Wanneer verliefd zijn een verslaving word

Dit gaat waarschijnlijk erg lang worden maar ik hoop dat jullie de moeite willen nemen om dit te willen lezen.

Even een voorstukje. Ik ben een meisje van bijna 23 jaar. Als kind een redelijk fijne jeugd gehad. Ben opgegroeid zonder vader hier had ik als kind weinig last van achteraf was dit onbewust dus wel zo. Ik was altijd al een onzeker kind en in de puberteid ben ik er dan ook achter gekomen dat ik erg veel moeite heb om geen contact te hebben met me vader waardoor ik in een depressie ben beland. Ik weet dan ook niet zo goed hoe ik weer in contact kom er is namelijk geen band tussen ons… nu heb ik op internet gelezen dat mensen die van een van de ouders geen liefde kreeg een liefdesverslaving kan krijgen, dat is dus wat ik heb! Ik ben nog nooit normaal verliefd geweest op een jongen. Al vanaf mijn 11e ben ik verliefd geweest op verschillende jongens zo erg dat ik ging fantaseren dat we een stel waren en dacht dan ook elke seconde aan die jongen. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het is om eens niet aan een jongen te denken. Op de middelbare school begon ik een jongen zo erg leuk te vinden dat ik over hem ging fantaseren en zelfs stalken! Mijn verliefdheid heeft zolang geduurd dat ik in een depressie kwam ik was jaloers op zijn vriendin en dat zorgde er allemaal voor dat ik me ging afzonderen van iedereen omdat ik nergens geen zin meer in had door de depressie en mijn vrienden ben kwijt geraakt.

Maar het gaat allemaal nog veel verder! Sinds anderhalf jaar geleden ben ik over hem heen. Dit is gekomen doordat een oude schoolgenoot mij op fb een berichtje heeft gestuurd gaf me zijn nummer en wilde dat ik hem zou appen. Dit heb ik niet gedaan wel heb ik zijn nummer opgeslagen en zag in zijn naam een hartje met mijn naam erachter, duidelijk dus dat hij me leuk vond maar hij word al snel verliefd. Ik heb er verder nog even niet bij stil gestaan en dacht hem niet leuk te vinden dus het contact liep niet zo lekker ik was erg kortaf. Toen hij stopte met contact te zoeken merkte ik al snel dat ik wilde dat hij moeite ging doen om mij te krijgen en dat ik hem echt leuk begon te vinden. Heel vreemd ik ken hem al bijna 12 jaar. Maar toen was het te laat hij kreeg een vriendin een meisje van 17. Hij staat bekend als iemand die het niet zolang uit houd met een meisje dus ik dacht gaat wel weer over. Een half jaar later februari 2017 zocht hij weer contact maar dit liep op een dood standaard gesprek. Weer een kut gevoel want hij had nog steeds met haar dus ik snapte niet wat hij van me wilde maar dat durfde ik ook niet te vragen. Nu een maand geleden wilde hij met me afspreken en me graag zien dus ik dacht het is uit. Maar nee… die vriendin had op zijn tel alles gelezen en ik kreeg naar me kop gegooid van een 17 jarige kind dat hij niet valt op meisjes zoals ik? Ik dacht dus echt van waarom zoekt hij dan al bijna anderhalf jaar contact met me terwijl hij bij de ander meisjes die bij ons in de klas zaten geen contact zoekt maar ook gewoon op fb heeft. Maar ze wilde de waarheid en ik vond dat ze daar recht op had dus stuurde haar screens van ons gesprekken. Hij had me van te voren gewaarschudw dat ik niks tegen haar mocht zeggen en dat hij wilde dat dit tussen ons bleef. Maar ze heeft hem natuurlijk verteld over de screens nu is hij kwaad op mij en hebben we geen contact meer. Maar om hun samen te zien terwijl ik zo verlaafd aan hem ben geworden doet me erg pijn zeker nu ze al een jaar samen zijn en op dit moment samen op vakantie… nu doet ze alsof ze een goede relatie heeft met hem ze stuurde me vorige week nog opeens “niemand krijgt ons uitelkaar we komen er alleen maar sterker in uit” Dan denk ik ook dat er iets niet klopt met haar want ze had me verteld dat ze hem vaker had betrap met andere meisjes dus hoezo sterk? Daarnaast was het mijn bedoeling niet hun uitelkaar te krijgen hij vertelde mij dat hij vrijgezel was! Hij laat ook nooit iets van haar zien of horen op social en verwijderd berichten waarin hij word getagd door haar. Ik blijf dus nu achter met een hoop vragen zoals wat wilde hij nu echt van me? En vind hij me stiekem nog steeds leuk? Hier krijg ik nu nooit antwoord op. Maar zit nu wel met een probleem! Ik kan het niet aan om te zien dat hij met haar is ik ben zo verslaafd aan hem dat ik 24/7 al zijn social bekijk en hem een soort van stalk. Ook zit ik nu zo erg in een depressie dat ik bijna elke dag aan zelfmoord denk! Dit klinkt heel overdreven maar het gevoel word steeds erger terwijl ik diep van binnen weet dat ik geen einde aan me leven wil maken maar de pijn word steeds ondraaglijker… ik kan geen fulltime baan aan ik werk parttime en daar heb ik al moeite mee. Ik fantaseer elke second over hem en dan zijn we in mijn fantasie een stel. Ik denk ook letterlijk elke seconde aan hem daardoor kan ik me niet goed concentreren op andre dingen, raak ik snel geirriteerd, ik slaap snachts nooit zeker niet als ik weet dat hij die nacht bij haar is. Ik zit vol met negatieve gedachtes en ben gewoon oververmoeid ervan. Ben altijd moe, wil altijd slapen, wil niet met mensen praten, ik ben gewoon helemaal op terwijl ik niks doe! Alsof ik overspannen ben of een burn out heb. Simpele dingen in het leven beginnen gewoon lastig te worden en ik moet me zelf dwingen om te gaan verzorgen want heb gewoon nergens zin in. Ook afleiding zoeken helpt niet ik heb geen vrienden en geen goed contact met familie ook thuis word ik niet atijd gesteund en draaid alles om mijn zusjes. Ik ben zo bang dat ik nooit een relatie krijg terwijl ik op dit moment daar zo naar verlang en zo graag binnekort een kindje zou willen… echt iedereen om me heen begint nu een toekomst op te bouwen en ik zit thuis maar alles via fb te volgen.
En dan denk ik vaak aan zelfmoord maar dit kan ik mijn moeder niet aan doen.
Soms ben ik ook bang om me moeder te verliezen want dan sta ik er helemaal alleen voor ik heb verder geen contacten.

