Vroeger is niet nu (VERHAAL)

Hoi iedereen,
ik ben Eva, ik ben 14 jaar.
En ik hou van boeken schrijven!
Dit is mijn eerste verhaal namelijk Vroeger is niet nu.
ik zal een klein stukje schrijven en als jullie meer willen lezen moeten jullie maar reageren.

Dikke kus!
Eva.

Om alleen gelaten te worden
door iemand van wie je houdt,
doet pijn,
veel pijn.

1.Nu

Het is vandaag precies 1 jaar geleden.
1 jaar al ben ik alleen. Natuurlijk heb ik mijn ouders nog.
En mijn vrienden, maar dat is niet hetzelfde. Ik ben 15 jaar en ik heb nu al niemand meer.
Ik word er elke dag aan herinnerd. Elke dag weer. Ik kan het nooit meer loslaten.
Ik wil het vergeten, maar dan zal ik hem missen. Of nee, nog meer missen. Ik mis hem elke dag
meer en meer. En dat zal ook zo blijven. Tot ik hem terug zie. En ik weet zeker dat dat op een dag zal
gebeuren. Op een dag zie ik zijn lach weer. En dan zal ik me weer compleet voelen. Ja, die dag komt
wel. ‘Sanne, kom je even naar beneden? Er is iemand voor je.’ hoor ik mijn moeder roepen onder aan de trap. Wat wilt die nou weer?
Ik heb helemaal niemand uitgenodigd. Ik doe mijn trui aan en loop naar beneden. Wanneer ik beneden kom zie ik dat Mnr. De Waele er is.
Ik slik even en geef hem een hand.
‘Hoi Sanne, hoe gaat het met je?’ vraagt meneer De Waele rustig.
Maar ik hoor ook wel aan z’n stem dat
hij trilt. ‘Het gaat wel.’ antwoord ik.
‘En met jou, Roger?’ vraagt m’n moeder aan meneer De Waele.
‘Ach, op die vraag is het altijd iets anders.’ zei hij met een krak in z’n stem.
‘Goed, Sanne, waarom ik hier ben.’ zei meneer De Waele.
En ik zie dat hij een doos van de grond pakt.
‘Dit hebben we gevonden op de grond in Robin’s kamer.’
Bij het horen van z’n naam kan ik even niet ademen en ik voel de tranen weer opkomen.
‘Marlies en ik dachten dat jij het wel zou willen hebben want jou naam staat op de doos.’ ging meneer De Waele weer verder. ‘Uhm, ja, bedankt.’ kreeg ik er moeilijk uit.
Meneer De Waele kreeg het ook even moeilijk en hij zei dat hij weg moest. En zodra hij weg was ging ik naar boven. Ik wou weten wat er in de doos zat. Maar toen ik de doos eenmaal voor me had gezet,
en de buitenkant bekeek, begon ik al te huilen. Want alleen al bij het zien van z’n handschrift,
denk ik aan die dag…

:upside_down_face: Ik wil weten wat er gebeurd is! En hoe het verder gaat! :slightly_smiling_face:. Je hebt een hele spannende schrijfstijl vind ik zelf, en ik kan er niet zo goed tegen als ik niet weet wat er gebeurd is :grinning:. Ga verder!

Dankje! ik zal vandaag of morgen weer een stukje erop zetten. Ik heb het nu druk met de examens maar ik zal m’n best doen! :slightly_smiling_face:

waaah! Ik wil meer lezen! :upside_down_face:

Mooi geschreven ! Ga zeker verder :slightly_smiling_face: