Wanhoop en zielen

Wanhoop en zielen, de titel verklapt al een beetje waar het over gaat - oke misschien niet - , ik ga niet veel vertellen, je komt er zelf achter, ik ben geen professionele schrijver o.d. en met de schrijfregels die ik ken hoop ik dat het voldoende is, graag melden als je toch iets in verleden tijd tegenkomt wanneer derest tegenwoordige tijd is, hier maak ik veel fouten in. Veel leesplezier!

Kim -
Ik sloot mijn ogen, kneep m’n neus dicht met duim en wijsvinger. Ik nam een aanloop en sprong van de tien meter hoge duikplank, maakte een vrije val die eeuwen leek te duren, hoorde een klap, en gegil, hier ging het fout…

Verteller -
Wazige beelden vormen zich voor Kim haar ogen, oh wacht, het zijn geen beelden, het zijn… Ze sluit haar ogen weer en valt in een diepe slaap.

Samuël -
Ze sluit haar ogen weer, ik zucht diep en besluit zelf ook even te slapen. Dat was me de afgelopen twee nachten ook niet gelukt. Ik voel pijnlijk over mijn verzwikte enkel, mijn poging tot ‘Superman’ is mislukt. Ik doe mijn ogen toe en probeer te slapen. En wanneer ik eindelijk bijna wegdoezel, komt de verpleger binnen. ‘Wil je een kopje thee, of wat anders?’ Vraagt Thomas, de verpleger, aan mij. ‘Nee het is goed zo, ik ga even wat rusten.’ Thomas doet een aantal testjes bij Kimberley en zegt ‘als ze wakker word, druk dan op de knop op haar ketting, zodat wij een melding krijgen.’ Ik knik kort en zucht weer, nu kan ik dus niet slapen. Ik kijk naar Kim, ze heeft mooi lang lichtblond haar, met allemaal zeegroene plukken erdoor geverfd, een mooie lichte huid, en een gezicht die de zorgen heel streng aftekent, ze zit vast in haar pijn en verdriet. Ik ken Kimberley al bijna zeven jaar, en ze is veel voor mij gaan betekenen. Om haar zo te zien doet me echt pijn, de altijd vrolijke Kim, met haar prachtige lach, die was verdwenen sinds een jaar.

Kim -
Ik schrik wakker, ik hoor een bekende jongensstem mijn naam fluisteren…
De stem komt dichterbij, ik wil me omdraaien en zien wie het is, maar het lukt me niet, de stem praat, ‘Kim, rustig aan, je mag je niet teveel bewegen en niet teveel spreken, je hebt overal pijn, je hebt een flinke klap gemaakt en…’ Die stem, ik herkende het, het was… ‘Wie ben…’ Ah shit! Ik wil naar m’n keel grijpen, maar m’n arm zit vast. Ik wil los! ’Maak me los!‘ Gil ik. Ik schop met mijn benen en zwaai wild met mijn rechterarm. Ik wil nog meer gillen maar er komt geen geluid uit mijn keel, het begint pijnlijk te branden en ik barst in tranen uit.
‘Sssssh, het komt goed, je mag binnenkort naar huis.’ Huis, huis… ik probeer me te bedenken wat daar aan de hand was, er is geen ‘huis’ of ‘thuis’ voor mij, iedereen is weg…


Of ik verder ga is niet zeker, ik heb niks voorgeschreven en dit + het andere verhaal Waarom?, zijn puur stukjes voor mij om te oefenen, ik probeer verschillende dingen uit en post het hier voor tips en meningen. Dus niet puur om te letten op mijn ‘geweldige’ schrijfkunsten.

als ze wakker wordt, voor de rest echt geweldig! Ik weet niet of je nou van plan bent om door te gaan, maar ik hoop het wel, het is echt heel anders dan de rest van de verhalen hier =]

Bedankt! Ik ga kijken of ik nog wat kan schrijven en dan post ik het morgen, maar ik heb niet echt een verhaal gepland / uitgeschreven of bedacht maar proberen is het waard he =’) Ben blij met je reactie! Jou verhaal vind ik zelf ook heel leuk