Waarom mijn leven suckt

Hey Meiden,

Op het moment ben ik niet bepaald gelukkig en daarmee druk ik het nog zacht uit. Mijn leven is doelloos, uitzichtloos en vooral niet leuk meer. Waarom dit zo is wil ik jullie graag vertellen, want ik moet mijn verhaal kwijt en heb het gevoel dat niemand om me geeft, alsof ik niet besta. Dit wordt een zware lap tekst, hierbij ben je dus gewaarschuwd.

Ik ben enig kind, levend bij mijn moeder thuis. Een geplande baby was ik niet, toch mijn ouders waren dolgelukkig toen ik werd geboren. Ik kreeg veel liefde en aandacht, op mijn kindertijd was weinig aan te merken. We waren een gelukkig gezin waar veel mensen jaloers op waren. Mijn moeder raakte een aantal jaar later in verwachting van een zoon, een miskraam helaas. Dat maakte een enorme impact op m’n gezin. Mijn ouders kregen vaker ruzie wat vaak uitliep in een hevige scheldpartij. Als meisje van tien jaar hoopte ik dat mijn vader zijn woede niet op mij ging afreageren, want ik was bang voor hem. Een jaar later raakte mijn vader zijn baan kwijt en is daarna niet meer aan de bak gekomen. We moesten verhuizen en mijn vader trok het op een gegeven moment niet meer en verliet m’n moeder. Ik bleef achter. Mijn moeder raakte depressief en begon te drinken, lag dagenlang in bed en vond zichzelf ongelofelijk zielig. Tijd voor mij is er niet meer. Momenteel bevindt mijn vader zich in Brazilië, ik zie hem nooit meer…

Een doorsnee meisje ben ik niet, nooit geweest ook. Op het moment ben ik vijftien jaar en doe havo. Helaas ben ik niet de knapste en ik twijfel/pieker veel. Ik ben heel gevoelig en eigenlijk te lief voor deze wereld. Sommige mensen maken daar misbruik van; ze lopen snel over me heen en ik laat dat weerloos gebeuren. Op de basisschool kon ik dat nog wel hebben want ik zat toen goed in m’n vel, maar op de middelbare school niet meer. Als mensen vaak roepen dat je een enorme kankerkop (sorry voor het grove woord) hebt ga je dat op een gegeven moment geloven. De spiegel bevestigt dat dan nog eens.

Ik wilde me niet naar hun niveau verlagen dus negeerde het, ik hield m’n frustraties voor me.
Zij waren lelijk, verpest van binnen en kraken anderen af om zich beter te voelen. Maar het erge was, iedereen leek zo te doen, zowel meisjes als jongens. Mijn aparte kledingstijl werkte niet bepaald mee aan het pestprobleem. Mijn interesses waren anders, gewoon niet standaard. Ik kwam over als het ‘’emo meisje’’, terwijl ik mezelf niet zo wil groeperen. Zo hebben jongens mijn polsen gepakt en daar stippellijntjes op getekend. Om daar dan vervolgens smakelijk om te lachen, vreselijk. Nog een mooie: vlak voor de kerstvakantie hadden ze een nitraat (Belgisch rotje) in m’n schooltas laten ontploffen, zodat al m’n schoolschriften en boeken werden verwoest. Zoiets zou ik bij m’n ergste vijand niet eens doen, maar zij vonden het schijnbaar wel hilarisch. (de losers)
Meiden konden er ook wat van, net zo goed. Alleen deden ze het niet fysiek. Zij roddelen liever zodat ik het net niet kan horen, ze negeren me, sluiten me graag buiten. Vandaar dat ik ook steeds stiller werd, ik was bang en durfde niets meer. Echte vrienden heb ik momenteel ook niet echt.

http://i47.tinypic.com/2vv26aa.jpg

Ontspanning kan ik vinden als ik buiten ben, als ik aan het mountainbiken ben bijvoorbeeld, hardloop of als ik zeil. Maar voor de rest kan ik van weinig dingen genieten. School is een hel voor me, dus als het even kan spijbel ik (nepziek zijn etc.).

Ik begon me af te vragen wat ik doe in deze wereld; waarvoor leef ik? Die vraag kon ik niet beantwoorden…… Een levensdoel heb ik niet.

Hoe ik deze situatie verbeterd moet worden weet ik niet. Verhuizen is een optie, of mezelf mentaal sterk veranderen zodat ik sterker in m’n schoenen sta, maar doe dat maar eens.

