Wanneer vind jij dat iemand zich aanstelt?

^^

Als mensen in de slachtofferrol kruipen. En dan vooral bij psychische problemen, i mean, met eigen inzet kan je al heel erg ver komen.

Zelfmedelijden, verschrikkelijk.

bij één niesje meteen maar accepteren dat je griep hebt, en bij één keertje overgeven het feit accepteren dat je doodgaat, en iedereen dat ook even vertellen…

pff… vreselijk als mensen dat doen…

Is wel een beetje een hele ruime vraag, dat hangt toch van de situatie af?

Dit, en dan vooral als diegene het met de complete wereld probeert te delen.

Ik heb eigenlijk een hekel aan de term “aanstellen”
Je weet nooit hoe iemand zich voelt, je kan niet in hun gedachten kijken.
Misschien kan dat meisje wel een hele dag verdrietig zijn, omdat haar schoenen een vlekje hebben.
Maar misschien betekenden die schoenen heel veel voor haar, misschien zat er een emotionel waarde aan.
En oke, als iemand zegt dat hij griep heeft terwijl hij een keer moest hoesten, is dat wel aanstellerij.
Oordeel nooit te snel dat iemand zich aanstelt.

Als iemand iets heeft/doet en het probleem groter maakt dan het is. Bijv. van die meisjes die zeggen ‘‘Ahh! Mijn nagel is gebroken!’’’. Bitch, elke minuut gaat er een kind(eren) dood. Stel je niet zo aan! Jezus, wat kan ik me daaraan ergeren zeg.

Oke hier wil ik even op reageren, wat me ontzettend stoort is het feit dat vrienden van me en kenissen elke dag weleens op twitter zetten ; Ah het regent, wordt er depri van, Of pff ben weer in men depri beu. Dit vind IK persoonlijk aanstellen, aangezien ze depressie niet serieus nemen. Daar heb ik het ontzettend moeilijk mee, en dan zeggen ze over mij dat ik nooit blij kan zijn of ik een aandachtzoekster ben, terwijl ZIJ depressie niet serieus nemen. Zij hebben een gelukkig leven, gaan weg met vrienden etc. Dit vind ik persoonlijk aanstellen.

Ik bedoelde het niet zo :") Ik heb zelf nu 9 jaar een dysthyme stoornis, dus ik denk echt niet dat iedereen zeg aanstelt. Het is alleen zo dat sommige mensen zichzelf zo zielig vinden dat ze iets mankeren, waardoor ze alleen maar kunnen klagen en alles altijd zo erg is bij hen en andere niks kunnen hebben.

Eigenlijk ben ik het aan de andere kant hier ook weer héél erg mee eens.

Mensen die echt honderdvijfentachtig keer hetzelfde zeggen, met de hoop dat mensen opkijken, reageren en aandacht eraan besteden. Zoals iemand van twitter, dag in dag uit: “Omijngod, zo een buikpijn, echt niet normaal. Ik denk dat ik ga ontploffen, niet te geloven.” En elke dag maar doorjammeren en janken over hetzelfde. Als je buikpijn echt zo erg is dan ga je toch lekker naar de dokter.

Ik kan van kleine dingen een drama maken, ik kan zeuren en klagen over het weer en ik kan soms huilen om dingen die nergens over gaan.
IK BEN EEN AANSTELLER.
En ik hou ervan!

Ik zou het niet beter kunnen zeggen.

Inderdaad, ieder mens is anders, iedereen interpreteert het anders. Ik vind het pas aanstellerij als je duidelijk kan merken dat t om de aandacht gaat.

En als mensen over kleine dingetjes zeuren. Ik heb bijvoorbeeld een vriendin, en die zeurt élke dag over dat ze zo lang naar school moet, terwijl ze maar 4 uurtjes naar school hoeft per dag. Of als ze een keer 10 minuutjes moet fietsen. Dat vind ik ook aanstellerij.

Ik vind pas echt iemand zich aanstellen als die gene geen advies wil aan nemen van iemand anders, en alleen maar het slachtoffer wil spelen. Omdat dat het makkelijkste is.

Mensen die denken dat ze echt alles kunnen, de mooiste denken te zijn en dit dan ook de hele tijd duidelijk willen maken. Of van die mensen die echt denken dat ze aandacht tekort komen.

Precies dit, en ook eens met Eliane