Waar heb jij het wel eens moeilijk mee??

Ben je vaak onzeker, té zelfverzekerd, of heb je een ander “probleem” ??
hier kun je al je onzekerheden kwijt en er met iedereen over praten!
xxxx

Vaak onzeker, ik neem moeilijk complimentjes aan van jongens. Bijv. ‘Je bent knap’ gewoon, omdat ik het niet geloof.

This.

^ Dat heb ik ook. Maar dan niet alleen met jongens, want daar krijg ik nooit complimentjes van, maar met vriendinnen ofzo.

^ Jup ik ook. Niet dat dit elke dag gezegd word ofzo :’) Maar als het word gezegd, zeg ik gewoon meestal niks terug omdat ik het toch niet geloof. Ook niet van m’n vriendje. Best ernstig eigenlijk, achja.

Ik ben ook onzeker… En ik krijg nooit complimentjes, dus het is niet raar dat ik mnzelf lelijk vind. :’)

Ik ben ook best wel onzeker. Heb een hele lelijke huid en daar kan ik echt verdrietig om worden, ik zit wel beter in m’n vel als een half jaar geleden maar ik voel me er nog steeds niet goed om. Dat met complimentjes van jongens herken ik alleen niet want ik krijg nooit aandacht van jongens…

dat ik niet zo ‘‘spontaan’’ ben. Ik heb een meisje in de klas, en zei kent echt iedereen op school, iedereen wil graag bij haar zijn, niemand vind het raar als zij een keer een foutje maakt enz. En het belangrijkste: ze krijgt ALLES voor elkaar bij de jongens. Zij raakt ze zegmaar gewoon aan, woelt gewoon heel langzaam door hun haren(ze heeft niet eens met één van die jongens) en de jongens laten het gewoon gebeuren en dan word ik gewooon zo verdrietig dat ik gewoon niet zo ben, alhoewel ik altijd aardig,spontaan en leuk over probeer te komen, ik heb echt wel genoeg vrienden, maar dat ik dat heb wat zij niet heeft, daar heb ik het soms echt moeilijk mee.

The same here

Ik ben extreem onzeker.

Vroeger was ik heel onzeker, nu niet meer.
maar ik raak nu zoveel kwijt. echt niet normaal…

Ik ben niet onzeker over mijn uiterlijk, ik ben best zelfverzekerd. Ik heb daarentegen wel eens inzinkingen, dan vind ik mezelf saai en dan zit mijn huid weer even een beetje tegen (heb soms last van een onzuivere huid), heb ik het gevoel dat niks me leuk staat, bijvoorbeeld. En ik ben best wel onzeker of jongens mij wel leuk genoeg vinden. Ik weet wel, dat jongens mij over het algemeen wel een knap meisje vinden. Ik krijg genoeg aandacht van jongens en daarom stap ik ook best makkelijk op een jongen af. Maar ik heb al heel vaak gehad dat jongens bij mij vreemdgingen/me lieten vallen of bijvoorbeeld totaal geen moeite doen om interesse in mij te tonen/lief voor me te doen. Dan denk ik wel eens, val ik nou gewoon echt op foute types, of is er iets mis met mij, qua innerlijk of wat? Want ik weet ook, dat naarmate ik een jongen echt een beetje leuk ga vinden, ik vaak dicht klap en anders ga praten om leuker over te komen. En ik ben wel eens onzeker over mijn innerlijk, of ik wel genoeg mijn best doe voor iedereen en lief en aardig genoeg ben tegen mijn vriendinnen en ouders.

Ik ben niet onzeker.

Ik heb het er soms alleen moeilijk mee dat ik altijd uitgerekend net die ene persoon ben die de klappen vangt.
Op 't matje wordt geroepen, de schuld krijgt of moet verklaren waarom ik iets wel of niet wil.

Soms is het ook eens klaar.

This.
Nouja ik krijg soms wel complimentjes, maar 9 van de 10 keer gaat dat over wat ik aan heb, sieraden, dat soort dingen. Nooit echt over mezelf (bijv. mijn haar, of dat ik er goed uitzie oid).
En ja ik vind mezelf niet heel lelijk maar af en toe denk ik echt, wat een hoofd heb ik eigenlijk :’)

Door een gebrek aan vrienden de afgelopen jaren (werd niet aanvaard, werd altijd maar genegeerd op school / er werd op mij neergekeken / …) heb ik op sociaal gebied een enorme achterstand opgebouwd, en ben ik enorm onzeker geworden … Nu ik in het hoger onderwijs zit, bij mensen die me wél nemen zoals ik ben, voel ik me al een stuk beter, vorige week werd ik zelfs meegesleurd naar een fuif (kon ik een half jaar geleden alleen maar van dromen) ='D

Maar ik merk nog elke dag de gevolgen van die jarenlange vereenzaming. Het heeft een enorm ‘litteken’ op mij nagelaten. Ik kan mezelf niet ‘laten gaan’, schaam me enorm rap, …

Dat ik jongste ben onder mijn vrienden, dat klinkt misschien heel raar. Zij hebben zeg maar meer ‘levenservaring’ en meer dingen meegemaakt. En dan voel ik me net zo’n jonkie. :anguished:?

En zo kan ik nog wel wat dingen opnoemen…

Met het feit dat ik mezelf nooit goed genoeg vind. Niet mooi genoeg, niet grappig genoeg, niet intelligent genoeg, niet dun genoeg… en verder met het overlijden van mijn buurmeisje, dat voor mij een zusje was. En de rotopmerkingen van andere mensen naar me toe, de scheiding van mijn ouders en nu op dit moment heb ik het heel erg moeilijk met mijn eetstoornis, hoewel het met vlagen beter gaat…

dat ik totaal geen zelfvertrouwen heb. Dat iedereen mij ziet als een saai iemand, maar ik kan heeel anders zijn als ik mij op m’n gemak voel.

ik heb moeite met mezelf zijn en blijven…