Reageren hoeft niet, ik moest m’n verhaal gewoon even kwijt. In ieder geval bedankt voor het lezen.

wat zal ik hier nu is op reageren…

ik vind het erg voor je

Meid wat erg! Ik snap mensen die dat doen niet ik snap dat het heel moeilijk voor je is maar bijt je er doorheen! Het word altijd beter negeer ze (Ik weet het dat is moeilijk) En als het echt te erg word ga naar een leraar want dit kan echt niet!
Er is altijd een reden waarom juist jij leeft alleen heb je de reden nog niet gevonden maar je bent jong je hebt nog hele leven de tijd!
Ga eens met iemand over je probleem praten je moeder iemand op school een psycholoog gewoon iemand die naar je luistered als je,je verhaal kwijt kan aan iemand dan is dat al de helft dan kan je verder om er iets aan te doen.

meid, onthoud:
je leeft altijd ergens voor! Al is het maar voor jezelf, het leven is het mooiste en beste wat er is ontstaan op aarde. Nu zit het leven je erg tegen, maar vertrouw erop dat het binnenkort (of misschien over een half jaar) beter gaat worden! Zoek contact op via internet met mensen die dezelfde interesses hebben. Ga op een mountainbikeclub, ga je inschrijven bij een sportschool bijvoorbeeld, daar zijn vast ook mensen die mountainbiken! Ga ook met een mentor/teamleider praten. Dit kan helpen en misschien word er dan meer aandacht aan besteed. Je moet in jezelf geloven, vertrouwen en proberen van jezelf te houden. Spaar anders voor een huisdier, het kan veel liefde geven en je weet dan dat er ook iemand is die jou mist/ van je houdt. Alleen dat beestje is dan al een reden om je leven niet op te geven!

Ik hoop dat je goed nadenkt, en wat meer zelfvertrouwen krijgt! Je moet zelf niet compleet veranderen, je bent goed zoals je bent! Jij komt wel iemand tegen die precies bij je past :wink:

Succes en sterkte. :couplekiss_man_woman:

Het probleem is dat ik bij weinig mensen steun krijg. Mijn moeder vindt zichzelf heel zielig en vraagt eerder hulp aan mij dan dat ik hulp van haar krijg. Praten met mensen van school is praktisch onmogelijk: zij vinden het wel goed roddelmateriaal, die indruk krijg ik althans. Een gesprek met een mentor of een docent heb ik gehad maar dat heeft niet geholpen. Ik moest met een van de pesters op gesprek en toen kreeg ik zo’n verklaring: "Ik pest haar niet, ze moet natuurlijk wel tegen een grapje kunnen. Ja, ik praat over haar, maar dat is positief bedoeld. Buitensluiten? Ik? Dat doe ik nooit. Ze moet ook wel laten merken dat ze contact wil, want ja. Dat kan ik natuurlijk niet ruiken haha. Toen kreeg ik zo’n kinderachtige reactie van de mentor van: Jij moet voortaan aangeven wat je wilt (alsof de pesters zich daar iets van aantrekken) en jij moet leren wat het verschil is tussen plagen en structureel pesten.

Op een sport gaan lijkt me cool, alleen vrees ik dat ik dat dan zelf moet gaan financieren. Heel breed hebben we het hier niet. Huisdieren had ik, muizen. M’n moeder had die alleen het huis uit geknikkerd omdat ze er niet bepaald dol op was haha.

Goed nadenken, optimistisch te blijven en zelfvertrouwen op te bouwen probeer ik. Alleen wordt dat op school weer afgebroken door die vele ***opmerkingen. Het verbaasd me dat school zelf nog wel aardig gaat, want ik heb vaak de behoefte om te blowen om m’n zorgen even te vergeten. Een nieuwe school is inderdaad een optie, alleen houd je die reputatie. Daarvoor kun je beter al je social media verwijderen, een nieuwe achternaam en naar een ander gebied verhuizen.

Dit is precies gebeurt bij mij wat een kut mentor had ik toen! Ik werd door de hele klas buitengesloten en toen ging ze mij ff vertellen dat ik me niet zo moest aanstellen en dat ze me alleen maar plagen.
meisje als je zo ongelukkig bent op school ga naar een andere school want dit kan echt niet!

Wat vreselijk erg, ik wens je heel veel sterkte. Ik weet verder niet wat ik moet zeggen want ik weet niet hoe het allemaal voelt. Weet wel dat je hier op het forum altijd steun hebt. Ook al zitten we misschien ver weg. :sob::muscle:

Wauw, respect voor je dat je het hier neer durft te zetten!

Als je nog iets kwijt wilt ofzo kun je me altijd noten!

Gaat het nu al weer wat beter met je moeder? Ik vind het erg voor je. Ga even naar iemand die je vertrouwt. De vertrouwenspersoon op school?

Misschien maar het hielp voor mij:)

Ga naar een zelfverdedigings curses dat hielp bij mij vooral.
Daar kan je je problemen kwijt en leer je zelfvertrouwen krijgen en jezelf beschermen.
Houd zo vol tot je eindexamen of dat je in een andere klas komt.
En kan de hele wereld aan :grinning:
Succes!x

aww ik weet nii wat ik moet zegge!

Heel erg voor je.
Ga hulp zoeken. Als je jezelf te lief vind, ga dan een assertiviteitscursus doen. Of ga een praten met een psycholoog, of de vertrouwenspersoon op school. Dan kun je gelijk aangeven dat je vindt dat je mentor niks doet, en dat je moeder depressief is.