Sorry voor dit mega lang verhaal maar moest het een keer kwijt.
En sorry dat ik nu over kom als een gestoorde die in een gesticht hoort te zitten…

Laat het gaan en ga in therapie.
Dit is denk ik de enige oplossing.

Ergens, niet volledig, herken ik mij in jouw liefdesverslaving of hoe ik het ook moet noemen. Ik heb ook erg veel nood aan aandacht en bevestiging. Sinds kort heb ik een beste vriend, waar ik goed mee kan lachen en doen. Ik voel er niets voor of zo, maar ik had altijd wel nood aan een goede jongensvriend. Meisjes zorgen namelijk soms voor zoveel drama…

Hoe dan ook: jij hebt professionele hulp nodig. Zelf ga ik ook af en toe naar een psychiater. Niet omdat er iets mis met mij is (vaak zijn mensen geneigd dat te denken) maar omdat het een echte hulp is. Je kan over van alles praten, wetende dat zij dit voor zichzelf houd (beroepsgeheim) en haar uiterste best doet jou te begeleiden.

Zij kan ook tips geven om terug wat meer contact te zoeken met mensen. Jij zit nu in een diepe put. En je hebt steun nodig om er uit te raken. Vrienden en familie. Je familie weet waarschijnlijk niet van het feit dat jij je zo depressief voelt? Misschien moet je hen dat is duidelijk maken en vragen voor hun steun. Natuurlijk is dat een enorm moeilijke stap, maar je moet deze stap zetten als je wilt beter worden. Zonder hulp/steun van de mensen die je graag zien gaat dit alleen maar langer aanslepen.

Ik heb nog niet in een depressie gezeten, maar heb me wel wat weken, of zelfs maanden, ongelooflijk down gevoelt. Deels omdat ik toen niet wist wat ik wilde in de toekomst. Maar ook omdat een jongen me mentaal kapot maakte op dat moment. (wat nu gedaan is, die jongen is niet meer in mijn leven)

Ik kan ook best obsessed raken met een persoon. En zelf weet ik niet zo goed wat je daar tegen kan doen. Alleen weet ik wel dat je best echt hulp zoekt, zij/hij kan je vast verder helpen.

Ik wens je nog heel veel succes!

Dankjewel voor je reactie!

Ik zit er ook zeker over na te denken om in therapie te gaan maar die stap zetten vind ik best lastig. Het is ook een beetje schaamte denk ik om het aan mijn familie te vertellen zeker als ik ze al een aantal jaar voor de gek heb gehouden dat het “goed” met me gaat.
Daarnaast geloven mijn ouders niet echt in therapieën.

Maar misschien is dit toch de beste oplossing…

^Je doet het uiteindelijk voor jezelf. Als je van deze gevoelens af wilt komen, zul je die stap moeten zetten.

[quote author=Eevee link=topic=420055.msg277680987#msg277680987 date=1501963069]
^Je doet het uiteindelijk voor jezelf. Als je van deze gevoelens af wilt komen, zul je die stap moeten zetten.
[/a]

Ja kies voor jezelf, je kunt het!