Waarom bestaan er zulke lange afstanden?

Nou om mijn verhaal maar gelijk vrolijk te beginnen, mijn liefdesvedriet kan ik werkelijk niet verkroppen. Waarom zijn onbereikbare jongens nou juist zo leuk?

Het begon allemaal op vakantie 2 jaar geleden, er was smiddagss een voetbalwedstrijdtoernooi waar 2 vakantievriendinnen die ik kende zouden gaan spelen, dus ik ging erheen om ze aan te moedigen. Daar zat een jongen, die ik zo mooi vond. Precies mijn type. ‘Die zou ik zo graag willen leren kennen’, dacht ik. Het spel begon en uitgerekend moesten mijn vriendinnen tegen die jongen en zijn vriend. Uiteindelijk hadden mijn vriendinnen verloren en die jongens kwamen mijn vriendinnen een handje schudden. De volgende deelnemers begonnen en die jongens en mijn vriendinnen gingen naast het veld zitten met nog een paar andere jongeren erbij. Ik bleef aan de kant zitten bij mijn ouders, aangezien ik zo’n scheitbak ben qua jongens. Even later besloot ik toch maar erheen te gaan en ik ging erbij zitten. Net toen ik erbij kwam zitten hadden ze zich voorgesteld aan elkaar. Gelijk vroeg die jongen hoe ik heette. Met een knalrood hoofd zei ik mijn naam en vroeg hij hoe oud ik was. Hij scheen een paar jaar ouder te zijn. Na de westrijden spraken we met de hele groep af om smiddags nog wat te gaan doen. Snel onder de douche gesprongen en zorgen dat ik er tiptop uitzie. Toen was het moment daar dat we met zn allen gingen afspreken. Het klikte erg goed tussen ons en al snel raakten we aan de praat. We maakten veel grapjes en hadden erg veel lol. Maar er was ook een ander meisje, dat constant zijn aandacht vroeg. Hij reageerde daar jammer genoeg wel heel erg op. Ik voelde me steeds onzekerder worden, we praatten nog wel veel en het was nog steeds erg gezellig en hij was echt mijn beste vriend op vakantie. Helaas hebben we geen relatie gekregen of iets dergelijks, wel wisselden we nummers en beloofden elkaar spreken zodra ik thuis was. Eigenlijk de dag dat ik in de auto naar huis zat wilde ik alleen maar huilen. Hij woont in een ander land, waarom heb ik met mijn domme kop niet gewoon gedaan wat ik graag wilde. Vertellen wat ik hem voor hem voel. Toen ik thuis was aangekomen, stuurde ik hem een berichtje en kreeg er gelijk een terug. Ik miste hem zo erg, ik wist niet dat dat kon. We hebben drie dagen achter elkaar gepraat op whatsapp de hele dag en elkaar snapchats sturen met hartjes en dergelijke. Ik probeerde daarna het contact een beetje te verminderen omdat het op 1 of andere manier een beetje pijn deed. Na een paar weken stuurde ik weer een berichtje omdat ik hem zo miste. (Ik ben nogal wisselvallig in wat ik wil haha) We praatten weer heel gezellig en het voelde weer als vanouds. Zo ging het ook eigenlijk 2 jaar door, wel werd het contact steeds minder. Ik was er een beetje overheen, tot ik weer een berichtje van hem kreeg. Ik voelde me weer zo verdrietig en weer miste ik hem verschrikkelijk. Een paar weken geleden heb ik toch maar verteld dat ik eigenlijk al heel lang verliefd op hem was en dat ik hem echt miste. Hij was erg verbaasd omdat hij nooit had gedacht dat hij dat van mij zou horen, aangezien we allebei in elkaars buurland wonen. Uiteindelijk bleek het niet wederzijds te zijn helaas, hij vond me echt een leuk meisje alleen voelde hij niets voor mij op die manier. Ik accepteerde het op een of andere manier en weet dat het echt niets ga worden. Ik praat nog steeds geregeld met hem en het is nog steeds erg gezellig. Alleen zit ik weer met dat zelfde gevoel als altijd. Waarom mis ik hem zo terwijl we nooit iets hebben gehad? Ik word er echt gestoord van. Hoe kom ik van mijn liefdesverdriet af na !2! jaar… Heeft iemand iets vergelijkbaars meegemaakt of tips?