Wanneer is het een relatie

Hoiii,

Een jaar geleden kreeg ik een relatie met mijn al 7 jaar beste vriend. Hij biechtte me toen op dat ie me leuk vond en na 1,5 maand heel erg in de war zijn, kwam ik erachter dat ik 'm echt wel veel leuker vond dan ik dacht. We hebben toen een relatie gekregen.

In mei is dit uitgegaan. Hij vertelde me op een dag dat ie het gevoel heeft dat ie me minder leuk begon te vinden. We hebben het toen nog een maandje geprobeerd, maar uit eindelijk is het uit gegaan. Corona heeft ook niet meegeholpen bij onze relatie, want precies toen we een relatie hadden, was alles dicht dus wanneer we elkaar zagen was dit vooral thuis. Iets wat bijna niet anders kon. Ook zat hij echt niet goed in z’n vel, het leek behoorlijk op depressiviteit. Hij zei tegen me dat ie niks liever wilde dan gewoon een relatie en dat ie echt niks negatiefs aan me kon bedenken en ik het leukste, mooiste, grappigste (etc.) meisje ben dat hij kent, maar dat ie gewoon echt in de war is. We hebben 1,5 maand geen contact gehad. Een hele zware periode, want naast dat de relatie uit was, was ik mijn beste vriend kwijt + ik wist dat hij heel slecht in z’n vel zat en ik kon er niet meer zijn voor hem, terwijl hij altijd zei dat ik de enige was waar hij volledig zichzelf bij kon zijn.

2 maanden geleden kregen we weer contact. We zien elkaar elke week wel een keertje en we hebben ook seks. Dit is niet waar de focus op ligt, want we doen ook leuke dingen samen zonder dat er seks is. Hij zegt dat ie heel blij is dat we elkaar weer zien en dat ie echt hoopt dat het ooit nog wat gaat worden. Het afspreken is weer zoveel leuker dan voorheen. Op het einde van de relatie zat er veel druk op en waren we alleen maar bezig met “alles moet leuk zijn”, “we moeten heel blij zijn dat we elkaar weer zien” etc. waardoor het geforceerd werd. Nu is dat niet meer en is het altijd gezellig als we samen zijn.

Ik ben alleen heel erg in de war. Laatst hadden we een gesprek waar ik heel “zakelijk” aan 'm vroeg wat er nou eigenlijk zou moeten veranderen tot dit een relatie is, maar toen begon ie gelijk te huilen en zei hij dat ie het gewoon allemaal niet weet. Ook hebben we allebei helemaal geen behoefte aan iemand anders en zouden we elkaar nooit laten vallen voor een ander. Ik denk dat er misschien weer te veel druk gaat ontstaan in zijn hoofd als de situatie het label ‘relatie’ krijgt, want ik ken echt helemaal niemand in mijn leven die zoveel piekert en nadenkt over alles als hij.

We willen elkaar voor altijd blijven spreken en hopen dat het ooit wat gaat worden. Maar elke keer als ik met 'm ben geweest en het weer vreselijk gezellig was, barst ik thuis in tranen uit. Ik weet niet zo goed waarom, maar ik denk puur omdat ie niet officieel “van mij is.”

Ik weet niet zo goed wat er nou nog moet gebeuren tot dit een relatie is. Het verliefde gevoel van het begin zal waarschijnlijk niet meer terugkomen want dit hebben we vorig jaar al meegemaakt + verliefd zijn slaat op een gegeven moment nou eenmaal om in houden van.

Ik heb niet echt een vraag, maar moet gewoon echt mijn hart luchten.

X Nina

Heel herkenbaar…

Ik heb ook lang in zo’n situatie gezeten. Dat breekt me echt op.

Ik denk dat als iemand echt voor jou wil gaan het je wel laat merken. En als dat niet zo is, dan wil hij misschien toch niet graag genoeg. Wat voor reden daar ook voor is. Of het nu persoonlijke omstandigheden zijn, te veel piekeren…

Ik heb niet echt advies voor je… Zorg dat je zelf je grenzen duidelijk stelt en er niet aan onderdoor gaat. Als je heel happy bent met hem maar daarna in huilen uitbarst, moet je je afvragen of dit het wel waard is…

Dankjewel, ja het is echt iets om over na te denken. Voor altijd zo door gaan en maar afwachten is natuurlijk ook geen optie. In december ga ik met 'm naar een concert in Antwerpen en dan ga ik stappen ondernemen als de situatie nog steeds is hoe deze nu is. Dankjewel voor je woorden. Soms denk ik ook, waarom ben ik nou niet gewoon blij dat ik 'm spreek. Toen ik 'm helemaal niet zag, ging ik er past echt aan onderdoor.

Het is zo lastig allemaal :sob:

Je schrijft dat toen je hem niet zag je er pas echt aan onderdoor ging. Ik denk dat dat altijd tijdelijk is. Liefdesverdriet kan enorm heftig zijn maar het wordt vanzelf minder met tijd.

Dat klinkt stom, maar het is wel zo. Ik hield enorm van mijn ex. Ik was drie jaar met hem samen en dacht echt dat dit mijn toekomst was. Als ik er nu aan terug denk, doet het soms nog steeds pijn. Maar ik weet ook dat ik gelukkiger word met iemand die écht voor mij wil gaan.

Maar goed, dat heeft mij echt heel lang gekost om dat te beseffen. Enige wat ik je dan ook voor nu kan meegeven is probeer goed voor jezelf te zorgen en verleg je eigen grenzen niet te ver.

Dankjewel voor je reactie. Ik heb er zeker wat aan :slight_smile: Heel fijn om te horen dat jij er toch wel doorheen bent gekomen X

Ga voor iemand die van je houdt zoals je bent, niet omdat die persoon er voor zorgt dat jij je goed voelt. Je kunt pas van iemand houden als je onafhankelijk gelukkig kunt zijn.