Vrij als een vogel

Ailene {vogel, Engelse naam, spreek je uit als Aj-lè-nne}
woont al sinds haar eerste levensjaar bij een familie in Nederland.
Zij is eigenlijk Engelse van nationaliteit.
Op jonge leeftijd hebben haar ouders haar verlaten en mee laten varen over golven van de zee.
Ze kwam terecht in Nederland.
Waar een van haar pleegouders, die zij is gaan zien als biologische ouders, haar mee genomen heeft naar huis.
Ailene weet zelf nog niets af van haar eigen levensverhaal tot ze dertien is.
Op haar veertiende verjaardag moet haar moeder haar ‘iets vertellen’.

ik-perspectief (Ailene) ~ verleden tijd ~

http://s3prod.weheartit.netdna-cdn.com/images/6682962/tumblr_lfnfrtmhI61qfarjwo1_500_large.jpg?1296261793

Klinkt wel leuk, begin!

[i]Ik spreid mijn vleugels uit
Vlieg de wijde wereld in
Klaar voor avontuur,
Een nieuw begin

Zo vrij als een vogel
In een wereld van schijn
Fladder ik in het rond
Alles zal zo beter zijn[/i]

Zelfgeschreven gedicht

~

Enkele zonnestralen schenen door mijn lichtblauwgeverfde ramen heen en deden mijn ogen openen. Een nieuwe dag was aangekomen, een nieuwe start. Mijn hand greep naar de vensterbank en draaide het raam zachtjes open, een klein stukje maar. Waardoor verse lentelucht mijn kamer verfriste. In mijn kamer rook het naar lavendelgeurige wierrook, altijd. Mijn neus kon namelijk tegen bijzonder weinig aangename geuren, maar lavendellucht zorgde voor het openen van mijn verkouden neuzen en het heerlijke gevoel van schoonheid. Die schoonheid voelde ik ook diep van binnen, vooral nu. Nu ik een dame werd, zo als mijn moeder het noemde, zaten daar vele voordelen aan. Een daar van was dat ze mij enkele verhalen over het ‘echte’ leven zou gaan vertellen. Daar was ik wel benieuwd naar. Eigenlijk interesseerden diversen dingen mij op die leeftijd van dertien jaar. Eenentwintig mei was die dag waarop mijn moeder me wat levenservaring bij ging brengen, ik werd veertien.

Het klinkt wel leuk en het gedicht is mooi (:

Iedereen bedankt<3

Lijkt me wel leuk(L)…
upjeee xx

Die avond zat ik aan de keukentafel met mijn oren gespitst. Dat avondmaal veranderde voor mij mijn visie op leven, mijn visie op geluk en vrijheid.
“Ailene, ik moet je iets vertellen, zoals beloofd”
De woorden van mijn moeder die voor mij als muziek in mijn oren klonk, maar dat gevoel verdween al snel bij het horen van de woorden die mijn moeder sprak.
“Ailene, weet je zeker dat je dit geheim niet door zal vertellen aan wie dan ook?”
Ik knikte en wist meteen dat het iets heftigs zou zijn.
“Wij, je vader en ik, hebben dertien jaar lang de waarheid verzwegen. De waarheid over wie jij eigenlijk bent. Je bent namelijk niet onze biologische dochter, je bent de biologische dochter van twee Engelsen die te arm waren om je op te voeden. Ze hebben je mee laten varen met een bootdienst en zo in Nederland terecht laten komen. Daar vonden wij jou aan het strand… Omdat wij zelf geen kinderen konden krijgen maar toch wilden leven met een kind heb ik je in mijn armen gelegd en mee naar huis genomen.”
Een onwennige stilte begon.
Enkele tranen gleden hun weg over mijn wangen, het voelde alsof ze jaren lang gevangen zaten achter de tralies van mijn ogen.

upjee,

Morgen komt er een nieuw stukje.
Vandaag moet ik namelijk naar school tot half 5 en dan om 7 uur naar begrafenis iets …

dus dan heb ik geen tijd.

het is al 3 februari :wink:

Woh, mooie schrijfstijl!
Upje

Dankje.
& bedieetjj,
sorry…
tijdgebrek door school &zo.

Tegelijkertijd kreeg ik ook een woede aanval.
Waarom was er mij nooit iets verteld?
Waarom ben ik voorgelogen door mensen die ik vertrouwde voor honderd procent?
Stampvoetend liep ik de trap op. De stappen die ik achterliet met mijn voeten waren niet normaal hard neergezet op de grond. Het hele huis hoorde mij waarschijnlijk.
Misschien de buren ook wel. Maar schamen, dat deed ik niet.
Ik vond dat anderen zich eerst moesten schamen en dan ik pas.
Zelf deed ik niets fout, mijn gedrag was enkel een beetje puberaal. Iets wat bij iedereen van mijn leeftijd hoorde toen. En ik moest ook nog eens aanhoren dat ik niet opgevoed ben door mijn biologische ouders. Dat was nou niet bepaald het makkelijkste dat je ter oren kon krijgen.
Mijn kamerdeur smeet ik dicht en mijn hand draaide de sleutel om in het slot.
Nu was er geen weg meer terug, ik kon ongestoord alleen zijn.
Alleen zijn, zodat ik alles kon bevatten. Wat hard nodig was.
~~~~~~~
en ik beloof jullie dat er binnenkort weer een gedicht in het verhaal komt!