam: stress. Ik had erg veel aan mijn hoofd. Nu zijn al die probleempjes langzaam opgelost (heeft me ook veel stress en moeite gekost) en begin ik me weer beter te voelen!
Als je er al lang last van hebt kun je naar de dokter gaan, of praat erover met je vriendje of vriendinnen of ouders. Dat kan ook al helpen.

Ik ben 18, word snel alweer 19… Dusja, weet niet of ik het nog de pubertijd kan noemen. Ik slik sinds 3 jaar de pil, daardoor zou het idd ook kunnen komen! Ik zat te denken… Voordat ik met iemand ga praten, ga ik proberen om het zelf op te lossen. Weet nog niet hoe, maar dat ga ik nog bedenken.

Ik heb laatst op school geleerd dat je nog ‘puber’ bent tot je 21e… Dus tja. Ik heb ook nog steeds trekjes, maar dat komt ook door mn gezondheid.
Maar ik denk dat je er over moet praten, kan met een psycholoog, maar ook met iemand uit je familie/vriendenkring als je daar echt goed je verhaal kwijt kan…

Ik begrijp je heel erg goed. Ik denk dat dit bij komt door stress. Sinds ik op de middelbare school zit is dit een beetje begonnen en toen mijn thuissituatie ook nog eens slecht werd is het heel erg geworden.
Ik ben nu dus vaak negatief en ik heb nergens meer zin in en ik lach niet veel en ik voel me gewoon niet blij. Ik heb wel genoeg lieve vriendinnen maar ze zeggen allemaal wel dat ik veel te weinig lach en vaak zeur en negatief ben. Ik weet ook niet wat ik eraan kan doen, misschien zou naar een psycholoog gaan helpen maar om eerlijk te zijn heb ik daar niet echt zin in,